Περί συγχρόνων προτύπων

Η σύγχυση, εκλεκτή θυγατέρα της δημοκρατίας, οδηγεί πάντοτε στις αδιέξοδες παραπλεύρους των δρομίσκων της παρακμής. Πολύτιμο εργαλείο στις χείρες των αρχιμαστόρων της ισοπεδώσεως των πολιτισμών, της κατακρημνίσεως του πνεύματος και της υποβαθμίσεως κάθε ξεχωριστής πτυχής της προσωπικότητος ενός ανθρώπου, σφυροκοπεί συνεχώς εκείνα τα νευραλγικά σημεία στα εχθρικά για εκείνη οικοδομήματα, αναζητώντας τον αυτοκαταστροφικό τους συντονισμό , διεγειρόμενο από την ιδιοσυχνότητα των αδυναμιών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα σύγχρονης μορφής συγχύσεως αποτελεί η «ενσαρκωμένη» θεωρία – βιοθεωρία – πολλών ανθρώπων που επιθυμούν, πιστεύουν, αγωνιούν ή μοχθούν να προσεγγίσουν τον εθνικοσοσιαλισμό. Μία βασική επιταγή της πίστεώς μας είναι η συνεχής ανέλιξη του ατόμου η οποία εν συνεχεία υπόκειται στην ευρύτερη ανοδική πορεία της κοινότητος – οργανώσεώς του, η οποία με την σειρά της αποτελεί εν τέλει ακριτική φρουρά στην τιτάνια μάχη του εθνικοσοσιαλισμού. Η απλουστευμένη αυτή διαγράμμιση της πορείας του αθροίσματος των στιγμών που συνθέτουν την καθημερινότητά μας, δεν είναι μίας φοράς. Η ανάδραση από τα μικρά ή μεγάλα επιτεύγματα καθώς και οι βαθιές ουλές των πληγών από τις αποτυχίες, τις προδοσίες και τις κάθε λογής δυσκολίες, αποτελούν την επιστρεφόμενη πηγή δυνάμεως και ορθού αναπροσανατολισμού. Η προπαγάνδα, η ποσοτική αύξηση ή οι εφήμερες επιδιώξεις και όλα εκείνα τα οποία καλούνται να πλάσουν μία επιφανειακή ταυτότητα, αποτελούν στίγματα της νόσου της συγχύσεως. Δεν χρειάζεται το «φαίνεσθαι», αλλά μονάχα το «Είναι». Το «φαίνεσθαι» δεν δύναται ποτέ μήτε να ανατρέψει το σαθρό τιποτένιο μαζάνθρωπο μήτε να γεννήσει προσωπικότητες που «βιώνουν». Ο απλός σχηματισμός γνώμης για ένα ζήτημα απέχει αδιανόητες αποστάσεις από την ύπαρξη ειδικών ανθρώπων, ικανών να έχουν και να διαμορφώνουν άποψη δια το ζήτημα αυτό. Γιατί έπαψε ο εθνικοσοσιαλισμός να γεννάει επιστήμονες, αθλητές, ποιητές, εργάτες, στρατιώτες, πραγματικούς άνδρες και γυναίκες και παρατηρούμε το φαινόμενο πολλαπλασιασμού των αναγνωστών, νοσταλγών, ονειροπόλων και κατ’ επίφαση εθνικοσοσιαλιστών; Γιατί τα σύγχρονα πρότυπα διαμορφώνονται βάσει μονάχα της εξωτερικής εμφανίσεως ; Γιατί τέθηκε ως μέτρο κρίσεως της προσφοράς στον αγώνα η - πολλές φορές ανούσια- βίαιη συμπεριφορά; Γιατί έγινε αυτοσκοπός η «εικόνα» και ο «αριθμός»; Γιατί κύριο ερώτημα έχει γίνει το «πόσοι» και όχι το «ποιοι» ; Μήπως αυτά και πολλά ακόμη ερωτήματα απαντώνται μονάχα με μία λέξη; Σύγχυσις. Εντός, εκτός και επί τα αυτά.
