Völsungasaga

Η Völsungasaga γράφτηκε κατά τον 13^ο αιώνα, μεταξύ του 1200 και 1270 από κάποιον ανώνυμο Ισλανδό, ο οποίος βασίστηκε σε ιστορίες οι οποίες περιέχονταν σε παλαιότερα Σκανδιναβικά ποιήματα. Πραγματεύεται την ιστορία της γενιάς των Volsung, την γέννηση, τα κατορθώματα και τον θάνατο των μελών της, όπως του επώνυμου γενάρχη Volsung, του Sigmund και του Sigurd. Μέσα από τις σελίδες τις περνούν μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη περιστατικά όπως η γέννηση του Volsung, το τράβηγμα του ξίφους το οποίο ο Odin κάρφωσε στο δέντρο Barnstock, από τον Sigmund, η αιμομικτική ένωση του Sigmund με την αδερφή του Signy και η γέννηση του Sinfjotli, η λυκανθρωπία των Sigmund και Sinfjotli, η γέννηση του Sigurd και οι άθλοι του όπως ο φόνος του δράκου Fafnir και το πέρασμα μέσα από το πύρινο τείχος για να φτάσει στην Brynhild, ο φόνος του Sigurd, η καταστροφή των Βουργουνδών, ο τραγικός θάνατος της κόρης του Svanhild μετά από εντολή του βασιλιά των Γότθων Jormunrek και η εκδίκηση των αδερφών της. Πολλά από τα εξιστορούμενα επεισόδια έχουν τις ρίζες τους σε πραγματικά γεγονότα της εποχής των Μεταναστεύσεων, κατά τον 4^ο και 5^ο μ.χ. αιώνα, όταν γερμανικά φύλα και οι Ούννοι εισέβαλαν στις περιοχές της καταρρέουσας Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι συγκρούσεις και οι μεταναστεύσεις κατά την περίοδο αυτή διατηρήθηκαν στην μνήμη και την παράδοση των γερμανικών λαών της Δυτικής, Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης και με τα ταξίδια των Βίκινγκς μεταφέρθηκαν μέχρι την Ισλανδία, όπου έγιναν αντικείμενο της ποιήσεως. Ο χαρακτήρας του Jormunrek βασίζεται στον βασιλιά των Οστρογότθων Ερμανάριχο, ο Atli στον Αττίλα , ο Gunnar στον ιστορικό βασιλιά των Βουργουνδών Gundaharius, ο οποίος έπεσε στο πεδίο της μάχης το 436 σε μάχη με τους Ούννους μισθοφόρους του Αέτιου. Για τον Sigurd έχουν προταθεί ερμηνείες όπως αυτή που τον συνδέει με τον Arminius ή τον Φράγκο ηγεμόνα Sigiberd. Στην saga αντανακλώνται επίσης στοιχεία από την κοινωνικοπολιτική δομή των γερμανικών φύλων, όπως οι δεσμοί αίματος, η πατριαρχική οργάνωση ( ο Fafnir μέμφεται τον Sigurd γιατί είναι ορφανός χωρίς πατέρα, ο Sigurd μετά τον γάμο του με την Gudrun εισέρχεται στην οικογένειά της και όχι το αντίθετο, πράγμα το οποίο καθιστά την θέση του επισφαλή.), η αδελφοποιτία και οι επιγαμίες ως μέσο συμμαχίας. Η περίπτωση της λυκανθρωπίας του Sigmund και του Sinfjotli και η ζωή τους στα δάση πρέπει να συνδέεται με παλαιότερες τελετουργικές πρακτικές και την ύπαρξη ευρημάτων όπου απεικονίζονται πολεμιστές με δέρματα λύκων. Η Völsungasaga ενέπνευσε τον Richard Wagner στην συγγραφή του έργου του “Der Ring des Nibelungen”, ο William Morris ξαναδιηγήθηκε την ιστορία στο επικό ποίημα του “The Story of Sigurd the Volsung and the Fall of the Niblungs” και ο J.R.R. Tolkien την διασκεύασε στο “The Legend of Sigurd and Gudrun”.

Το Εφήμερο

Σε κάποιο παλιό βιβλίο του Ανδρέα Δενδρινού εν ονόματι «Μεταίχμιο» υπάρχει ένα κεφάλαιο με τον τίτλο « Εφήμερο» όπου η έννοια και η ουσία του αποτελεί ένα από τα πολλά σημάδια – στίγματα του αρρωστημένου πολιτισμού της μεταβάσεως από τον παραδοσιακό στον σύγχρονο κόσμο. Ως νεότεροι, αντικρύζοντας την μαύρη γραμματοσειρά στο κιτρινωπό χαρτί, μιας και τέτοια βιβλία ουδείς θεώρησε αναγκαίο να ανατυπωθούν, ένας στιγμιαίος τρόμος κατακλύζει την σκέψη. Δίχως να ανατρέξουμε στην ανάλυση του συγγραφέα, με τη σύλληψη μονάχα της ιδέας του, η σκέψη αρχίζει και υπερχειλίζει από εικόνες και γεγονότα της καθημερινότητάς μας, τα οποία επαληθεύουν περίτρανα πως μεγαλώνουμε στην εποχή που ο εχθρός «εφήμερο» αναβλύζει συνεχώς από την κληρονομιά της αστικής κουλτούρας.
Ουδεμία πιθανότητα δύναται να δοθεί στην υπέρβαση της πληθώρας τάσεων και ροπών αντιθέτου φοράς και διευθύνσεως εξ αυτής που ο Αγών μας καλεί να επιλέξουμε, αν δεν λάβει χώρα μία κατά το δυνατόν πλήρη παρατήρηση των χαρακτηριστικών εκείνων τα οποία πάντοτε θα καταστρέφουν σε στιγμιαίο χρόνο, όσα χρόνια μπορεί να χτίζονταν με κόπο και θυσίες. Οι αδυναμίες, τα πάθη, οι «ιδιαιτερότητες» και παρομοίας φύσεως ατομιστικές και εγωιστικές κατά βάση δικαιολογίες αποτελούν το πρωτογενές υλικό της άμμου, όπου όσοι πύργοι και να χτιστούν με αυτήν, όσο περίτεχνα σχέδια και να χαραχθούν πάνω της, όσα στολίδια και χρώματα και αν απλωθούν στα οικοδομήματά της, ένας κυματισμός αρκεί για να τα συντρίψει όλα. Η εφήμερη αντίληψη περί της καθημερινότητας, μία κατ’ εξοχήν συνθήκη υπάρξεως της απαραίτητης συγχύσεως διά την σκέδαση των προσωπικοτήτων και την εκρίζωσή τους από κάθε κέντρο, σταθερά ανελισσομένου και εξελισσομένου, ουδεμία σχέση έχει με την εμπειρική ζωή, την βιωματική δηλαδή κατάσταση της στιγμής. Αυτό, οφείλουμε να το διευκρινίσουμε, μιας και οι «new age» εσωτεριστές, διαλογιζόμενοι και ασκητές μιας γελοίας ατομικής ευδαιμονίας πολλές φορές σκοπίμως διαστρεβλώνουν.
Ανάμεσα, λοιπόν, στις αστικές χαράδρες των τσιμεντένιων κολάσεων, στο εσωτερικό των εκάστοτε κελιών, ο σύγχρονος άνθρωπος αγωνιά για πληθώρα ζητημάτων όπως το γέμισμα του στομαχιού του, την εκτόνωση των ηδονών του, την αύξηση του λογαριασμού του, την εξασφάλιση χρημάτων, την απόκτηση κάποιων αγαθών. Η ζωή των περισσοτέρων αστών είναι απαλλαγμένη από οποιοδήποτε όραμα, ιδανικό ή αξία. Και ακόμη όταν επικαλύπτουν την ύπαρξή τους με κάποιο ιδεολογικό μανδύα, αυτός εξυπηρετεί μονάχα βιώματα, συμπλέγματα ή κατά πλειοψηφία ψυχολογικές ή οικονομικές ανάγκες. Η ζωή δρομολογείται από την ανάγκη καλύψεως των κάθε είδους και ήθους εφήμερων απολαύσεών τους. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, διόλου παράξενο μπορεί να μας φανεί, πως επιλέγουν πράξεις οι οποίες καταστρέφουν ουσιαστικώς, ό,τι φαινομενικώς χτιζόταν επί μακράν.
Στον αντίποδα, όμως, μιας εφήμερης καθημερινότητας, βρίσκεται κάθε άνθρωπος που επιλέγει την αφοσίωση και την πίστη, όχι μόνο σε μία ιδέα ή μία κατάσταση, αλλά στην έμπρακτη ατέρμονη προσπάθεια για αυτήν. Η αντίληψη περί του εφήμερου της φυσικής μας παρουσίας διαφέρει άρδην από την αντίληψη περί του εφήμερου των πεπραγμένων κατά την διάρκεια της. Στην μεν πρώτη κατάσταση συνεπάγεται η αναζήτηση της υπερβάσεως του χρόνου και του εφήμερου μέσω της συνειδητής ένταξής μας στην φυσική κοινότητα της φυλής μας, όπου μόνον εκεί είναι εφικτή και η εκάστοτε αυτοπραγμάτωση, ενώ στην δε δεύτερη κατάσταση, κατ’ ουσίαν κατακρημνίζονται όλα στο βάραθρο της ανυπαρξίας, μιας και όλη η ζωή κινείται γύρω από εφήμερες απολαύσεις ( ακόμη και αν παρουσιάζονται με την μορφή στερήσεων ή πόνου δεν παύουν να αποτελούν εγωιστικές τάσεις) δίχως καμία συνένωση με κάποια υπερβατική αλήθεια. Απλό παράδειγμα, η πατρίδα και η φυλή, η γη δηλαδή και το αίμα, τα οποία αποτελούν ομοούσια στοιχεία με το κέντρο της υπάρξεως κάθε ανθρώπου. Είμαστε άρρηκτα δεμένοι μαζί τους, είτε επιθυμούμε να το δεχτούμε είτε όχι και όποια πραγμάτωση δεν δύναται να λάβει χώρα μακράν αυτών.
Επιστρέφοντας στην εναντίωσή μας στην εφήμερη αντίληψη περί του βίου, η οποία αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του βίου των μαζών, αξίζει να εστιαστεί η προσοχή στους κύριους άξονες οι οποίοι ορίζουν τις συντεταγμένες πάνω στις οποίες διαγράφεται η καθημερινότητα. Βάσει αυτών των αξόνων αναφοράς παρατηρείται, εξηγείται και αναλύεται οποιαδήποτε κίνηση ενός εθνικοσοσιαλιστή. Αν θελήσει κάποιος να κοιτάξει απλώς την αυτοβελτίωση δεν θα καταλάβει τίποτα. Αν πάλι θελήσει να κοιτάξει την εργασία, την οικογένεια, την εκγύμναση ή την όποια άλλη πτυχή της ζωής του μεμονωμένα, πάλι δεν θα καταλάβει τίποτα. Η μόνη δυνατότητα αντιλήψεως του βίου που δρομολογεί ή πρέπει να δρομολογεί είναι εφικτή μέσω μίας ολιστικής θεωρήσεως του Αγώνα . Και επειδή οι επιταγές του Αγώνος αποτελούν σκληρές και επίπονες δοκιμασίες σε σωματικό, ψυχικό, συναισθηματικό και πνευματικό πεδίο, απαιτούν δράση σε τέτοιο βάθος χρόνου , που ο εφήμερος άνθρωπος ουδέποτε θα μπορέσει να αντιληφθεί. Το χτίσιμο ενός οικοδομήματος – φρουρίου της Ελληνικότητος και του Λευκού Ανθρώπου από υλικά που θα αντέξουν τόσο στον χρόνο όσο και στους δύσκολους καιρούς δεν μπορεί να συγκριθεί με κάστρα και εφήμερα χαραγμένα μεγάλα λόγια στις αμμουδιές, πλάι στα κύματα της αστικής εφήμερης πραγματικότητος.
Πολλοί μπορεί να θεωρήσουν πως είμαστε πολύ πίσω ή πως τα βήματά μας είναι πολύ αργά. Άλλοι μπορεί να απορήσουν για την αφοσίωσή μας στην ιεραρχία, σε περίσσειες αρχές ιδεολογικού ήθους και ηθικής ή ακόμη και σε άλλα ζητήματα εκ του εκάστοτε ατομικού βίου. Η μόνη απόκριση σε τέτοιας φύσεως προβληματισμούς είναι απλώς να σκύψουμε το κεφάλι και να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε έστω και για μία σπιθαμή «ζωτικού χώρου», η οποία όμως θα είναι πραγματικά ελεύθερη από εμάς τους ιδίους και ικανή να παραμείνει ελεύθερη τα χρόνια που θα έρθουν.
Στον δρόμο αυτό , δεν χωρούν μήτε το εφήμερο, μήτε οι άνθρωποι του εφήμερου. Υπάρχει χώρος μόνο για εκείνους που κάθε τους στιγμή εντάσσεται σε έναν αγώνα για κάτι Αιώνιο και όλη τους η σκέψη και η δράση, πλάθεται από την βουλητική ανάγκη χτισίματος θεμελίων για να πατήσουν αυτοί που θα έρθουν. Διότι, ο παραδοσιακός άνθρωπος, ο εθνικοσοσιαλιστής, δεν αγωνιά για το αν σήμερα, χθες ή αύριο θα ευημερήσει, θα πάει διακοπές ή θα ταξιδέψει, θα διασκεδάσει ή θα εκτονωθεί. Δεν αγωνιά, για τον αν θα υπάρχουν γύρω του άλλοι που θα τον επευφημούν ή θα τον εχθρεύονται, θα τον κατονομάζουν εθνικοσοσιαλιστή ή ό,τι άλλο. Αγωνιά μονάχα για εκείνες τις στιγμές κατόπιν του φυσικού του τέλους αν αυτοί οι τελευταίοι πιστοί σύντροφοι που μένουν πίσω, αυτοί που συνεχίζουν να κρατούν την δάδα, ψιθυρίσουν πως έφυγε εν τέλει κάποιος, ο οποίος όσο ζούσε αγωνίστηκε για τον εθνικοσοσιαλισμό και την Λευκή Φυλή και άφησε πίσω του γη για να συνεχιστεί η σπορά…

