Ludwig Fahrenkrog

Γερμανός ζωγράφος, θεατρικός συγγραφέας και καλλιτέχνης. Γεννήθηκε στο Rendsburg της Πρωσσίας το 1867. Ξεκίνησε την καρίερα του εικονογραφώντας εφημερίδες και καταλόγους κι εργαζόταν παράλληλα ως διακοσμητής ζωγράφος. Φοίτησε στην Βασιλική Ακαδημία Τέχνης του Βερολίνου, και κέρδισε 5 βραβεία συμπεριλαμβανομένου του κρατικού βραβείου τέχνης. Παντρεύτηκε την σύζυγό του Charlotte με την οποία απέκτησε τέσσερις κόρες και έναν γιο και μετακόμισε στην Βρέμη το 1898 καθώς διορίστηκε δάσκαλος στην Σχολή Τέχνης και Χειροτεχνίας όπου και εργάστηκε μέχρι το 1931. Το 1913 έγινε καθηγητής και το 1925 αναγορεύτηκε σε επίτιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου της Ντακότα.

Ανήκει στην κλασσική σχολή της τέχνης με βαθειές επιρροές από την Art Nouveau και τον Συμβολισμό· πίστευε πως η τέχνη πρέπει να υπηρετεί κάποιον σκοπό και ο δικός του ήταν η αναγέννηση της Γερμανικής θρησκείας και η απόρριψη του χριστιανισμού. Αποτέλεσε έναν από τους ιδρυτές του γερμανικού κινήματος της Παλαιάς Θρησκείας καθώς το όραμά του ήταν η δημιουργία μιας Γερμανικής θρησκευτικής Κοινότητος. Υπήρξε ενεργό μέλος πολλών θρησκευτικών ομάδων που προωθούσαν την παγανιστική θρησκεία, την παράδοση και τα άρια μυθολογικά αρχέτυπα. Επίσης, αρθρογραφούσε σε πολλά περιοδικά των εκάστοτε θρησκευτικών οργανώσεων στις οποίες ανήκε και επιμελούνταν την εικονογράφησή τους.  

Τα θέματα των έργων του, τόσο των ζωγραφικών όσο και των θεατρικών, τα αντλεί από την Φύση, την νορδική μυθολογική παράδοση, την Edda και τους αρχαίους γερμανικούς θρύλους. 

Οἱ φθόγγοι τῆς σιγῆς

Σκοπός τοῦ ἀνθρώπινου βίου εἶναι κατά τήν ὡραίαν διατύπωσιν βιολόγου τῶν χρόνων μας, ἡ ἐπιστροφή εἰς τήν καθαράν ἰδέαν τοῦ ἀνθρώπου. Μέ ἄλλας λέξεις, ἡ τελειωτική ἀπαλλαγή ἀπό τό κτῆνος, ὁ ἀποχωρισμός ἀπό τάς δαιμονικάς δυνάμεις, τόν ὁποῖον ὡς διηνεκῆ προσπάθειαν δεικνύει ἡ φυσική ἱστορία. Ἀλλά καί οἱ μῦθοι τῶν λαῶν καί ὅλως ἰδιαιτέρως ἡ Ὀδύσσεια. Αὐτή εἶναι ὁ μῦθος τοῦ ἀγῶνος αὐτοῦ τοῦ κτήνους ἐντός τοῦ ἀνθρώπου ὡς φύσιν. Διά τοῦ ἀγῶνος αὐτοῦ ὑψωνόμεθα εἰς προσωπικότητα. Καί αὐτή σημαίνει μέτρον καί ἁρμονίαν διά τῆς προσεγγίσεως εἰς τήν πρωταρχικήν ἰδέαν, συμβολισμός τῆς ὁποίας εἶναι ὁ ἀπολεσθείς παράδεισος. Ὀμοιάζει πρός αὐλόν, διά τοῦ ὁποίου ἠχεί ἡ μουσική τοῦ Ἀπεράντου. Μέσα εἰς τήν ἐρημίαν του ηὗραν πάντοτε οἱ ἥρωες τῆς ανθρωπότητος τόν δρόμον των πρός τά ἄνω καί ἐβίωσαν ὡς ὑψίστην στιγμήν τῆς ζωῆς τήν φιλοξενίαν τοῦ Θεοῦ μέσα εἰς τἠν ψυχήν των. Κάθε ἀνθρώπου ἡ ζωή εἶναι προσδοκία τῆς στιγμῆς αὐτῆς. Ὁ καθένας ἀπό ἡμᾶς περιμένει τό γράμμα τοῦ βασιλέως, ὅπως ὁ ἄρρωστος πρόσηβος τοῦ Ταγκόρε, πού καθισμένος εἰς τό παράθυρον προσβλέπει ἀδιάκοπα τό ἀπέναντι ταχυδρομεῖον. Καί εἰς τόν καθένα ἠμπορεῖ νά ἔλθη τό γράμμα αὐτό. Ἀρκεῖ νά φθάνη καμμιά φορά, διά μέσου τῶν ἀβύσσων τῆς ψυχῆς του, μέχρι τῆς ἠρεμίας ἐκείνης, ὅπου ἀκούομεν τούς φθόγγους τῆς σιγῆς. Ἀπό τήν σιγήν αὐτήν ἀπευθύνουν οἱ μεγάλοι πρός ὅσους δέν ἐτόλμησαν ἀκόμα τήν διαπαραίωσίν του τῶν διά μέσου τῶν ἀβύσσων ἐκείνων λόγια, πού γεννοῦν μέσα τους τήν προαίσθησιν τῶν φωτεινῶν κορυφῶν τοῦ Ἐπέκεινα. Ἡ προσόρμισις εἰς τό βασίλειον αὐτῆς τῆς σιγῆς ἐπιτυγχάνεται διά τοῦ βυθισμοῦ εἰς τόν ἑαυτόν μας. Καί αὐτός πάλιν κατορθώνεται διά τῆς ἐμβαθύνσεως εἰς τό πνεῦμα τῆς ἀνθρωπότητος, πού μᾶς ὁμιλεῖ ἀπό τήν φιλοσοφίαν καί τήν τέχνην, ἀπό τήν θρησκείαν καί τόν θρῦλον καί ἀπό τό θαῦμα τῆς ἀγάπης. Εἶναι οἱ λόφοι, πού χρειάζεται νά ἀναρριχηθῶμεν διά νά φθάσωμεν εἰς τήν κορυφήν. Διότι προσωπικότης εἶναι προσπάθεια καί ἀγών, ἀλλά καί ὁλοκλήρωσις διά τῆς εἰσδοχῆς τῶν τόνων τῆς πολυφθόγγου μουσικῆς τοῦ πνεύματος, πού ἀναμέλπεται ἀπό τά δημιουργήματα τῶν παντοειδῶν ἡρώων του. 