Ο αγώνας μας απαιτεί σκληρή εργασία διά την διάπλαση ενός νέου τύπου ανθρώπου, του οποίου οι ατομικές προσπάθειες και η προσωπική του ανέλιξη , εξατμιζόμενη από το πυρ της κοινοτικής ψυχής, κατακαίει το «εγώ» και συνενώνεται με την ουσία του αγώνος των υπολοίπων συντρόφων. Οι στάχτες αυτές του εγωισμού θα αποτελέσουν λίπασμα για την καρποφορία επερχομένων ανθών μονάχα όταν η καύσιμη ύλη από την οποία προήλθαν όντως προερχόταν από τον φυσικό και όχι από τον φανταστικό κόσμο. Η επιστημονική κατάρτιση, οι ατομικές επαγγελματικές επιτυχίες, η υπερνίκηση παθών και αδυναμιών, η μόρφωση, η ευρύτερη καλλιέργεια οδηγούν σε ένα σταυροδρόμι όπου ο οδοιπόρος καλείται να επιλέξει προς τα που θα κινηθεί. Την συνέχιση του δρόμου του «Εγώ» ή του απότομου μονοπατιού της κοινότητος. Στο μεν πρώτο δρόμο, κάθε υπάρχον κατόρθωμα γυαλίζεται, αναδεικνύεται, φωτίζεται και τοποθετείται στην βιτρίνα της υπάρξεώς του για να παρατηρείται από τους περαστικούς. Στο δε μονοπάτι της κοινότητος, τα περιττά βάρη απορρίπτονται στις γειτονικές χαράδρες και απομένει μονάχα η ουσία, η οποία με την σειρά της ρίπτεται στο βωμό του αληθινού αγώνος. Η επιστήμη είναι απαραίτητη. Ομοίως και η εργατικότητα, η ανιδιοτέλεια, η αφοσίωση, η αξιοπρέπεια, η ηθική, η μαχητικότητα και πολλά άλλα. Στόχος είναι ο συνδυασμός ολοένα και περισσοτέρων τέτοιων «στοιχείων» στην διαμόρφωση των σύγχρονων προτύπων. Οι στιγμές των επιτυχιών που θα προκύψουν στο μορφωτικό, επαγγελματικό ή προσωπικό πεδίο αποτελούν σημάδια εξελίξεως. Σημάδι όμως ανελίξεως είναι το σημείο αναφοράς από το οποίο παρατηρούνται και καθορίζεται η κίνηση τους, το οποίο δεν πρέπει να βρίσκεται πουθενά αλλού πέραν των στόχων της κοινότητος.
Επιδιώκουμε μία καθημερινότητα και έναν αγώνα, εκ των οποίων η ανάδραση εις τον εσωτερικό και εξωτερικό μας κόσμο ως μονάδες και ως σύνολο, να πλάθει την εικόνα και την επιφάνεια όσων θα αντικρίσουν από εμάς όσοι βρίσκονται εκτός των ορίων της ομάδος μας και όχι την περιτύλιξη με κάποιο πλαστό περίβλημα εντός του οποίου ενυπάρχει μία διαφορετική πραγματικότητα. Δεν χρειάζονται άλλοι δεξιοί και ακροδεξιοί αστοί, συμπαθούντες, υμνητές ή υποστηρικτές του εθνικοσοσιαλισμού. Πλέον, χρειάζονται μονάχα εθνικοσοσιαλιστές!

Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ρίζες

Βρισκόμαστε σ᾿ ἕνα σταυροδρόμι· δὲν εἴμασταν ποτὲ ἀπομονωμένοι· μείναμε πάντα ἀνοιχτοὶ σ᾿ ὅλα τὰ ρεύματα -Ἀνατολὴ καὶ Δύση- καὶ τ᾿ ἀφομοιώναμε θαυμάσια τὶς ὧρες ποὺ λειτουργούσαμε σὰν εὔρωστος ὀργανισμός. Εἴμαστε τώρα μέρος τῆς λογοτεχνίας τῆς Εὐρώπης (ἐννοῶ μὲ τὴν πιὸ πλατιὰ ἔννοια) καὶ συνταραζόμαστε κι ἐμεῖς, δικαιολογημένα ἢ ἀδικαιολόγητα, ἀπὸ διαδοχικὲς κρίσεις, ἀποκαλυπτικὲς ἐφευρέσεις καὶ φόβους, ποὺ δὲν ἀφήνουν τὸν ἀνθρώπινο νοῦ νὰ ἠρεμήσει· σὰν τὴν καλαμιὰ στὸν κάμπο. Μπροστὰ σ᾿ αὐτὰ τί μᾶς μένει γιὰ νὰ βαστάξουμε ἂν ἀπαρνηθοῦμε τὸν ἑαυτό μας; Δὲ μένω τυφλὸς στὰ ψεγάδια μας, ἀλλὰ ἔχω τὴν ἰδιοτροπία νὰ πιστεύω στὸν ἑαυτό μας. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρήσετε ποὺ μνημονεύω ἐδῶ προσωπικὲς ἐμπειρίες· δὲν ἔχω ἄλλο πειραματόζωο ἀπὸ ἐμένα. Καὶ ἡ προσωπική μου ἐμπειρία μου δείχνει πὼς τὸ πρᾶγμα ποὺ μὲ βοήθησε, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο, δὲν εἴταν οἱ ἀφηρημένοι στοχασμοὶ ἑνὸς διανοουμένου, ἀλλὰ ἡ πίστη καὶ ἡ προσήλωσή μου σ᾿ ἕναν κόσμο ζωντανῶν καὶ περασμένων ἀνθρώπων· στὰ ἔργα τους, στὶς φωνές τους, στὸ ρυθμό τους, στὴ δροσιά τους. Αὐτὸς ὁ κόσμος, ὅλος μαζί, μοῦ ἔδωσε τὸ συναίσθημα πὼς δὲν εἶμαι μία ἀδέσποτη μονάδα, ἕνα ἄχερο στ᾿ ἁλῶνι. Μοῦ ἔδωσε τὴ δύναμη νὰ κρατηθῶ ἀνάμεσα στοὺς χαλασμοὺς ποὺ εἴταν τῆς μοίρας μου νὰ ἰδῶ. Κι ἀκόμη μ᾿ ἔκανε νὰ νιώσω, ὅταν ξαναεῖδα τὸ χῶμα ποὺ μὲ γέννησε, πὼς ὁ ἄνθρωπος ἔχει ρίζες, κι ὅταν τὶς κόψουν πονεῖ, βιολογικά, ὅπως ὅταν τὸν ἀκρωτηριάσουν.{...}
Κι ὅλα τοῦτα θὰ μποροῦσα νὰ τὰ ὀνομάσω μὲ τὴ λέξη παράδοση, ποὺ τὴν ἀκοῦμε κάποτε ψυχρὰ καὶ μᾶς φαίνεται ὑπόδικη. Ἀλήθεια, ὑπάρχουν ροπὲς ποὺ νομίζουν πὼς ἡ παράδοση μᾶς στρέφει σὲ ἔργα παρωχημένα καὶ ἀνθρώπους παρωχημένους· πὼς εἶναι πρᾶγμα τελειωμένο καὶ ἄχρηστο γιὰ τὶς σημερινές μας ἀνάγκες· πὼς δὲν μπορεῖ νὰ βοηθήσει σὲ τίποτε τὸ σημερινὸ τεχνοκρατικὸ ἄνθρωπο ποὺ γνώρισε φριχτοὺς πολέμους καὶ φριχτότερα στρατόπεδα συγκεντρώσεως· αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀμφιταλαντεύεται ἀνάμεσα στὴν κατάσταση τοῦ θηρίου καὶ τὴν κατάσταση τοῦ ἀνδροειδοῦς. Ἡ παράδοση εἶναι λοιπὸν ἕνα περιττὸ βάρος ποὺ πρέπει νὰ ἐξοβελιστεῖ. Μοῦ φαίνεται πὼς αὐτὲς οἱ ροπὲς ἐκπορεύονται ἀπὸ τὴ σύγχρονη ἀπελπισία γιὰ τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι τὰ συμπτώματα ἑνὸς πανικοῦ ποὺ ἐν ὀνόματι τοῦ ἀνθρώπου τείνουν νὰ κατακερματίσουν τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ὅμως τί ἀπομένει ἂν βγάλουμε ἀπὸ τὴ μέση τὸν ἄνθρωπο;