Gustav Vigeland

Νορβηγός γλύπτης· γεννήθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας το 1869. Απο μικρός ασχολήθηκε με την ξυλογλυπτική καθώς ο πατέρας του ήταν ξυλουργός. Παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία Σχεδίου του Όσλο και ταξίδεψε σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης· στο Παρίσι γνώρισε τον Auguste Rodin,από τον οποίο επηρεάστηκε έντονα στην τέχνη και την τεχνική του. Άφησε καλλιτεχνική κληρονομιά περίπου 1600 γλυπτών, 12,000 ζωγραφιών και σχεδίων και 400 ξυλογραφιών - εκτίθενται στο Μουσείο Vigeland.

Το Vigeland Park, στο Όσλο, ένα πάρκο 80 στρεμμάτων, του οποίου υπεύθυνος για την αρχιτεκτονική σχεδίαση ήταν ο ίδιος ο Vigeland, κοσμείται από τα μπρούτζινα και γρανιτένια γλυπτά του, 192 τον αριθμό με συνολικά 600 φιγούρες. Ακολουθεί τον κύκλο της ζωής του ανθρώπου, αποτυπώνοντας τις ιδιαίτερες σχέσεις που δένουν τα μέλη μιας οικογένειας, τα δύο φύλα και ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών. Επιβλητικές και συγκινητικές φιγούρες, αποκαλύπτουν το μεγαλείο των Δεσμών Αίματος και της Συντροφικότητας.

http://www.vigeland.museum.no/

Όλα τα γλυπτά του πάρκου :
http://www.vigeland.museum.no/en/vigeland-park

Περί της θέσεως ενός Στρατιώτη

Όσο και αν ορθώσουμε το ανάστημά μας , όσο και αν φουσκώσουμε τα στήθη μας με αέρα, όσο ξεκάθαρα και αν παρατηρήσουμε δια μέσου διοπτρικών φακών την πτητική του ικανότητα, όσο ακριβέστερα και αν «μοντελοποιήσουμε» τις δίνες που δημιουργούνται εντός των αερίων μαζών γύρω του, ουδέποτε θα κατορθώσουμε να εμπνευστούμε ειλικρινώς και να ανέλθουμε και εμείς ουσιωδώς εκ της αίγλης της αριστείας, αν δεν γονατίσουμε πρωτύτερα μπροστά στην αρχέγονη, φυσική, αμόλυντη μεγαλοπρέπεια, ευγένεια και υπεροχή ενός Αετού.
Εντός της συγχρόνου τεχνοκρατικής, υλιστικής και αντικοσμικής κολάσεως θεωρείται ότι η συλλογή δεδομένων, η γνώση αυτών, η συνεχής παρατήρηση και η συνεχής φόρτωση του νου αποτελούν αναγκαίες μα και ικανές συνθήκες πλήρους κατανοήσεως, ταυτίσεως, καθώς και κατακτήσεως. Θεωρείται πως η ίδια η Φύση αποτελεί ασημαντότητα προς τέρψη και εκμετάλλευση. Οι νόμοι και οι αρχές της ως αντικείμενο διέγερσης των ικανοτήτων της νοήσεως διά την πλήρη αποκωδικοποίησή τους. Δυστυχώς, αρνείται να αντιληφθεί καθείς τεχνοκράτης, απαρνούμενος την υπεροχή της Φύσεως, πως ο ίδιος θα αποτελεί εν τέλει θλιβερή λεπτομέρεια στην κοσμική ολότητα, την οποία θα διαλύσει εν μία στιγμή η ίδια η εσωτερική εντροπία των κοσμικών «συστημάτων» εντός του. Αντιτιθέμενοι σε ολόκληρο το Καρτεσιανό οικοδόμημα, εμπνεόμενοι από την ομοούσια με την Φυσική , Αιώνια Σοφία ( Sophia Perennis ) , αντιλαμβανόμενοι το εφήμερο της ατομικότητος και την αιωνιότητα του Αίματος – κοινότητος, στεκόμαστε στον φλοιό του εσωτερικού σύμπαντος με νου και σώμα προς το εξώτερο ( - σύμπαν) ,μα ψυχή που ταλαντεύεται μεταξύ υψηλών και χαμηλών δυναμικών.
Κατ΄ αυτή την κοσμοθέαση, γονατίζουμε όχι ταπεινά, μήτε υποκριτικά , αλλά περήφανα και βαθύτατα συνειδητά στην Φυσική Ιεραρχία εντός μιας κοινότητος Αριοελληνικού Λαϊκού – Παραδοσιακού χαρακτήρα. Η επάνδρωση των δομών και η ιδεολογική και κοινωνική επανατοποθέτηση του εθνοκοινοτισμού σε συγκεκριμένο χωροχρονικό πλαίσιο, δεν αποτελούν δογματικές επιταγές κάποιας εντός στεγανών πλαισίων εξουσίας, μα εκφάνσεις των δρομολογουμένων εκ της ίδιας της φυσικής επιλογής πορείας διά των ανωτάτων και ανωτέρων φυσικών παρουσιών. Το Κέντρο κάθε υγιούς κοινότητος, ο Αρχηγός, δεν αποτελεί μονάχα πόλο καθοδηγήσεως. Αποτελεί πηγή εμπνεύσεως, άσβηστη πυρά πνευματικής φωτίσεως και πρότυπο ορθής διαμορφώσεως του επιθυμητού Ανθρώπου. Βεβαίως, όπως απαιτείται σθένος διά την αντίληψη της μικρότητας των γνώσεων μας και των ικανοτήτων μας, εμπρός ενός απλού αετού, ομοίως απαιτείτε σθένος διά την αντίληψη της εκάστοτε υποδεέστερης κατάστασής μας, εμπρός ανωτέρων συντρόφων μας. Η Αξιοκρατία μπορεί σε θεωρητικό επίπεδο να αποτελεί επιδίωξη όλων, σε πρακτικό όμως, πόσοι νεοέλληνες είναι διατεθειμένοι να αντικρίσουν την πραγματική και όχι την πλασματική τους θέση στον χώρο των ιδεών τους; Πόσοι είναι διατεθειμένοι να εξαλείψουν τα οθωμανικά κατάλοιπα στην κουλτούρα και τις συνήθειές τους; Να υπάρξουν ξανά εργάτες και στρατιώτες με εθνοφυλετική συνείδηση; Να σπάσουν τα δεσμά από την νεοελληνική κατάντια; Δυστυχώς, ο εγωισμός, ο ατομισμός, οι ψευδαισθήσεις που δημιουργούνται από την σύγχυση που προκαλεί η αοριστία, η φλυαρία και η έλλειψη σαφής ιδεολογικής γραμμής, έχει οδηγήσει στην αντίληψη περί αποδοχής των πάντων στο όνομα κάποιου «αγώνα», δίχως να λαμβάνεται υπόψιν πως δεν μετατοπίζεται το βουνό προς τον επίδοξο ορειβάτη, αλλά εκείνος καλείται να μοχθήσει για να το ανέβει.
Η ιεραρχία, ως μία φυσική πραγματικότητα, ενυπάρχει με παρόμοιο τρόπο και στην εσωτερική συγκρότηση ενός ατόμου αποτελώντας καταλύτη στην προαναφερόμενη εξωτερική της διάσταση. Η στοιχειώδης ιεράρχηση των αξιών εντός μας αποτελεί μία πρωταρχική κατάσταση βιώσεως, όχι της Αλήθειας, αλλά της απαρχής του μονοπατιού που κάποτε μπορεί να οδηγήσει σε εκφάνσεις αυτής. Οι ρίζες του εθνικοσοσιαλισμού, στα βάθη του ιδίου του κέντρου, με φλοιό – επιφάνεια αυτού την πολιτική του αποτύπωση, αποτελούν εκφάνσεις της Αλήθειας, όσο είναι δυνατόν αυτή να γίνει αντιληπτή σε ένα αντι – κοσμικό αστικό περιβάλλον. Αποτελεί ντροπιαστική αυτοχειρία η «απογείωση» από τον φλοιό – πολιτική του εθνικοσοσιαλισμού χάριν αορίστων «πατριωτικών» ρευμάτων που κατ’ ουσίαν μονάχα την φθίνουσα πορεία του «χώρου» επιταχύνουν. Αντιθέτως, με γνώμονα την ιεραρχία τόσο των αξιών μας, όσο και των στόχων μας εντός του ατομικού μας οικοδομήματος, ορίζουμε και την εξωτερική μας δράση, η οποία εν προκειμένω είναι η διαμόρφωση κοινότητoς – κυττάρου διαπλάσεως ενός νέου Έλληνα σήμερα. Η εσωτερική ιεραρχία προϋποθέτει αυτοπειθαρχία και αυτοκυριαρχία, χαρακτηριστικά τα οποία αποτελούν προϋπόθεση ορθής αντιλήψεως ακόμη και της απλής καθημερινής ιεράρχησης των ενασχολήσεών μας. Κατά μία παραδοσιακή διδαχή Αρίας προελεύσεως, την Σαμπασάβα Σούτρα, οι προσκολλήσεις – αδυναμίες δεν κυριαρχούνται με έναν τρόπο μονάχα. Αναλόγως της φύσεώς τους δύνανται να κατανικηθούν άλλες με την επίγνωση, άλλες με την καθυπόταξη, άλλες με την ορθή χρήση, άλλες με την υπομονή, άλλες με την αποφυγή, άλλες με την εξάλειψη και άλλες με την καλλιέργεια. Ο τρόπος δηλαδή με τον οποίο εσωτερικά θα δίνεται η μάχη χάριν –αρχικώς – της αυτοπειθαρχίας και κατ’ επόμενα στάδια για άλλα βιωματικά πεδία, ποικίλει αναλόγως των χαρακτηριστικών που εμείς οι ίδιοι αρχικώς έχουμε παρατηρήσει στο ίδιο μας εσωτερικό κόσμο. Ομοίως η ίδια μάχη λαμβάνει χώρα εν συνεχεία και σε εξωτερικό - συλλογικό επίπεδο χάριν της ορθής κοινοτικής αγωνιστικότητος. Η απαιτούμενη Σιδηρά Πειθαρχία δύναται να λάβει χώρα στον ζωτικό χώρο που κατακτιέται από εμάς τους ιδίους τόσο σε υλικό όσο και σε άυλο επίπεδο , κατόπιν της εκδιώξεως των παρείσακτων οργανισμών – αδυναμιών που μέχρι πρότινος μας- το κατέκλυζαν. Βεβαίως, η ίδια μας η ανθρώπινη φύση, συνεχώς θα λυγίζει εμπρός ποικίλων λαθών και αδυναμιών, κάτι όμως το οποίο μας διατηρεί συνεχώς στην εγρήγορση της μάχης για την συνεχή αντιμετώπισή τους.
Για την αντίληψη, λοιπόν, της φυσικής ιεραρχίας σε ένα σύνολο συνεχώς εξελισσομένων (απαραιτήτως) προσωπικοτήτων , προαπαιτείται η αντίληψη και ο εντοπισμός της αναγκαιότητάς της, αλλά και του καθορισμού της στους ίδιους μας τους εαυτούς μέσο της κατανοήσεως της υπαγωγής μας στην φυσική επιλογή, όπου μονάχα οι δυνατοί θα μπορέσουν να σταθούν όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια, αμόλυντοι από τον βούρκο και ικανοί να υπάρξουν την επομένη της πλήρους εθνικής καταπτώσεως. Αν ένας στρατιώτης δεν έχει κατανοήσει ευθύς εξαρχής ο ίδιος στον εαυτό του τον λόγο για τον οποίο έχει στρατευθεί σε έναν τιτάνιο αγώνα, αν δεν έχει ιεραρχήσει εντός του τι βρίσκεται στην κορυφή και τι στον πυθμένα της εφήμερης καθημερινότητάς του, τότε ουδέποτε δεν θα μπορέσει να υπάρξει σε οποιοδήποτε σύνολο. Αναλόγως της κλίσης του επιπέδου της αοριστίας και της εσωτερικής του συγχύσεως άλλοτε θα κατρακυλά, άλλοτε θα ακινητοποιείται και άλλοτε θα διαβαίνει. Να ανελιχθεί ουσιωδώς, όμως, θα είναι αδύνατον. Για αυτόν τον λόγο, ο ένθερμος στρατιώτης των Ιδεών μας, ο επίδοξος αριστοκράτης του πνεύματος και ο πρώτος μιας νέας γενιάς Ελλήνων Εθνικοσοσιαλιστών, γνωρίζει πως τιμή του είναι να έχει άξιους ανωτέρους και λαμπρή Αρχή ενώ περηφάνια του είναι η τιμή που θα νιώθουν εκείνοι για τον στρατιώτη αυτόν.