Εκ του βιβλίου του Ν.Ι.Λούβαρι "Νοσταλγικαί περιπλανήσεις", 

σειρά δευτέρα, Αθήνα 1949, ενότης "Τέχνη και ψυχή".

Μνημείο της Μάχης των Εθνών (Völkerschlachtdenkmal)

Το μνημείο για την Μάχη των Εθνών (Völkerschlachtdenkmal) βρίσκεται στην Λειψία της Γερμανίας και αναπαριστά την Μάχη της Λειψίας του 1813, γνωστή και ως Μάχη των Εθνών. Το μνημείο είναι αφιερωμένο στην ήττα του Ναπολέοντος από τους συμμαχικούς στρατούς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, της Πρωσσίας και της Σουηδίας• κρίσιμη εξέλιξη για το τέλος των εχθροπραξιών στον Πόλεμο του Έκτου Συνασπισμού (συμμαχία κρατών κατά της προελάσεως του Ναπολέοντος), καθώς με την υποχώρηση του ο Ναπολέων περιορίστηκε στην Γαλλία κι άρχισε το τέλος της κυριαρχίας του.

Η αρχική πρόταση για την ανοικοδόμηση του μνημείου έγινε το 1814 αλλά δεν προχώρησε• το 1863, στην 50ή Επέτειο της Μάχης, τέθηκε η θεμέλια λίθος για την ανέγερσή του. Ο Clemens Thieme, μέλος της Ένωσης για την Ιστορία της Λειψίας, πληροφορήθηκε σε μια συνάντηση της ένωσης για τα σχέδια της ανοικοδόμησης μνημείου τα οποία είχαν εγκαταλειφθεί και έδειξε ενδιαφέρον να τα υλοποιήσει. Το 1894 ίδρυσε την Ένωση των Γερμανών Πατριωτών (Deutsche Patriotenbund), η οποία συγκέντρωσε από εισφορές και δωρεές τα απαραίτητα χρήματα για την ανέγερση του μνημείου κατά την 100η Επέτειο της Μάχης.

Kyffhäuser Denkmal

Η πόλη της Λειψίας παραχώρησε 160τ.μ. χώρο για το κτίσμα. Το έργο ανατέθηκε στον γνωστό αρχιτέκτονα Bruno Schmitz, ο οποίος είχε σχεδιάσει το Μνημείο στο Kyffhäuser, που απεικονίζει τον Γερμανό Αυτοκράτορα Γουλιέλμο τον Α’ και τον Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα. Ο χώρος που επιλέχθηκε για το μνημείο ήταν το σημείο όπου ο Ναπολέων διέταξε την υποχώρηση των γαλλικών στρατευμάτων. Η ανέγερση ξεκίνησε το 1898 και ολοκληρώθηκε το 1913.