Γιώργος Σεφέρης
Δοκιμές
1974

Ode to the Sun

Νέο Ιστολόγιο Μουσικής

http://odeforthesun.blogspot.com/

Για την πνευματικότητα των εργατών

Η αποϊεροποίηση κάθε πτυχής του βίου ενός ανθρώπου αποτελεί μία θλιβερή μα και καταστροφική πραγματικότητα, θανατηφόρα επιδημία στην εσωτερική και πνευματική συγκρότηση, αναζήτηση και ανέλιξη. Ο κατακερματισμός της ζωής σε ασύνδετα μεταξύ τους μέρη, στα οποία διεισδύουν ολοένα και περισσότερο οι φυγοκεντρικής φύσεως - εκ του κυρίου υπαρξιακού άξονος – δυνάμεις, οδηγεί στην διάσπαση του ατόμου και στην απομάκρυνσή του από κάθε συνειδητή βίωση της καθημερινότητος ως εμπειρία του ιδίου εσωτερικού και εξωτερικού «οικοδομήματος». Η τραγικότερη μορφή της νέας αυτής επιβληθείσας μολύνσεως εμφανίζεται εντόνως στους εργάτες, σε εκείνους δηλαδή των οποίων οι χείρες υλοποιούν την κατευθυνόμενη από την σκέψη παραγωγή έργου εντός φρικτού συνήθως βιομηχανικού, εργοστασιακού ή αστικού περιβάλλοντος. Η κατακρημνισμένη στα βάραθρα της μηχανοποίησης αισθητική, οι ήχοι των κινητήρων, οι εικόνες των ασημί λάμψεων πίσω από τις προστατευτικές μάσκες, η όσφρηση των αερίων, η αφή της οξειδωμένης μεταλλικής επιφάνειας και η γεύση του προικισμένου με ποικίλης φύσεως σωματίδια ιδρώτα, βιαίως αποδιώχνουν κάθε ίχνος πνευματικότητας. Με ποιον τρόπο θα δύναται λοιπόν ένας εργάτης να εντάξει την εργασία του στην ατραπό του ολικού βίου του και πως θα ήταν εφικτή η διατήρηση της ιερότητος εντός ανίερου περιβάλλοντος σοβιετικής ψυχοσυνθέσεως και καπιταλιστικού εκφυλισμού ;

Οι απαντήσεις εις τα προαναφερθέντα ερωτήματα αποτελούν δυσχερέστατο εγχείρημα. Ο εθνικοσοσιαλισμός, βεβαίως, σε αναλόγου φύσεως αναζητήσεις , δίνει μία ρητή εντολή. Αυθυπέρβαση! Ποία όμως η πρακτική επεξήγηση και η εν τω σύγχρονω βίω εφαρμογή της αιωνίας αυτής προσταγής;

Στρεφόμενοι στον εσωτερισμό και στον Frithof Schuon, εξέχων εσωτεριστή και παραδοσιολόγο, μπορούμε να διακρίνουμε κοινούς τόπους προβληματισμού και συνεπακολούθως κοινή βούληση για διάνοιξη μονοπατιών επιλύσεών τους.
Συγκεκριμένα ο F. Schuon αναφέρει όσον αφορά τις παρατηρήσεις του για τον εργάτη του 20ου αιώνος :