29 Μαΐου 1453 - Ο Τελευταίος Παλαιολόγος

"Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος... πέθανε πολεμώντας. Ήταν ένας σοφός και μετριοπαθής άνθρωπος στον ιδιωτικό του βίο και φιλόπονος στον ύψιστο βαθμό στην σύνεση και την αρετή, οξυδερκής όσο και οι πλέον πειθαρχημένοι άνδρες."

Μιχαήλ Κριτόβουλος: "Κριτοβούλου του Ιμβρίου Ιστορία"

"Γης και αν τον κρατάς, δεν τον έφαγες Άδη

Δεν πέθανε.Μαρμάρωσε.Κοιμάται.Θα ξυπνήσει..."

Κωστής Παλαμάς:"Η Φλογέρα του Βασιλιά"

"-Ὅταν τρανέψῃς, γυόκα μου, κι᾿ ἁρματωθῇς καὶ κάμῃς

τὸν ὅρκο στὴν Ἐλευθεριά, σὺ κι᾿ ὅλ᾿ ἡ νεολαία,

νὰ σώσετε τὴν χώρα.

Τότε θὲ νἄρθ᾿ ὁ ἄγγελος κι᾿ ἀγγελικαὶ δυνάμεις,

νὰ μποῦνε, νὰ ξυπνήσουνε, νὰ ποῦν στὸν Βασιλέα,

πὼς ᾖλθε πιὰ ἡ ὥρα!"

Γεώργιος Βιζυηνός:"Ο Τελευταίος Παλαιολόγος"

Ο Πρώτος Έλληνας "Καμικάζι" - Γρηγόριος Βαλκανάς

Ο Γρηγόρης Βαλκανάς γεννήθηκε το 1916 στους Χράνους Αρκαδίας, τον Αύγουστο του 1936 κατατάχθηκε στην Σχολή Αεροπορίας (Τμήμα Υπαξιωματικών ) και απεφοίτησε τον Σεπτέμβριο του 1938 με τον βαθμό του Σμηνία και ειδικότητα Χειριστή. Ο πόλεμος τον βρήκε να υπηρετεί στην 23η Μ.Δ. με έδρα την Λάρισα. Στις 18 Νοεμβρίου 1940, κατά την εκτέλεση διατεταγμένης αποστολής περιπολίας με α/φ P.Z.L. της Μοίρας Διώξεως, ενεπλάκη σε αερομαχία με ιταλικά αεροπλάνα διώξεως στην περιοχή Ιβάν Αλβανίας, Β.Α της Κορυτσάς. Ως γνωστόν η Πολεμική μας Αεροπορία συνολικά διέθετε τότε 78 περίπου επιχειρησιακά, ετοιμοπόλεμα να αντιμετωπίσουν περίπου 468 και πλέον α/φ της Ιταλικής Regia aeronautica. Η μεγάλη αυτή διαφορά και η υπεροχή σε μέσα σμίκρυνε και αντιστάθμιζε ο ηρωισμός, η αυταπάρνηση και η αυτοθυσία των Ελλήνων Αεροπόρων. Ο Σμηνίας Γρηγόρης Βαλκανάς συμμετείχε σε Αερομαχία στην οποία ενεπλάκησαν πέντε ελληνικά P.Z.L. των 22 Μ.Δ. και 23 Μ.Δ. με ιταλικά καταδιωκτικά και βομβαρδιστικά αεροπλάνα, όπου όταν εξηντλήθησαν τα πυρομαχικά του, εξετέλεσε επίθεση αυτοκτονίας.....


Δανείζομαι από τον Τρίτο Τόμο της Ιστορίας της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Εκδ. 1990. Σχετική αναφορά στον Ηρωικό θάνατο του Γρηγόρη Βαλκανά.

Χειριστής ενός από τα ελληνικά P.Z.L. ήταν ο Σμηνίας Βαλκανάς Γρηγόριος, ο μόνος από τους χειριστές της 23ης Μοίρας που δεν είχε ακόμα στο ενεργητικό του κατάρριψη εχθρικού αεροσκάφους. Την αερομαχία πάνω από την Μόροβα την θεώρησε σαν την ευκαιρία που ζητούσε και που δεν του είχε παρουσιαστεί ως τότε. Όταν, μετά από συνεχή ανταλλαγή πυρών, εξαντλήθηκαν όλα τα πυρομαχικά του, χωρίς ακόμα να έχει πετύχει τον αντικειμενικό σκοπό του, αποφασισμένος να μην επιστρέψει άπρακτος στην βάση του, έκανε επίθεση αυτοκτονίας, πέφτοντας με το αεροσκάφος του πάνω σε ένα ιταλικό καταδιωκτικό. Η σύγκρουση ήταν μοιραία. Τα δύο αεροπλάνα έπεσαν φλεγόμενα στο έδαφος και τα πληρώματα τους απανθρακώθηκαν. Όμως, η ηρωική αυτή πράξη αυτοθυσίας του Σμηνία Γρηγόρη Βαλκανά είναι σχεδόν άγνωστη στην αεροπορική μας οικογένεια και στο ευρύτερο ελληνικό κοινό. Ποτέ σε κανένα κείμενο ( με εξαίρεση την ιστορία της Πολεμική Αεροπορίας - έκδοση ΓΕΑ), ιστορικό πολυσέλιδο ή έκθεση για τα γεγονότα του '40, δεν έχει αναφερθεί η αυτοθυσία-αυτοκτονία του Γρηγόρη Βαλκανά . Ο ήρωας Σμηνίας Γρηγόρης Βαλκανάς (και όχι μόνο αυτός), ο Έλληνας πρόγονος των Καμικάζι, αυτός που φρουρώντας τις εναέριες Θερμοπύλες θυσίασε ό,τι πολυτιμότερο είχε, την ζωή του, για να κρατήσει ελεύθερους -μαζί με τους συμπολεμιστές του -τους Ελληνικούς ουρανούς, παραμένει άγνωστος μαζί με το ανεπανάληπτο μέχρι σήμερα κατόρθωμά του.

Σημ. Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα άρθρου του κ.Γιώργου Ορφανάκη, Σμηνάρχου ε.α.

Πηγή

Σκέψεις περί της χριστιανικής και Αρίας κοσμοθεάσεως

υπό Προμηθέως

Είναι αρκετά ευχάριστο να λαμβάνουμε κείμενα για ζητήματα που αφορούν την εσωτερική καλλιέργεια ενός συγχρόνου μαχητή των εθνικοσοσιαλιστικών ιδανικών. Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί αποτύπωση σκέψεων ενός νέου συντρόφου, στον Αγώνα για την διάπλαση των κυττάρων της εθνοφυλετικής μας αναπλάσεως.

Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο ήταν η ανάγνωση ενός αποσπάσματος από ένα βιβλίο του Julius Evola εν ονόματι « ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΩΝ ΑΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΙΚΗ».Ο συγγραφεύς παραθέτει μία φράση από το ινδικό έπος BHAGAVAD GITA: «Διά της πραγματοποιήσεως εκείνου που βρίσκεται πέρα της νοήσεως, ενίσχυσε διά του εαυτού σου τον εαυτό σου και σκότωσε τον υπό μορφήν επιθυμίας εχθρό σου, (έναν εχθρό) που δυσκολότατα μπορεί να νικηθεί »
Η φράση αυτή θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει έναν πιστό χριστιανό να ισχυρισθεί ότι η Αρία έννοια της αυτοσυγκρατήσεως και του εσωτερικού πολέμου όπως την παρουσιάζει ο Έβολα, ταυτίζεται με την έννοια του εσωτερικού αγώνος όπως προβάλλεται από την χριστιανική διδασκαλία.
Σημαντικό σημείο διαφοροποιήσεως των δύο κοσμοαντιλήψεων αποτελεί η απομόνωση-αποκοπή από το κοσμικό πνεύμα που ευρίσκεται στο χριστιανικό δόγμα, η οποία συνάδει με την διαδικασία της καταπτώσεως- αποκοπής του ανθρώπινου ατομικού όντος τόσο από τους δεσμούς με τις φυσικές του καταβολές όσο εκ της συνδέσεώς του από την ανώτατη κοσμική αρχή. Αυτού του είδους η αποκοπή προάγει μία αντιθέληση για ζωή, μια δυσλειτουργία στον μηχανισμό αναπαραγωγής καρποφόρων ιδεών, μια νοσηρή κατάσταση λήθαργου. Έτσι, ο άνθρωπος γίνεται μέλος ενός αγώνος ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό, με σκοπό την φαλκίδευση της υπάρξεώς του, ως βιολογική οντότητα αλλά και ως πνευματικό κοσμικό στοιχείο. Το γεγονός αυτό δεν θα μπορούσε παρά να είναι προϊόν μιας βιομηχανίας κατασκευής επίπλαστων ιδεών, αφού με την συγκεκριμένη μορφή της «εσωτερικότητος», εκφράζονται «μεταφυσικές» - διαστροφικές αποχρώσεις , όπου ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον συμπαντικό κόσμο ως έχοντα άψυχη και υλική μόνο αξία. Ο λευκός άνθρωπος αφού πρωτύτερα, διά του χριστιανισμού, αποκόπηκε από την ίδια του τη φύση, βυθίστηκε σε μια ατέρμονη θλίψη και εν συνεχεία μετά την μετάβασή του στην «σύγχρονη» εποχή της Δύσεως, κατά την αναζήτηση διεξόδων σκεπάστηκε από τη νεφέλη του καταναλωτικού μανδύα .Το ατομικό ον χαμένο μέσα στη λήθη του κίβδηλου κήπου της Εδέμ αδυνατεί να αντιληφθεί το σάπισμα των μήλων της γνώσεως με αποτέλεσμα το καπηλευμένο ναυάγιο της αγιοσύνης που προσδοκά, να τον παρασύρει στον πυθμένα της ήδη μολυσμένης θαλάσσης .
Αντ΄ αυτού η σημασία ενός εσωτερικού βίου κατά την άρια παράδοση της ινδοευρωπαϊκής θρησκευτικότητος δεν συνάδει με μία φυσική αυταπάρνηση. Το ατομικό ον δεν αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι του κόσμου, αλλά ομοούσιο της κοσμικής υποστάσεως. Η εσωτερικότητα ( όχι η απομόνωση) αποτελεί το μέσο δια του οποίου θα επιτευχθεί η ανεπηρέαστη αποζήτηση της εσώτερης αλλά και κοσμικής αληθείας. Με αυτόν τον τρόπο ο πολεμιστής παραμένει κατά διαστήματα αποστασιοποιημένος από το επιφανειακό κοινωνικό γίγνεσθαι, στοχεύοντας στην αναδίφηση των προσωπικών του αρετών, στην καθυπόταξη ζοφερών ενστίκτων και χαοτικών στοιχείων, στην αναζήτηση της κοσμικής τάξεως μέσα στην ψυχή του, στην υπερνίκηση των αδυναμιών του και στην ανέλιξη του πνευματικού του εαυτού. Ο ίδιος ο κόσμος γίνεται γι αυτόν η συντροφιά στο μοναχικό αυτό ταξίδι, η απόλυτη αρμονία με το «είναι» του, με τους φυσικούς και μεταφυσικούς του νόμους, αποτελεί την (υπό την πλατωνική έννοια-την ύψιστη υφή) ερωτική σύντροφο που του χαρίζει την πνευματική τέρψη. Αυτός και ο εαυτός του, ο εαυτός του και ο κόσμος - ο κόσμος της αιωνίου ανακυκλήσεως που μόνο μέσου αυτής πραγματώνεται ο μεγάλος ιερός πόλεμος». Ο πολεμιστής ακόμα εκεί, μαχόμενος εντός της δίνης των σκέψεων και των προβληματισμών, μια σχοινοτενής θέλησης για αυθυπέρβαση, μιας αιωνίως προκαθορισμένης ροπής προς δύναμη, τον καθοδηγεί στα μονοπάτια της ενοράσεως του νιτσεϊκού ειδώλου του υπερανθρώπου. Αυτή είναι και η ουσιαστική έννοια της Αρίας εσωτερικότητος, απαλλαγμένη από κάθε ψεγάδι εσωτερικής αποξενώσεως και μηδενιστικής οσφυοκαμψίας, η έννοια του εσωτερικού ασκητικού ιδεώδους σε όλη της την λάμψη.
Συνοψίζοντας για το ζήτημα της ουσιαστικής διαφοροποιήσεως των δύο μορφών εσωτερικότητος ( η πρώτη με την ουσιαστική έννοια της συμπαντικής αποξενώσεως), δύναται κανείς να αντιληφθεί στην αντιθετική έκφραση των δύο κοσμοαντιλήψεων, η οποία έχει ως βασικό υπόστρωμα, την μεταφυσική βαρύτητα που προσδιορίζει το ιδεολογικό οικοδόμημα της Αρίας παραδόσεως, αφού είναι εκείνη (η διαφορά) που προσδίδει στον εσωτερικό πόλεμο την απαστράπτουσα απόδειξη της αυθεντικότητός της. Μία ακόμα όμως βαρύνουσας σημασίας επισήμανση επάνω στο ζήτημα του διαφορετικού τύπου εσωτερικότητος, όπως εκείνη εκφράζεται διά της Αρίας παραδόσεως και εκείνης του χριστιανικού δόγματος, είναι η εξής:
Η εσωτερικότητα μέσω της χριστιανικής ιδεοληψίας όπως ανέφερα και προηγουμένως εκφράζεται διά της προσωπικής και κοσμικής απομονώσεως. Ο πιστός λαμβάνοντας τις διαιτητικές εντολές των χριστιανών "πατέρων" καθυποτάσσεται στην αδυναμία αναζητήσεως της εσωτερικής κοσμικής αλήθειας η οποία (αδυναμία) μεταφράζεται ως μία διαδικασία προσεγγίσεως ενός ανώτερου υπερκοσμικού «αγαθού». Ένα αγαθό όμως εντελώς αποκομμένο από τον Φυσικό Νόμο, απομακρυσμένο και ξένο σε σχέση με την πλατωνική θεώρηση, ένα αγαθό καθ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσιν του Εβραίου Γιαχβέ. Η πορεία συνυπάρξεώς του, τόσο με το κοσμικό υπερπέραν όσο και με μια όχι μεταφυσική αλλά υπερφυσική και εν τέλει αντι-φυσική αντι-πραγματικότητα προσδιορίζει έναν νοσηρό τρόπο σκέψεως με αποτέλεσμα την αποκρυστάλλωση ενός νοσηρού τρόπου δράσεως. Η χριστιανική θρησκοληψία αποξενώνει τον άνθρωπο από την βιολογική και φυλετική του ύπαρξη, επιβραδύνοντας ταυτοχρόνως την αέναη κίνηση της ψυχής του, αφού η διαδικασία αναπαραγωγής σκέψεώς τον εκτρέπει από το νόημα της προσεγγίσεως του κοσμικού άξονος, με αποτέλεσμα την μορφοποίηση ενός αλλότριου από τον κόσμο οργανισμού. Οι υπηρεσίες του δεν είναι στην διάθεση της Κοσμικής Αρχής, γεγονός το οποίο συνεπάγεται με την ολοκληρωτική απόρριψη του αγώνος φυλετικής ανελίξεως στα πλαίσια της Αρίας παραδόσεως, της φυσικής τάξεως και της ισορροπίας του κοινωνικού γίγνεσθαι της ανθρωπότητος . Στον χριστιανισμό, η αντί-αξία που προσδιορίζει τον «εσωτερικό» του πόλεμο ουδεμία σχέση έχει με την Αρία κοσμική νομοτέλεια, αντ’αυτού, του αποτυπώνει σημάδια μνησικακίας προς την συμπαντική και φυσική τάξη διά της διαδικασίας της απογυμνώσεως από τους νόμους και τους κανόνες που την διέπουν. Τελικώς λοιπόν, το ον αποποιείται το γενεσιουργό στοιχείο της υπάρξεώς του, το οποίο δεν είναι άλλο παρά η συμβολή του στην αδιάλειπτη προσπάθεια ανελίξεως διά της εναρμονίσεως με την ανώτατη συμπαντική αρχή.
Διαμετρικώς αντίθετα αποτυπώνεται η έννοια και η σημασία της Αρίας εσώτερης πάλης, από εκείνη την εκφυλιστική φόρμα του χριστιανικού δόγματος. Η εσωτερικότητα και μοναχικότητα που βιώνει ο πολεμιστής του φωτός δεν συνεπάγεται την γέννηση συναισθημάτων μίσους προς την ανθρώπινη ολότητα, παρ’ όλα αυτά μία διαδικασία προσαρμογής της σκέψεώς του στην αναζήτηση των θεμελιωδών εκείνων ιδεών που στηρίζουν το κοσμικό και φυσικό οικοδόμημα. Η σκέψη του μέσω της ενορασιακής του προδιαθέσεως επιτυγχάνεται διά της εσωτερικότητος που διέπει τον βίον του. Η ροπή προς τον άξονα του συμπαντικού κύκλου συνδέεται αενάως διά της προσωπικής εσώτερης ακτίνος που δημιουργεί ο πολεμιστής με τον εαυτό του. Η τελευταία ( η ακτίνα) ενυπάρχει ως αναγκαία γέφυρα προσεγγίσεως του ατομικού (όχι υπό την έννοια του ατομιστικού) στοιχείου, αντικατοπτριζόμενον ως προς τη σύνδεση και προσφορά του προς το όλον. Αυτή είναι η ανιδιοτέλεια του πολεμιστού, αυτός ο ιπποτικός ηρωισμός του, που ως ορμητικός καταρράκτης πλημυρίζει το ποτάμι της υπάρξεως του Αρίου ανθρώπου μέσα στον χωροχρόνο. Η ωστική δύναμη κοσμικής αγάπης που βρίσκεται πέρα από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, μετουσιώνει το νόημα της εσωτερικότητος. Άνθρωπος και κόσμος μία αλήθεια, άτομο και φυλή ένα σώμα.-Αυτή είναι φωνάζει, αυτή είναι η αγάπη μας προς τον κόσμο. Αυτή η ανώτερη υφή της ερωτικής μας τέρψεως. Οι πολεμιστές των αιωνίων αξιών, οι άγρυπνοι φρουροί της κοσμικής τάξεως, οφείλουν να προσφέρουν την ζωτική αρωγή τους για το Αίμα και την Τιμή.
Συνδετικά λοιπόν με τα παραπάνω, δίδεται απάντηση και στο αρχικό ερώτημα - που πιθανόν να τεθεί και στο μέλλον. Αδιαμφισβήτητα ένα φωτισμένο πνεύμα βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση ώστε να αποσυμβολίσει την χαμερπή προσπάθεια της χριστιανικής προπαγανδιστικής «εταιρίας» ιδεών να ενσωματώσει στο πενιχρό και κάκιστα κατασκευασμένο από άποψη μεταφυσικής περατότητος δόγμα της, διαστρεβλωμένα στοιχεία Αρίας προελεύσεως, με απώτερο στόχο την μετάδοση-εξάπλωση των μοραλιστικών της ιδεών και την όσον των δυνατών λυσσαλέα προσπάθεια εκφυλισμού της Αρίας παραδόσεως στα μάτια των μαζανθρώπων. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο χριστιανισμός διαστρεβλώνει «στοιχεία» Αρίας προελεύσεως. Παραδείγματα όπως : η υποθετική ημερομηνία γεννήσεως του Χριστού 25 Δεκεμβρίου έχει επινοηθεί έτσι ώστε να συμπίπτει με τις ημέρες εορτασμού του Χειμερινού Ηλιοστασίου, οι φωτιές του αγίου Ιωάννου πήραν την θέση του Θερινού Ηλιοστασίου, η Ανάληψις την γιορτή της θεάς Αρτέμιδος ,τα Θεοφάνεια την θέση του βαπτίσματος αλλά και εορτών σχετισμένων με τον Διόνυσο, αποκωδικοποιούν τις στρατηγικές κινήσεις συνδέσεως με την Αρία παράδοση του ιουδαιοχριστιανικού πρακτοράτου στο πλαίσιο της υπάρξεως του στην κοσμική σκακιέρα. Όλες οι μεθοδευμένες, υπόγειες διαδικασίες στις οποίες προέβη ο χριστιανισμός δεν ήταν πάρα προσπάθειες μετατροπής του Ιουδαϊσμου από θρησκεία του Ισραήλ σε οικουμενική κοσμοαντίληψη, με παράλληλα λυσσαλέα χτυπήματα στην Αρία παράδοση. Εις μάτην όμως όλη αυτή σχοινοτενής προσπάθεια εκφυλισμού της Αρίας παραδόσεως. Το πνεύμα του Αρίου δεν έσβησε και δεν σβήνει, όσο η βιολογική αλλά και μεταφυσική παρουσία του Αρίου πολεμιστού στον υλικό αλλά και στον ιδεατό κόσμο θα προκαλεί αλλαγές στην ροή της ιστορίας. Οι πολεμιστές του Φωτός θα είναι πάντα εκεί πρωτοστάτες στον πόλεμο κατά της υποδουλώσεως του πνεύματος. Μπορεί άραγε το Σκότος να νικήσει το Φως; Μπορεί ο κόσμος να πάψει να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του; Όσο πυκνό και ας είναι το έρεβος της εκφυλιστικής λαίλαπας του μοντερνισμού, ο Άριος ως σύμβολο μιας ανέσπερης συνειδήσεως μαχόμενης ενάντια στις δυνάμεις της κοσμικής αταξίας, θα είναι πάντα εκεί, για να κερδίζει το φως το σκοτάδι…

ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!