Η κατασκευή υψώνεται στα 91 μέτρα (συγκαταλέγεται στα ψηλότερα μνημεία της Ευρώπης). Απαρτίζεται από 2 ορόφους• στον πρώτο όροφο, υπάρχει μια κρύπτη που κοσμείται από οκτώ μεγάλα αγάλματα Πεσόντων Πολεμιστών, δίπλα εκ των οποίων βρίσκονται μικρότερα αγάλματα που απεικονίζουν τους Φρουρούς των Νεκρών (Totenwächter).

Στον δεύτερο όροφο, βρίσκεται η Αίθουσα της Δόξης (Ruhmeshalle) στην οποία κυριαρχούν τέσσερα αγάλματα (ύψους 9,5 μέτρων) τα οποία αναπαριστούν τις τέσσερις θρυλικές ιδιότητες που αποδίδονται στον γερμανικό λαό: η Ανδρεία, η Πίστη, η Θυσία και η Γονιμότητα. Τα αγάλματα του μνημείου φιλοτεχνήθηκαν από τους γλύπτες Christian Behrens και Franz Metzner.

Το κτίσμα αποτελείται από 500 σκαλοπάτια που οδηγούν στην κορυφή του, από όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει την μαγευτική θέα της πόλεως και των περιχώρων. Το κύριο υλικό του κτίσματος είναι τσιμέντο, ενώ η εξωτερική του όψη είναι από γρανίτη. O θόλος κοσμείται από αρχέγονες γερμανικές φιγούρες, εμπνευσμένες από την Αιγυπτιακή και Ασσυριακή γλυπτική.

Το μνημείο περιβάλλουν βελανιδιές, σύμβολο της Αρρενωπότητος και της Ισχύος, και συμπληρώνονται από αειθαλή δέντρα, σύμβολο της γυναικείας Γονιμότητος. Η κεντρική φιγούρα στην εμπρόσθια όψη του μνημείου ύψους 12 μέτρων αναπαριστά τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, που θεωρείται «ο Θεός του Πολέμου των Γερμανών», ο οποίος συνοδεύεται από μια στρατιά κολοσσιαίων αγαλμάτων Πολεμιστών.

Η αρχιτεκτονική του μνημείου αποτίει φόρο τιμής στο πνεύμα του Γερμανικού λαού, αλλά και σε αιώνιες αξίες της Αρίας φυλής• τα θέματα του γλυπτικού διακόσμου αποθεώνουν τον Ιδεαλισμό, την θυσία για τον Ανώτερο Σκοπό, την Εγρήγορση, την Νίκη και την Ελευθερία. Σ’ αντίθεση με προηγούμενα μνημεία, αφιερωμένα στα επιτεύγματα των μοναρχών, το εν λόγω μνημείο είναι αφιερωμένο στην οργάνωση των Γερμανών σε εθνική ομάδα και στην εδραίωση μιας κοινής εθνικής συνειδήσεως των διασπαρμένων σε αυτοκρατορίες γερμανικών φύλων.

Θεόδωρος Βρυζάκης

'Ελληνας ρομαντικός ζωγράφικος· θεωρείται θεμελιωτής της "Σχολής του Μονάχου".

Γεννήθηκε στην Θήβα τό 1814 και η παιδική του ηλικία συνέπεσε με την αρχή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ο πατέρας του απαγχονίζεται από τους Τούρκους το 1821 και το 1824 γίνεται τρόφιμος του ορφανοτροφείου του Καποδίστρια. Στα 18 του χρόνια, μετά από παρότρυνση ενός γερμανού φιλολόγου, μεταναστεύει στο Μόναχο, όπου παρακολουθεί την Ελληνική Παιδαγωγική Ακαδημία, ιδρυμένη από τον Λουδοβίκο Α', για τα ορφανά παιδιά των ηρώων της Επανάστασης. Ασχολείται με την ζωγραφική και το 1844 γίνεται δεκτός στην Ακαδημία του Μονάχου. Την δεκαετία 1845-1855 ταξιδεύει στην Ευρώπη για καλλιτεχνική ενημέρωση και συμμετέχει σε πολλές εκθέσεις ανά την Ευρώπη. Ο κύκλος του περιλαμβάνει φιλέλληνες ρομαντικούς καλλιτέχνες όπως ο Ludwig Thiersch, ο Peter von Hess, ο Heidegger, κ.α. 

Τα έργα του Βρυζάκη αποτυπώνουν την Ελληνική Επανάσταση με ατμοσφαιρικό και συγκινητικό τρόπο και συνιστούν τον δικό του φόρο τιμής στους ήρωες του έθνους, το οποίο δεν λησμόνησε ποτέ, ούτε μετά θάνατον, καθώς με την διαθήκη του κληροδότησε όλα τα έργα του ατελιέ του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.  

 H έξοδος του Μεσολογγίου

Η υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι

Πολεμικό σινιάλο

Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη

Δύο πολεμιστές

 Η Ελλάς ευγωμονούσα



Συλλογή Εθνικής Πινακοθήκης

Ντοκιμαντέρ για τον Θεόδωρο Βρυζάκη