[...] Οι μηχανές σκοτώνουν όχι μόνο την ψυχή του εργάτη, αλλά την ψυχή καθεαυτή, και γι αυτό επίσης την ψυχή του εκμεταλλευτή. Η συνύπαρξη εκμεταλλευτή και εργάτη είναι αδιαχώριστη από την μηχανοποίηση.Εκφράσεις όπως «μαζικό», «μπλοκ» και «σοκ», που συναντώνται τόσο ευρέως στο λεξιλόγιο του βιομηχανοποιημένου ανθρώπου, είναι χαρακτηριστικές σε έναν κόσμο κατάλληλο για τερμίτες παρά για ανθρώπους. Δεν υπάρχει τίποτα παράξενο στο ότι ο εργατικός κόσμος με την μηχανο- επιστημονική ψυχολογία του είναι ιδιαίτερα κλειστός στις πνευματικές πραγματικότητες, αφού προϋποθέτει μία περιβάλλουσα πραγματικότητα σχεδόν εξ ολοκλήρου τεχνητή. Απαιτεί μηχανές και συνεπώς μέταλλο, θόρυβο, κρυμμένες και επίβουλες δυνάμεις, εφιαλτικό περιβάλλον, ακατανόητα πήγαινε έλα, με μία λέξη μια ζωή εντόμου εν μέσω ασχήμιας και πεζότητας. Σε έναν τέτοιο κόσμο ή μάλλον, σ’ ένα τέτοιο σκηνικό, η πνευματική πραγματικότητα καταλήγει να θεωρείται σαν μία εντελώς προφανής αυταπάτη ή σαν μία πολυτέλεια άξια περιφρόνησης. [...]

Η σύντομη αυτή σκιαγράφηση βρίθει ρεαλισμού και διεισδυτικής οράσεως στα μετόπισθεν του συγχρόνου ορθώς αναφερομένου ως «σκηνικού». Όχι μόνο η πνευματικότης, αλλά η ίδια η ψυχή τείνει να θυσιάζεται στον βωμό της υπηρέτησης των τεχνολογικών επιταγών. Επίσης επισημαίνεται μία σημαντική λεπτομέρεια, ουσιώδους σημασίας. Ο σύγχρονος εργάτης θεωρεί αυταπάτη και πολυτέλεια άξια περιφρονήσεως την πνευματικότητα. Αυτή η καπιταλιστικής, σοβιετικής και όχι μόνο εμπνεύσεως παγίδευση της υπερβάσεως εκείνης που θα μετέτρεπε έναν εργάτη σε ολοκληρωμένο μαχητή, αποτελεί κομβικό σημείο με το οποίο έρχεται αντιμέτωπος όποιος έχει έστω και στοιχειωδώς εργαστεί στην ζωή του. Η απάντηση στο γιατί, ακόμα και ενστικτωδώς, δεν αντιδρούν οι εργάτες σε αυτή την καθυπόταξη δίνεται από τον ίδιο τον Schuon.

[…] Η πλάνη θεωρείται αλήθεια, απλώς και μόνο επειδή υπάρχει και αυτό ταιριάζει απόλυτα στον δυναμισμό και υπαρξισμό της νοοτροπίας μιας μηχανικής εποχής. Ό, τι υπάρχει, χάριν της τυφλώσεως των ανθρώπων, αποκαλείται «εποχή μας», σαν αυτό και μόνο το γεγονός να αποτελεί κατηγορηματική προστακτική. Είναι εντελώς σαφές ότι η αδυναμία να ξεφύγεις από μία αρρώστια δεν την καθιστά λιγότερο αρρώστια, και για να βρούμε την θεραπεία είναι απαραίτητο να την εξετάσουμε ξέχωρα από την πιθανότητά μας να ξεφύγουμε ή από την επιθυμία μας να μη την αντιμετωπίσουμε, γιατί κανένα καλό δεν προκύπτει από την αντίθεση με την αλήθεια […]