Περί πνεύματος και δράσεως

Κινούμαστε, ως φυσικές παρουσίες, σε μία κοινωνία φαινομενικώς «πιστή» σε συγκεκριμένα ανθελληνικά θρησκευτικά πλαίσια, αλλά κατ΄ ουσίαν μηδενιστική, αποϊεροποιημένη και εγωιστική. Δεν είναι ζήτημα του παρόντος κειμένου η ανάλυση των λόγων που έχουν οδηγήσει εκεί, αλλά μία απλή οπτική διερεύνηση γύρω μας θα πείσει για του λόγου το αληθές. Επίσης, δυστυχώς, κατακλυζόμαστε και από ρεύματα εισβολέων, φανατικά προσηλωμένων στα δόγματά τους, τρομακτικά οργανωμένων σε θρησκευτικές νησίδες, με συμμάχους θαυμαστά αφοσιωμένους ανθρώπους στην ανθελληνική τους μάχη.Αγωνιούμε, λοιπόν, μεταξύ πολλών άλλων ζητημάτων, για την διέξοδό μας από τον συνήθη – κατά Rene Guenon – βίο των υλιστών, προς μία αγνή θρησκευτικότητα και μία ουσιώδη πνευματικότητα. Ο εσωτερισμός διά μέσου ποικίλων διδασκαλιών, αναλόγως με την κλίση του καθενός, αποτελεί όχι απλή επιλογή, αλλά βιώσιμη ανάγκη. Το μονοπάτι όμως της ενδοσκοπήσεως, της εσώτερης αναζητήσεως της Θείας Ουσίας, της εναρμόνισης του Είναι μας με τον Κόσμο, της βιώσεως της –κατά Πλωτίνο- εγκυμονούσης ουσίας του Ενός εντός της Θείας Ολότητας είναι κακοτράχαλο. Όχι τόσο αυτό καθ΄ αυτό - αλλά κυρίως οι «πυξίδες», οι «οδηγοί» και το δικό μας επίπεδο δυνατοτήτων που μας περιχαρακώνει. Είναι φανερή, στην διαδικτυακή μας αυτήν έκφραση, η ευρύτερη τάση μας τόσο προς την αρχαιοελληνική και ευρύτερη Αρία κοσμοθέαση αλλά και σε παραδόσεις της ανατολής, οι οποίες παρ΄ ότι μη αμιγώς Αρίας προελεύσεως, χαρακτηρίζονται όμως από την ίδια «λαμπρότητα» και διαύγεια. Θα παρουσιάσουμε λοιπόν δύο αποσπάσματα, ένα από την Πολιτεία του Πλάτωνος κι ένα από τον Ιάπωνα δάσκαλο του Ζεν Τακουάν, όπου δίδεται η απάντηση σε έναν βαθύ προβληματισμό πολλών εξ εκείνων που ενστερνίζονται τον συγκερασμό του «ασκητή» και του «αντάρτη», σχετικά με το κατά πόσο ο εσωτερισμός οδηγεί στον ατομισμό ή, απεναντίας, δύναται να πραγματώσει μία ουσιαστική αυταπάρνηση, μια υπέρβαση του «εγώ», εντός κοινωνικών και αγωνιστικών, για τις ιδέες μας, πλαισίων.

Αναφέρεται στην Πολιτεία, μεταξύ Σωκράτη και Αδείμαντου στο κεφάλαιο ΣΤ΄ :

- Γιατί κατά την γνώμη μου, Αδείμαντε, εκείνος που πράγματι έχει στρέψει την προσοχή του στο Ον δεν έχει τον καιρό να ρίχνει τα βλέμματά του προς τα κάτω, προς τας συνήθεις ασχολίας των ανθρώπων, και να γεμίζει την ψυχή του με φθόνο και μίση κατά την διαμάχη του προς αυτούς - αλλά τουναντίον, αποβλέπων και με προσοχήν εξετάζων όσα έχουν τακτοποιηθεί σε μία ορισμένη αδιατάρακτη τάξη και ευρίσκονται πάντοτε σε μία αμετάβλητη και αιώνια κατάσταση που ούτε αδικεί ούτε αδικείται το ένα από το άλλο, αλλά ευρίσκονται όλα τοποθετημένα με τάξη και με λογική, αυτά μιμείται και προσπαθεί να εξομοιώνεται όσο μπορεί προς αυτά, ή νομίζεις πως υπάρχει κανένας τρόπος ώστε όταν βλέπει κανείς κάτι με θαυμασμό δεν προσπαθεί να το μιμείται;

- Αυτό είναι αδύνατο, είπε.

- Επομένως ο φιλόσοφος συναναστρεφόμενος με το θεϊκό και το κόσμιο θα γίνει και αυτός κόσμιος και θεϊκός τόσο, όσο αυτό είναι δυνατό σε άνθρωπο· η κατασυκοφάντηση όμως είναι πολλή και παντού.

- Αναμφιβόλως.

- Αν λοιπόν, είπα, αναγκασθεί για οιονδήποτε λόγο όσα βλέπει εκεί να τα μεταφέρει στα ανθρώπινα ήθη και να τα εφαρμόσει στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο των ανθρώπων και να μη προσπαθεί μόνον να τελειοποιήσει τον εαυτό του , νομίζεις τάχα πως θα γίνει κακός δάσκαλος της σωφροσύνης και της δικαιοσύνης και γενικά όλης της πολιτικής αρετής;

Είναι φανερή σε αυτό το μικρό απόσπασμα, πέραν και ολοκλήρου του έργου της Πολιτείας, η διάλυση των ψευδαισθήσεων περί ασυμβατότητας ενατένισης προς την Θεία Ουσία και παράλληλης συμμετοχής στην κοινωνική δράση. Αντιθέτως, λόγω του ότι για έναν Έλληνα στην Φυλή και το Πνεύμα, άνθρωπο του 2011, οι «ανάγκες» ενασχόλησης με τα κοινά, είναι αμέτρητες, δεν νοείται αμφιβολία και ενδοιασμός πάνω σε αυτό το ζήτημα. Αν η Ελλάδα είχε κάποτε ανάγκην από σώφρονες, δικαίους και άνδρες με αρετή, αυτή η ανάγκη πλέον είναι απολύτως επιτακτική, καθώς η Ελλάς δεν εξαφανίζεται μονάχα πολιτισμικά αλλά και βιολογικά. Δεν οδεύουμε προς μία νέα σκλαβιά αλλά προς τον αφανισμό. Επίσης, γίνεται φανερή και η διαμόρφωση του Αγώνος κατόπιν της ενασχολήσεως με την προσέγγιση του εσωτερισμού. Παύει κάποιος να ασχολείται με τα μίση και τις ποταπές διαμάχες της μικρο-«πολιτικής» και μιμείται τα μεγάλα και αληθή τα οποία έχει νοιώσει και βιώσει στην αναζήτησή του. Είναι άρα σώφρων και δίκαιος, υπό πράγματι κοσμικήν και θείαν έννοια, αφοσιωμένος στην Αληθή Πολιτική.Προτού αναφερθούμε στο έτερο κείμενο που στοχεύει σε μία παρόμοια τεκμηρίωση, ας διακρίνουμε κάποια κοινά στοιχεία αυτού του αποσπάσματος με άλλα παραδοσιακά κείμενα της ανατολής, ώστε και να διαλύονται οι συγχύσεις περί του λόγου ενασχόλησής μας και με αυτές τις παραδόσεις.

Διαβάζουμε στο Ταό Τε Κινγκ του Λάο Τσε :

Ο ουρανός και η γη διαρκούν αιώνια.

Για ποιον άραγε λόγο διαρκούν αιώνια ο ουρανός και η γη;

Είναι αγέννητοι.Γι΄ αυτό ζουν πάντα.

Ο συνετός κρατιέται πίσω κι έτσι βρίσκεται μπροστά.

Τηρεί απόσταση κι έτσι ενώνεται μ΄ όλα.

Κατορθώνει να εκπληρώνεται με πράξη αφιλόκερδη.

Άραγε ο προσδιορισμός του κατά Πλάτωνα προορισμού δεν αντιστοιχεί προς όσα αναγράφονται στο λιτό αυτό κείμενο του Λάο Τσε; Άραγε ο συνετός δεν κρατιέται πίσω, ώστε εν συνεχεία να ενωθεί με το Όλον; Ένας συνετός μαχητής, δεν οφείλει να αποστασιοποιηθεί από τον βούρκο και με ανιδιοτέλεια να αγωνίζεται με γνώμονα τις αιώνιες αξίες; Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ενώνεται με την Αλήθεια, είτε ως εκπεφρασμένη αληθή Πολιτική, είτε ως ο εσωτερικός εκείνος άξονας που αποτελεί την μυστική αλλ’ απτή βάση κάθε αληθούς του επισκοπήσεως, δράσεως και αναζητήσεως.

Επανερχόμενοι στο ζήτημα περί εσωτερισμού και δράσεως, θα αναφερθούμε σε ένα γράμμα προς τον σαμουράι Γιαγκιού Μουνενόρι του προαναφερθέντος Ιάπωνος δασκάλου του Ζεν Τακουάν, σχετικά με το περιεχόμενο των πολεμικών τεχνών. Έμεινε γνωστό στην Ιαπωνία ως «Fudochi Shinmyo Roku – Η θαυμαστή σοφία του ακλόνητου Νου». Σε όλο το γράμμα είναι αποτυπωμένη η σοφία του Ζεν και κυρίως το ζήτημα της υπερβάσεως της «προσκολλήσεως», καθώς και η έκφραση αυτής της υπεροχής στις πολεμικές τέχνες, καθώς μία πολεμική τέχνη αποτελεί απλώς ένα πεδίο, ένα φορέα εξασκήσεως και αποτυπώσεως της πνευματικής και εσωτερικής καταστάσεως. Το καίριο σημείο στο οποίο θέλουμε να αναφερθούμε δεν είναι τόσο το Ζεν αλλά το επιστέγασμα του γράμματος, το πώς δηλαδή ο Τακουάν κλείνει αυτό το γράμμα, απευθυνόμενος προσωπικά στον Μουνενόρι.

…Το «υπηρετείς με πίστη και αφοσίωση» σημαίνει πρώτα από όλα να διορθώσεις το πνεύμα σου. Να διατηρείς τον αυτοέλεγχό σου. Ποτέ, ούτε στο ελάχιστο να μη προδίδεις την εμπιστοσύνη του ( – του άρχοντά σου). Ποτέ να μη ρίχνεις το φταίξιμο ή να κατηγορείς άλλους. Σημαίνει ακόμη να μην παραμελείς τα καθημερινά σου επαγγελματικά καθήκοντα. Να είσαι ευσεβής προς τους γονείς σου μέσα στο σπιτικό τους, να μη παραμελείς τις σχέσεις σου με τη σύζυγό σου, να της φέρεσαι με ευπρέπεια, να μη επιτρέπεις στον εαυτό σου να ερωτεύεται άλλη γυναίκα, να μη παραδίδεσαι σε σεξουαλικά πάθη.