Μήπως δεν είναι η «εποχή μας» που θεωρεί γελοιότητες και μάταιες τις πνευματικές αναζητήσεις ενός εργάτη; Που απονεκρώνει κάθε εσωτερική καλλιέργεια μέσω της σωματικής εξαντλήσεως; Που γεννάει προλετάριους ούτως ώστε να θεωρείται κατάρα η εργασία; Που εκμηδενίζει τον ελεύθερο χρόνο; Μήπως η ύπαρξη των καθιερωμένων προτύπων εξυπηρετούν μονάχα τα συμφέροντα; Μήπως ολόκληρη η «εποχή μας» αποτελεί ένα σκηνικό, πάνω στο οποίο καλείται καθείς να προσαρμοστεί επιλέγοντας ρόλο από την καθιερωμένη λίστα; Για την αποφυγή διαπλατύνσεως του ζητήματος της ερμήνευσης των οξυρδεκεστάτων αυτών παρατηρήσεων επιστρέφουμε στο ζήτημα αυτό καθεαυτό της αναζητήσεως πνευματικής διόδου – διεξόδου εκ της εσωτερικής εκτραχύνσεως λόγω της φύσεως της σημερινής εργασίας.
Αναφέρει λοιπόν ο Schuon εν προκειμένω :

[…]Όπως και να ναι, κάθε κατάσταση προσφέρει την δυνατότητα, αν όχι μιας αντικειμενικής λύσης, τουλάχιστον μιας υποκειμενικής εκτίμησης, μιας απελευθέρωσης μέσω του πνεύματος. Όποιος εμβαθύνει στην πραγματική φύση του μηχανισμού ξεφεύγει ταυτόχρονα από την ψυχολογική υποδούλωση στις μηχανές, κι αυτό είναι ήδη μεγάλο κέρδος. Το λέμε αυτό χωρίς καμμιά υπεραισιοδοξία και χωρίς να αγνοούμε το γεγονός ότι ο παρών κόσμος είναι ένα αναγκαίο κακό, η μεταφυσική φύση του οποίου μπορεί σε τελευταία ανάλυση να αναζητηθεί μόνο στην απειρία της Θεϊκής Παντοδυναμίας […]

Η εμβάθυνση στη φύση ενός μηχανοποιημένου περιβάλλοντος φυσικώς και δεν αποτελεί εύκολη υπόθεση. Η προσπάθεια, όμως, προσεγγίσεως του ζητήματος αποτελεί, όντως, ύστατη πρόκληση διά την απαιτούμενη εσωτερική αυτοπειθαρχία και ελέγχου της αναγκαίας ηρεμίας εν μέσω καταιγισμού νοοτροπιών αλλοτρίωσης και εκφυλισμού. Η διάκριση των φυσικών αρχών, των θεμελιωδών νόμων και η κατανόηση της δημιουργικής ικανότητας της ανθρωπίνου νοήσεως σε συνδυασμό με πολυμήχανα αρχέτυπα ως πρότυπα συνθέσεως και εξεύρεσης λύσεων στην καθημερινή εργασία, μπορούν να αποτελέσουν ένα πρωταρχικό ακόνισμα του νου και του πνεύματος, δια την μετέπειτα άσκηση ένταξης μεγαλυτέρων καθημερινών χωροχρονικών μεριδίων στον συνειδητό βίο. Η ίδια η φύση ενέπνευσε τον σχηματισμό των περισσοτέρων μηχανισμών και οι φυσικοί νόμοι επέτρεψαν την ύπαρξή τους. Μέσω αυτών, των άψυχων υλικών συναρμολογήσεων, δύναται το πνεύμα να επιστρέψει στην φύση, μέσω της γνώσεως, της εκμαθήσεως και της προσπάθειας κατανοήσεως των πρωτογενών άυλων «συστατικών» τους …