…Εφ΄ όσον κάποιος εξουσιάζεται από τα πάθη του, αφήνεται να παρασύρεται από πολυτέλειες, δεν θέλει να ρίξει ούτε μια ματιά σε ενάρετους ανθρώπους, αρνείται να τους εκτιμήσει από τα καλά τους έργα και αναδεικνύει ανθρώπους με άγνοια επειδή του είναι αρεστοί, τότε συμπεριφέρεται με αυταρέσκεια και εγωισμό. Αν υπάρχει κάποιος ενάρετος αλλά δεν χρησιμοποιείται, είναι σαν να μη υπάρχει καθόλου αρετή. Κατά τον ίδιο τρόπο, ακόμη και αν υπάρχουν χιλιάδες στρατιώτες, στην κρίσιμη στιγμή μπορεί να μη βρεθεί ούτε ένας που να ακολουθήσει τις εντολές του κυρίου του…

...Ένας άπειρος νέος που, αν και είναι αγαπητός, ο νους του δεν έχει φτάσει στο σημείο να λειτουργεί ορθά, την κρίσιμη στιγμή μπορεί να προσπαθήσει να αγνοήσει μία διαταγή, προκειμένου να σώσει την ζωή του. Δεν υπάρχει ούτε μια ιστορία με κάποιον, ο οποίος να είχε νου που να μη λειτουργούσε σωστά και να προσέφερε κάτι χρήσιμο. Όταν σε κάποια εργασία χρησιμοποιείς έναν αφοσιωμένο μαθητή, ο οποίος όμως έχει τέτοιο νου, πίστεψέ με πως θα αποκτήσεις μία πικρή εμπειρία. Δεν θα πρέπει λοιπόν να είσαι προσεκτικός, ώστε να μη παρασυρθείς και κάνεις το κακό αυτό; Αφού γνωρίζεις από πριν ότι οι πράξεις του μαθητού έχουν ως βάση επιθυμίες κάπως διαφορετικές από τις δικές σου; Έστω και αν πιστεύεις πως όσοι δεν γνωρίζουν στο τέλος μαθαίνουν, παρατηρώντας έστω και στον ελάχιστο βαθμό αυτά που γίνονται· πράγματα τα οποία εσύ ξέρεις ότι είναι γνωστά στους θεούς και ότι πραγματοποιούνται από τους συνετούς ανθρώπους.
Τέτοια συμπεριφορά [δηλ. που απορρέει από σφαλερό νου] είναι πολύ επικίνδυνη για την άμυνα της χώρας. Να την εκλάβεις ως πλανημένη αφοσίωση…

…Αν διορθώσεις το μίασμα του πνεύματός σου, αποφύγεις τους κακούς ανθρώπους, επιβάλεις την δικαιοσύνη στην διακυβέρνηση της χώρας, θα είσαι εμποτισμένος από πίστη και αφοσίωση…

Παρατηρούμε πως το επιστέγασμα ενός από τα σημαντικότερα κείμενα σχετικά με το Ζεν και τις πολεμικές τέχνες, ένα αξεπέραστο «άνθος» της εν ζωή βιώσεως της αρμονίας της κοσμικής ολότητος, εκφραζομένης από απτές συμβουλές για τον καθημερινό βίο, την οικογένεια, την εργασία, την πολιτική. Όπως μάλιστα και στον Πλάτωνα, έτσι και ο Τακουάν αναφέρεται στην ορθή διακυβέρνηση της χώρας ακριβώς από εκείνους που έχουν φθάσει σε σημαντικώς υψηλό πνευματικό επίπεδο, θίγοντας πολλά ζητήματα που αφορούν αυτό ακριβώς το επίπεδο.
Βεβαίως, εδώ θα πρέπει να δοθεί προσοχή στην ψευδαίσθηση πολλών ότι έχουν φθάσει σε κάποιο ανάλογο επίπεδο, την κατάσταση δηλαδή που χαρακτηρίζει ο Rene Guenon ως ψευδο - μύηση και, εν τέλει, καταστροφική για την παράδοση αντι –μύηση. Ήτοι, η επιμελώς περιτυλιγμένη σε ψευδομυητικές (αυτ-)απάτες οίηση κι ένα καλά κρυμμένο καγχαστικό πονηρό μικρο-εγώ θα καταλήξει οπωσδήποτε στον αντίποδα αυτού που υποτίθεται πως εκπροσωπεί κι επιδιώκει, ενσωματώνοντας ακόμη μιάν απολιθωμένη απόλυτη αρνητικότητα, μικρότητα κι υστερόβουλη εθελοτυφλία: φασκιωμένη, όμως, σε ανόητες και σφαλερές αυτοκλειστές ιερολογίες, που ούτε ακούν τίποτε κι ούτε βλέπουν, ενέχοντας στο γενεσιουργό τους γονιδίωμα την στοχευμένη τους αντι-οντικότητα κι επιθετική ανουσιότητα.Εν ολίγοις, πιστεύουμε ακράδαντα στην αλληλεπίδραση δράσεως και πνεύματος, σώματος και νου. Η υπέρβαση της εφήμερης φυσικής παρουσίας δεν έγκειται μόνο στην βίωση της Ουσίας ή στην γνώση της Αιώνιας Σοφίας αλλά και στην υπεράσπιση και προσπάθεια αποτυπώσεως των Αιωνίων Αξιών- Αληθειών σε κοινωνικό- συλλογικό πεδίο, ακριβώς όπως η θεωρητικολογία χωρίς το προσωπικό βίωμα προδίδει θεμελιώδη ανεπάρκεια κι εσωτερικήν αντίφαση. Γευόμαστε το αιώνιο, διακρίνουμε τις ρωγμές στους «κύκλους», οσφραινόμαστε την τέφρα του κόσμου της νεωτερικότητας, υπηρετώντας ενεργώς τα Αιώνια Ιδανικά - υπό τη σκιά πάντα των Αιωνίων Συμβόλων – τα οποία δεν πρέπει ν΄ αφήνουμε να διαλύονται μέσα σε μια γενικόλογη ψευδομυητική απεραντολογία που ενσαρκώνει τον χείριστο Προκρούστη σε μεταφυσικό επίπεδο, κατά τον τρόπον των γνωστών ολεθρίων βραχυκυκλωτικών Σημιτικών ψευδο-ϊερών δογμάτων…

Τα αποσπάσματα εκ του γράμματος του Τακουάν προέρχονται από το βιβλίο "Η θαυμαστή σοφία του ακλόνητου νου", εκδόσεις Σώμανους και μετάφρασης Δημήτριου Πατσίλια.

Περί παραδοσιακού τρόπου ζωής

Συχνά αναφερόμαστε στον Παραδοσιακό τρόπο ζωής. Λόγω του ότι πολλές φορές οι όροι γίνονται αντιληπτοί με τελείως διαφορετικό τρόπο από την πρωταρχική τους ουσία, θα παρουσιάσουμε ένα βιβλίο το οποίο δεν διευκρινίζει απλώς το θεωρητικό – πνευματικό υπόβαθρο ενός παραδοσιακού – και όχι παραδοσιολόγου- ανθρώπου, αλλά επεκτείνεται και στις καθημερινές εκφάνσεις του βίου αυτού σε όλες τις πτυχές της ζωής. Το άνωθεν παρουσιαζόμενο βιβλίο, αποτελεί μία εργασία εντός της Ιταλικής ομάδος Raido, όπου βασισμένοι κυρίως στον Ιούλιο Έβολα και τον Corneliu Zelea Codreanu, διαμορφώνουν ένα λιτό, αλλά πλήρες πλαίσιο σκέψεως και δράσεως. Η Πλατωνική φιλοσοφία, το έργο του Ησίοδου, η αρχαία Αρία κοσμοθέαση ευρύτερα, αποτελούν βάσεις στις οποίες έχει στηριχθεί η παρούσα μελέτη, σε συνδυασμό πάντοτε με το έργο σύγχρονων εσωτεριστών, όπως του Rene Guenon. Εν κατακλείδι, αποτελεί ένα βιβλίο, « συνοπτικό οδηγό», πάνω στο ζήτημα της διαμορφώσεως του Παραδοσιακού Στρατιώτη.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις :

http://www.arktos.com/

David Myatt

Ο David Myatt αποτελεί μία πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα στους κόλπους του εθνικού σοσιαλισμού. Υπήρξε υποστηρικτής, αλλά και πρωταγωνιστής της απόλυτης βίας στις γειτονιές της Αγγλίας, πολλάκις έγκλειστος στα κελιά της δημοκρατίας, ιδρυτής μιας από τις ριζοσπαστικότερες –ιδίως όσον αφορά τις τακτικές της- εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης, μεταφραστής αρχαίων Ελλήνων κλασσικών, μοναχός σε καθολικό μοναστήρι, οπαδός εν συνεχεία του Ισλάμ και του παραδοσιακού ισλαμικού κόσμου και αναζητητής εν τέλει της δράσεως και της ιδίας του προσωπικής αλήθειας μέχρι σήμερα. Στο κάτωθι σύνδεσμο παρουσιάζεται η τελευταία του αυτοβιογραφία (2010) όπου με περίσσεια ειλικρίνεια παρουσιάζει την δράση του, τα αδιέξοδά του, τις γυναίκες της ζωής του και τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισαν στην πορεία του βίου του, τον πόνο που νιώθει για το χαμό μερικών εξ΄αυτών, πως από τις βίαιες επιθέσεις εναντίων αράβων και πακιστανών στην Αγγλία έφθασε μετέπειτα στον Ισλαμισμό, πολλά γεγονότα που αφορούν τις πολιτικές εξελίξεις στον εθνικιστικό χώρο και ποικίλες άλλες σημαντικές πτυχές της ζωής του. Ένα σημείο της αυτοβιογραφίας το οποίο εμείς θα επιθυμούσαμε να τονίσουμε είναι η σύνδεση του εθνικοσοσιαλισμού με την Ομηρική εποχή. Επισημαίνει ο Myatt, ο οποίος υπήρξε βαθύς γνώστης των Ομηρικών κειμένων, πως όταν γνώρισε τον εθνικοσοσιαλισμό, βρήκε σε αυτόν μία σύγχρονη ενσάρκωση του ήθους και της αγνότητας των αξιών, όπως τις είχε γνωρίσει από τα Ομηρικά έπη. Σε όλο του το έργο, καθώς και στον βίο, διακρίνεται μία έντονη τάση μελέτης, αλλά και πραγματώσεως της αρχαίας Ελληνικής θεάσεως του βίου και του κόσμου.

Αυτοβιογραφία :

http://www.davidmyatt.info/david-myatt-myngath.pdf

Όποιος θέλει να ζήσει...

Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς της ανεξέλεγκτης παρακμής, της πλήρους αποσυνθέσεως του έθνους και του ντροπιαστικού ξεπουλήματος της πατρίδος μας, δεν υπάρχει χώρος μήτε για αναλύσεις, μήτε για διαξιφισμούς, μήτε για σχεδιασμούς. Το μέλλον μας έχει ξεπεράσει, οι ρυθμοί των γεγονότων δημιουργούν σύγχυση και απαισιοδοξία, η πολυμέτωπη μάχη εξαντλεί προτού καν ξεκινήσει. Σε αυτούς τους καιρούς, οφείλουμε να γίνουμε σκληρότεροι. Στο ήθος και την ηθική, τις αρχές και τις αξίες. Οφείλουμε να πειθαρχήσουμε στην Πίστη, την Αφοσίωση, την Συντροφικότητα και τον Αγώνα. Οφείλουμε πρωτίστως να συντρίψουμε τον αστό, τον δημοκράτη, τον νεοέλληνα που ίχνη τους ελλοχεύουν εντός μας. Οφείλουμε να υπερβούμε τις ανάγκες που τους χαρακτηρίζουν και να υπερκεράσουμε τα εμπόδια που συναισθηματισμοί θα θέσουν. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί το τέλος των συναισθημάτων. Βουβή «συμπλοκή». Δίχως γιατί, πως , αν και εφόσον. Μονάχα πάλη, ικανότητες, νίκη, ήττα, πόνος και ορθό ανάστημα. Οι προβληματισμοί, τα αδιέξοδα, οι αναζητήσεις, αν δεν αποσκοπούν στον Αγώνα, αποτελούν πολυτέλειες που δεν δυνάμεθα να απολαμβάνουμε εφεξής. Πολλοί μπορούν να στρέφονται στον «αγνό πατριωτισμό», άλλοι στα κοινοβουλευτικά κόμματα, άλλοι αρέσκονται απλώς να παρακολουθούν τις εξελίξεις, άλλοι να «αποκαλύπτουν» , άλλοι να δημιουργούν τις όποιες δομές τους. Το ζήτημά μας, δεν ήταν και δεν είναι ποτέ τι κάνουν κάποιοι άλλοι. Το κατά πόσο είναι εκείνοι αποτελεσματικοί, τι έχουν καταφέρει ή αν είναι ορθές οι μέθοδοί τους ή όχι. Ευρισκόμενοι σε κοινωνικό, ηθικό, πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό χάος, το ζήτημά μας είναι τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Και αυτό το ερώτημα είναι το βασικό ερώτημα που οφείλει να απασχολεί οποιονδήποτε, οπουδήποτε. Εντός αυτού του χάους η μάχη μας είναι διμέτωπη. Στο ένα σκέλος υπάρχει ο τομέας της αυτοβελτιώσεως, της καλλιέργειας, της αναζητήσεως, του εσωτερισμού, της διαμορφώσεως δηλαδή ολόκληρου του βίου και όλων των πτυχών ή εκφάνσεών του, ενώ στο έτερο σκέλος, η αγωνιστικότητα, η ανιδιοτελής προσπάθεια διάδοσης και υπερασπίσεως των Ιδεών και της Ελληνικότητος μας. Βεβαίως, ενόσω ο χρόνος αξιοποιείται καταλλήλως για αυτά τα δύο σκέλη, από ένα σημείο και πέραν, παύουν να είναι διακριτά, και ενσωματώνονται στην φυσική παρουσία κάθε μονάδος, που έσπασε τα δεσμά του συνήθους βίου. Η σπουδαιότητα αυτής της ολιστικής θεωρήσεως, έγκειται σε μία πολύ βασική πτυχή, η οποία γενικώς έχει παραμεληθεί. Την αλληλεπίδραση μεταξύ αυτοπραγματώσεως και αγωνιστικότητος. Το αρχικώς διακριτό σκέλος της αυτοβελτιώσεως αναδεικνύει τις τάσεις, τις ροπές, τις κλίσεις κάθε χαρακτήρος / προσωπικότητος, των οποίων ο εν συνεχεία εξευγενισμός τους εκ της πυράς του μόχθου, της προσπάθειας και του αγώνος, οδηγεί στην διαμόρφωση ανθρώπων αγωνιζομένων για την Αλήθεια και την Δικαιοσύνη, την οποία πλέον δύνανται να αντιληφθούν τόσο σε εξωτερικό όσο και σε εσωτερικό επίπεδο. Η αποτύπωση του δικαίου, της αληθείας, της πνευματικής αριστοκρατίας, του φυλετισμού και πλήθος άλλων εκφάνσεων των ιδεών μας, στον ίδιο μας τον εαυτό αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους τρόπους παρουσίασής και διάδοσής τους. Επίσης, η συντριβή των δύο –τριών συγχρόνων προτύπων εθνικοσοσιαλιστών, τα οποία έχουν διαμορφωθεί ως στερεότυπα και στα οποία όλοι επιθυμούν να ομοιάσουν ή να μιμηθούν, αποτελεί βασική παράμετρος ούτως ώστε να μπορέσει η ουσία των Ιδεών μας να δραπετεύσει από τα στεγανά κελιά στα οποία κείτεται εγκλωβισμένη. Βέβαια, αυτή η βούληση για αναζήτηση της ουσίας της μεταφυσικής του εθνικού σοσιαλισμού, εντός ενός ανθρώπου, διά την μετέπειτα αναγέννηση και του ιδίου ατόμου και της Αριανικότητος, εμπεριέχει πληθώρα λεπτών σημείων, στα οποία οι ακροβατικές ικανότητες πνεύματος, νου και ψυχής καλούνται να δοκιμαστούν, κυρίως σε εποχή πλήρους πολιτισμικού εκφυλισμού, όπου παραδόσεις, μέθοδοι, διδασκαλίες και πρακτικές παρουσιάζονται κατόπιν της διαστρεβλώσεώς τους από πρίσματα αμφιβόλου ποιότητος ανθρώπων. Ένας τρόπος αυτοελέγχου και αυτοκυριάρχησης, χάριν της πλάσεως και της προπαγάνδας, είναι η έξωθεν αυτοπαρατήρησή μας. Αναλογιζόμενοι την ιερότητα του Λαβάρου, μάρτυρα των όρκων Πίστεως, των Ηρώων που θυσιάστηκαν στο παρελθόν, μα και όλων εκείνων που ασφυκτιούν στα κελιά των φυλακών σήμερα, ας παρατηρούμε τον εαυτό μας ανά πάσα στιγμή, όπου και αν βρίσκεται. Είναι αντάξιος να αποκαλείται εθνικοσοσιαλιστής; Ο ίδιος μας ο εαυτός σέβεται αυτόν που βλέπει; Τον εκτιμά; Μπορεί να τον θεωρεί μαχητή; Και εν συνεχεία, ας φέρουμε στον νου, τον σκληρότερο κριτή που γνωρίζουμε. Ποια γνώμη θα είχε εκείνος αν μας έβλεπε; Θα ήταν περήφανος να μας θεωρεί στρατιώτες ή συναγωνιστές του; Η ειλικρινής αυτοκριτική, δίχως προσπάθειες μετριασμού ή υποβιβάσεως των αξιών στα εκάστοτε μέτρα, αποτελεί μία από τις δυσκολότερες πρακτικές. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και εκείνη που οδηγεί σε έναν εμπειρικό τρόπο ζωής, συνεχώς ανελικτικό, προσανατολιζόμενο προς την εσώτερη και εξώτερη αλήθεια. Διότι, ο πιο σκληρός εκδικητής, δεν βρίσκεται μήτε στις γραμμές των εχθρών, μήτε των «φίλων». Ο πιο σκληρός εκδικητής είναι η ίδια η μας η Φύση. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, ο εθνοκοινοτισμός αποτελεί την βάση και τον προορισμό μας. Κάθε νύχτα, ας εμπλουτίσουμε την πυθαγόρεια πρακτική της καθάρσεως, με λίγο χρόνο ειλικρινούς αυτοκριτικής. Πόσα πράξαμε για το ένα σκέλος, πόσα πράξαμε για το έτερο; Πόσο έχει προχωρήσει η σύγκλισή τους; Αν ασχοληθήκαμε μόνο με την αυτοβελτίωση της φυσική μας παρουσίας, υπήρξαμε θλιβεροί ατομιστές. Αν ασχοληθήκαμε μονάχα με τις Ιδέες και όχι με την ενσάρκωσή τους σε εμάς, υπήρξαμε καλοπροαίρετοι υποστηρικτές τους, μα όχι φορείς. Αν όλα κύλισαν μακράν των δύο σκελών, τότε δεν υπήρξαμε καθόλου…

Ο Πολεμιστής και η Πόλις

Ο Dominique Venner είναι Γάλλος ιστορικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1935, γιος ενός μέλους του PPF (Partie Popoulaire Francais). Κατά τον Πόλεμο της Αλγερίας κατατάχθηκε εθελοντικά για να πολεμήσει και υπηρέτησε ως τον Οκτώβριο του 1956. Μετά την επιστροφή του στην Γαλλία εντάχθηκε στο κίνημα “Jeune Nation”, ενώ μετά την καταστολή της Ουγγρικής Επαναστάσεως του 1956 από τους Σοβιετικούς, συμμετείχε στην επιδρομή στα γραφεία του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Φυλακίστηκε για 18 μήνες σαν μέλος του OAS (Organisation de l'armée secrète) και ως πολιτικά ανεπιθύμητος. Στο μανιφέστο του “Pour une critique positive” (Για μία θετική κριτική) που εξέδωσε το 1962, καλούσε για την δημιουργία μίας επαναστατικής, ιεραρχικής, εθνικιστικής οργανώσεως η οποία θα αποτελούνταν από πειθαρχημένους και αποφασισμένους νεαρούς αγωνιστές. Πρωτοστάτησε μαζί με τον Alain de Benoist στην ίδρυση του κινήματος “Europe-Action” και του ομώνυμου περιοδικού, ενώ υπήρξε και μέλος της GRECE (Groupement de recherche et d'études pour la civilisation européenne). Το έργο του “Histoire de l'Armée rouge” (Ιστορία του Κόκκινου Στρατού) βραβεύτηκε από την Γαλλική Ακαδημία το 1981.

Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΣ

Του Dominique Venner

Το 1814, στο τέλος των Ναπολεώντειων Πολέμων, ο Benjamin Constant έγραψε με ανακούφιση: «Έχουμε φτάσει στην εποχή του εμπορίου, την εποχή η οποία αναγκαστικώς πρέπει να αντικαταστήσει αυτήν του πολέμου, καθώς η εποχή του πολέμου πρέπει αναγκαστικώς να προηγηθεί αυτής». Αφελή Benjamin! Υιοθέτησε την ευρέως διαδεδομένη ιδέα της απεριορίστου προόδου, υποστηρίζοντας την έλευση της ειρήνης ανάμεσα στους ανθρώπους και τα έθνη.

Η εποχή του “doux commerce”* αντικαθιστά αυτήν του πολέμου…Γνωρίζουμε τι απέδειξε το μέλλον σχετικώς με αυτήν την προφητεία! Η εποχή του εμπορίου επιβλήθηκε, βεβαίως, αλλά πολλαπλασιάζοντας τους πολέμους. Υπό την επίδραση του εμπορίου, της επιστήμης και της βιομηχανίας – με άλλα λόγια της «προόδου» - ο πόλεμος προσέλαβε τερατώδεις διαστάσεις, τις οποίες κανείς δεν θα μπορούσε να έχει φανταστεί.

Υπήρχε εντούτοις, κάποιο ψήγμα αληθείας στην εσφαλμένη πρόβλεψη του Constant. Αν από την μία οι πόλεμοι συνεχίστηκαν και άνθισαν ακόμη, από την άλλη η μορφή του πολεμιστού έχασε το κοινωνικό της κύρος, προς όφελος της αμφιβόλου μορφής του εμπόρου. Αυτή είναι η νέα εποχή στην οποία ζούμε ακόμη· προς το παρόν.

Η μορφή του πολεμιστού εκθρονίστηκε, και παρόλα αυτά ο στρατιωτικός θεσμός έχει διαρκέσει περισσότερο από κάθε άλλον στην Ευρώπη μετά το 1814. Έχει διαρκέσει από τον καιρό της Ιλιάδος – τριάντα αιώνες – καθώς μετασχηματίζεται, προσαρμοζόμενος σε όλες τις αλλαγές των εποχών, του πολέμου, των κοινωνιών και των πολιτικών καθεστώτων, διατηρώντας ακόμα όμως την ουσία του, η οποία είναι η θρησκεία της υπερηφάνειας, του καθήκοντος και του θάρρους. Αυτή η μονιμότητα εν μέσω αλλαγών μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτήν ενός άλλου επιβλητικού θεσμού, της Εκκλησίας (ή των εκκλησιών). Και όμως…

Τί είναι ο Στρατός από την Αρχαιότητα; Είναι ένας ημιθρησκευτικός θεσμός, με την δική του ιστορία, τους δικούς του ήρωες και τα δικά του τελετουργικά. Ένας πολύ παλαιός θεσμός, παλαιότερος ακόμη και από την Εκκλησία, γεννημένος από μία ανάγκη παλιά όσο και η ανθρωπότητα, και ο οποίος δεν είναι ούτε κατά προσέγγιση κοντά στην εξάλειψή του. Ανάμεσα στους Ευρωπαίους γεννήθηκε από ένα πνεύμα το οποίο είναι ιδιαίτερο σε αυτούς και το οποίο – αντιθέτως με την Κινεζική παράδοση παραδείγματος χάριν – κάνει τον πόλεμο μία αξία αφ΄εαυτού. Με άλλα λόγια, γεννήθηκε από μία πολιτική θρησκεία, η οποία ανακύπτει από τον πόλεμο, της οποίας η ουσία, εν ολίγοις, είναι ο θαυμασμός προς το θάρρος ενόψει του θανάτου.

Αυτή η θρησκεία μπορεί να οριστεί ως αυτή της πόλεως υπό την ελληνική ή την ρωμαϊκή έννοια της λέξεως. Σε πιο σύγχρονη γλώσσα, είναι η θρησκεία της πατρίδος, μικρής ή μεγάλης. Όπως το έθεσε ο Έκτωρ, 30 αιώνες πριν, στην 12^η Ραψωδία της Ιλιάδος, για να αποτρέψει έναν κακό οιωνό: «εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης» (Ιλ. 12, στιχ.243). Η ανδρεία και η πατρίδα συνδέονται. Στην τελευταία μάχη του Τρωικού Πολέμου, νιώθοντας πολιορκημένος και καταδικασμένος, ο Έκτωρ αποτρέπει τον εαυτό του από το να απελπιστεί, με την κραυγή: «νῦν αὖτέ με μοῖρα κιχάνει.μὴ μὰν ἀσπουδί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην- όμως να μην χαθώ απολέμιστα κι αδόξαστα, πριν κάμω έργο τρανό, που κι οι μελλούμενες γενιές θα το θυμούνται!»(Ιλ. 22, στιχ.304-305). Βρίσκουμε αυτήν την κραυγή τραγικής υπερηφάνειας, σε όλες τις εποχές μίας ιστορίας που δοξάζει τον χτυπημένο από την μοίρα ήρωα, ο οποίος γιγαντώνεται από μία επική ήττα: Θερμοπύλες, το Τραγούδι του Ρολάνδου, Καμερόν, ή Ντιεν-Μπιεν-Φου.

Χρονολογικά, η πολεμική ομάδα προηγείται του κράτους. Ο Ρωμύλος και οι πολεμοχαρείς σύντροφοί του πρώτα καθόρισαν τα μελλοντικά όρια της Πόλεως και ύστερα συνέταξαν τον άκαμπτο νόμο της. Επειδή τα παρεβίασε, ο Ρέμος θυσιάστηκε από τον αδερφό του. Τότε και μόνον τότε, οι ιδρυτές άρπαξαν τις γυναίκες των Σαβίνων, ώστε να εξασφαλίσουν την διαδοχή τους. Στην ίδρυση του Ευρωπαϊκού κράτους, η τάξη των ελευθέρων πολεμιστών προηγείται αυτής των οικογενειών. Για αυτόν τον λόγο, ο Πλάτων θεωρούσε την Σπάρτη πιο κοντά στο πρότυπο της Ελληνικής πόλεως από ότι την Αθήνα.[1]

Όσο αδύναμοι και αν είναι, οι σημερινοί Ευρωπαϊκοί στρατοί αποτελούν νησίδες τάξεως, σε ένα καταρρέων περιβάλλον, όπου φαντάσματα κρατών προάγουν το χάος. Ακόμη και υποβαθμισμένος, ένας στρατός παραμένει ένας θεσμός που βασίζεται στην ισχυρή πειθαρχία και στην συμμετοχή στην κοινή πειθαρχία. Για αυτόν τον λόγο, αυτός ο θεσμός κουβαλά έναν γενετικό σπόρο παλινορθώσεως, όχι αρπάζοντας την εξουσία ή στρατιωτικοποιώντας την κοινωνία, αλλά επανεπιβεβαιώνοντας την πρωτοκαθεδρία της τάξεως έναντι της αταξίας. Είναι αυτό που οι compagnonnages (συντροφιές, αδελφότητες) του ξίφους έκαναν μετά την διάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τόσες άλλες μετά από αυτήν.

[1] Στο Les métamorphoses de la cité, essai sur la dynamique de l’Occident (Paris: Flammarion, 2010) βασιζόμενος στην ανάγνωση του Ομήρου, ο Pierre Manent τονίζει τον ρόλο των πολεμικών αριστοκρατιών στην ίδρυση της αρχαίας πόλεως.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

*doux commerce: (από το doux: γλυκός) θεωρία συμφώνως προς την οποία σε ένα περιβάλλον ελεύθερης αγοράς, όπου υπάρχει η ατομική ιδιοκτησία και οι άνθρωποι συνεργάζονται με την δική τους θέληση, η καλή συνεργασία, η εγκαρδιότητα και η σωστή συμπεριφορά είναι απόρροια του ατομικού συμφέροντος, εφόσον καθένας πρέπει να ενεργεί με τρόπο που να είναι αρεστός στους εμπορικούς εταίρους του. Κατά συνέπεια, η ανάπτυξη του εμπορίου θα επιφέρει την μείωση των προστριβών που οδηγούν σε πόλεμο.

Σκιαγράφηση

Αναζήτηση χρημάτων, τηλεόραση, φαγητό, διαδίκτυο, σαρκική εκτόνωση, εκδρομικές εξορμήσεις με το αμάξι, διασκέδαση σε κλουβιά ομόρρυθμων ή ετερόρρυθμων εταίρων. Ιδεολογίες και αξίες κατακρημνισμένες στα εκάστοτε μέτρα σε πυθμένες πηγαδιών, ποικίλων μορφών και διαστάσεων, διανοιγμένα στο ίδιο, όμως, παλιοχώραφο – νεκροταφείο. Βρωμιά και υποκρισία. Συμβιβασμοί και παζάρι για απλά υποφερτές ή όσο το δυνατόν πλουσιότερες και ανετότερες συμβιώσεις. Έρωτας εκπορευόμενος από την ανάγκη διαμορφώσεως της καθημερινότητος. Δημοκρατικές, αναρχικές, φασιστικές, εθνικιστικές φαντασιώσεις που επαληθεύονται στην σχισμή μίας κάλπης, στα τετραγωνισμένα πλαστικά ενός πληκτρολογίου, στα ηχητικά κύματα που παράγουν οι φωνητικές χορδές και εν τέλει συγκρούονται στο οπλισμένο σκυρόδεμα, στα τιμολογημένα προϊόντα που προήλθαν από την παραγωγική διαδικασία κάποιου τυπογραφείου. Ατομισμός – μισθοφόροι σκληροί και αφοσιωμένοι στην άνευ όρων πολεμική σύρραξη με τους πάντες και τα πάντα για την εξασφάλιση της οικογενειακής ή ατομικής ευημερίας. Συνετοί και «αθόρυβοι» καλοί άνθρωποι, σκυμμένοι και καλοσυνάτοι προσπερνούν και κλείνουν τα αυτιά και τα μάτια, μη τυχόν αντικρύσουν, μη τυχόν νιώσουν. Χαώδης χωροταξικός σχεδιασμός, χαώδης ηθικός ξεπεσμός, χαώδης πολιτισμικός εξευτελισμός. Τα ερείπια των προγόνων, τα απομεινάρια χιλιετών πολέμων εκπέμπουν μεγαλύτερη λάμψη από τις δημιουργίες των νεοτέρων γενεών σε καιρούς μάλιστα ευημερίας. Φύση κατακρεουργημένη, βορά στο κεφάλαιο και την ματαιοδοξία. Επιδερμικά στίγματα ενός αρρωστημένου σαρκίου το οποίο οδεύει προς τον θάνατο.
Η φυγή μας από την μεγαλούπολη είναι επιλογή, συνήθως ανέφικτη και ίσως αδύνατη. Η εκρίζωση, όμως, των πεπερασμένων και καθιερωμένων προτύπων αστικής ζωής από εμάς τους ιδίους αποτελεί επιτακτική ανάγκη. Κυρίως, μάλιστα, εκείνων των προτύπων που έχουν διαμορφωθεί χωνεύοντας εντός τους και ένα «προφίλ» των ιδεών μας. Αποτελεί θλιβερή γελοιότητα να αυτοτιτλοφορείται κάποιος εθνικοσοσιαλιστής, εν καιρώ μάλιστα εξοντωτικού πολέμου ενάντια στο πολιτισμικό, πνευματικό και ψυχικό οικοδόμημα μαχητών του εθνικοσοσιαλισμού, ενώ ο βίος του τηρεί πιστά τα αστικά εκείνα πρότυπα, τα οποία επιτυχώς αλλοτριώνουν και εξαλείφουν πλήρως κάθε ίχνος Αριανικότητος και Ελληνικότητος.
Εμπνευσμένοι, όχι από τις λέξεις, αλλά κυρίως από την ενέργεια που αυτές εσωκλείουν, θα αναφερθούμε σε μία ρήση του Ριβέρα. Η θέση μας είναι εκεί έξω, κάτω από τον έναστρο ουρανό, με το τυφέκιο στον ώμο….Και η δική μας θέση, δεν είναι πουθενά άλλου, παρά εκεί έξω, κάτω από το έναστρο ουρανό ή το γαλανό πέπλο του, με μία βούληση και ένα σκοπό. Τον Αγώνα. Μάχη για την εξασφάλιση του απαραιτήτου ζωτικού χώρου βλαστήσεως και καρποφορίας των ιδανικών μας. Σε επίπεδο τόσο υλικό όσο και άυλο. Συνειδητά απομακρυσμένοι από την ποσότητα και τις «χαρές» των μαζανθρώπων. Η Ηθική μας, σκληρή για τα μάτια των αστών, μα αγνή έκφανση στοιχειώδους συντροφικής συνέπειας για εμάς τους ιδίους. Η αυτοκαλλιέργεια και η αυτοβελτίωση, απαραίτητη πτυχή – μεταξύ πολλών- δεν αποσκοπεί σε κάποιου είδους ατομική επιδίωξη, αλλά στην διεύρυνση των δυνατοτήτων και στην αντιμετώπιση των ανθρωπίνων αδυναμιών. Άλλωστε, στα αδιέξοδα του πνεύματος, τον δρόμο δεικνύει ο νόμος του αίματος και αντιστρόφως. Δράση. Δρομολογημένη από τις επιταγές της σκέψεως και εν κυκλική αναδραστικότητα, σκέψη διαμορφωμένη από τις επιταγές της δράσεως. Δράσεως εσωτερικής και εξωτερικής. Ιδεαλισμός. Αυτός ο οποίος δίνει πνοή στην αφοσίωση και την πίστη, διότι αυτά τα χαρακτηριστικά στον βίο είναι και αυτά που σε βάθος χρόνου διατηρούν ισχυρή την Φλόγα της αληθούς ατομικής ή μη πορείας. Η ισορρόπηση του σώματος όταν αυτό έχει υπερβεί τα όρια αντοχής του, η δύναμη που θα μας κινήσει την επομένη αυγή όταν έχουμε απογοητευθεί ή εξαντληθεί από χιλιάδες περασμένες, το χαμόγελο που θα σχηματισθεί στα χείλη όταν αναφερθούμε στις πληγές, τις ήττες, του εξευτελισμούς και τις προδοσίες, το ήθος με το οποίο οφείλουμε να συνδέσουμε το όνομά μας, δύνανται να ευδοκιμούν μονάχα σε περιβάλλον ιδεολογικής καθαρότητος και άκρατου ιδεαλισμού. Αν πάρουμε απόφαση, πως για το επόμενο διάστημα της ζωής μας, θα εργαστούμε και θα αγωνιστούμε, δίχως καμία ανταπόδοση, δίχως τίποτα να μεταβληθεί, δίχως κανείς να επαληθεύει την ανάγκη υπάρξεως αυτού που αγωνιούμε να επιτύχουμε, με μόνον πλοηγό την Πίστη, τότε ίσως κάτι καταφέρουμε να διατηρήσουμε ζωντανό την επομένη της Πτώσεως. Ας ξεριζώσουμε, λοιπόν, τους αστούς και τα πρότυπά τους, τις συμβουλές και την κριτική τους, τα κληροδοτήματά τους που μας έγιναν συνήθεια, από εντός μας. Γιατί, όντως, η θέση μας είναι εκεί έξω… Κάτω από τα αστέρια, να αντικρίζουμε τις πληγές και να γελάμε, να αναμένουμε το σκληρό αύριο και να διψάμε να το νικήσουμε, να ευθυμούμε όταν ανερχόμαστε στα κοινωνικά τους στερεότυπα με πτυχία και επαγγελματικές καταξιώσεις παρουσιάζοντάς τους εν τέλει πόσο χαμηλά είναι εκείνοι, να ακροβατούμε μεταξύ σωφροσύνης και υπερβάσεως, να προχωρούμε δίχως να μας νοιάζει εάν η ίδια μας η αστική σκιά θα συνεχίσει να μας συνοδεύει. Μονάχα στα κελιά των μεγαλουπόλεων το χλωμό φως σκιαγραφεί μορφές, στο Φως των Ιδεών ποτέ.