Επ’ ουδενί δεν αγνοείται φυσικά ο αρχικός σκοπός χάριν μονάχα ενός διαφορετικού τρόπου σκέψεως. Η αναζήτηση της πνευματικότητος στην εργασία προϋποθέτει μία διαφορετική αντίληψη σχετικά με το περιεχόμενό της και την σημασία της. Όποια και αν είναι η φύση της, αποτελεί κομμάτι και πεδίο εκφράσεως , αλληλεπιδράσεως μεταξύ μόχθου και διάπλασης χαρακτήρα και εν τέλει τα αποτελέσματα της είναι απεικονίσεις των δυνατοτήτων μας . Η βασική αυτή αρχή σε συνδυασμό με την θέληση επιτελέσεώς της -της εργασίας- για την εξασφάλιση των απαιτουμένων μέσων για το άτομο και την κοινότητα, αποτελούν βασικοί πυλώνες διαμόρφωσης μιας πρωταρχικής θετικής «όψεως» η οποία θα αποτελέσει το γόνιμο έδαφος διά την μετέπειτα ψυχική και πνευματική άσκηση.

Otto Rahn

Ο σχηματισμός νέων θυλάκων προασπίσεως, διατηρήσεως , εξελίξεως της προγονικής κληρονομιάς καθώς και διαπλάσεως των νέων τύπων ανθρώπων εθνοφυλετικού χαρακτήρα, προϋποθέτει τον ταυτόχρονο εσωτερικό και εξωτερικό αγώνα. Η σύνθεση των προσωπικοτήτων που απαρτίζουν μία κοινότητα καθώς και τα χαρακτηριστικά τους, διαμορφώνουν –μεταξύ άλλων – τον ψυχισμό ολοκλήρου του κοινοτικού οργανισμού. Στην Ευρώπη, εξέχον παράδειγμα αποτέλεσαν τα SS μέσω της ταυτοχρόνου ανελίξεως στα πεδία των σωματικών και πνευματικών ασκήσεων. Δεν είναι διόλου τυχαία η συγγραφή εξαίρετων ιδεολογικών έργων υπό αξιωματούχους και απλούς στρατιώτες, οι αναρίθμητες υπερβάσεις στα πεδία των μαχών, ο ανυπέρβλητος ηρωισμός τους και εν τέλει η ανηλεής δυσφήμηση και προσπάθεια βιολογικής εξοντώσεώς τους εκ μέρους των εχθρών τους. Ανάμεσά τους, σημαντικοί εσωτεριστές της εποχής όπως ο Karl Maria Willigut και ο Gregor Schwartz Bostunitsch. Η αναζήτηση εις το παρελθόν ομάδων, εταιρειών και προσωπικοτήτων που δύνανται να εμπνέουν αενάως μέσω του έργου τους, αποτελεί απαραίτητο θεωρητικό στάδιο· συμπληρωματικό στην σημερινή επιλογή διδασκαλιών και ευρύτερων πεδίων αναζητήσεων για την πνευματική και ψυχοσωματική άσκηση.

Μία σημαντική προσωπικότητα της εποχής, η οποία έχει επίσης δεχτεί οχετό δυσφημήσεως, ήταν ο Otto Rahn. Γοητευμένος από νεαρή ηλικία από το τραγούδι των Nibelungen, τους θρύλους του Lohengrin και Parsifal στράφηκε προς την μεσαιωνική Ευρωπαϊκή παράδοση. Ενδιαφέρουσες πτυχές του έργου του υπήρξαν οι αναζητήσεις του για το Ιερό Δισκοπότηρο και το Τάγμα των Καθαρών. Η απαρχή της μελέτης των παραδόσεων αυτών χρονολογείται στα φοιτητικά του χρόνια, κατόπιν παροτρύνσεως του καθηγητή του Baron von Gall. Βασικός τομέας δράσεώς του, πέραν κάποιων ταξιδίων του στην Ισλανδία ( για μελέτες του στην Edda) και σε άλλα μέρη ανά τον κόσμο, υπήρξαν τα Πυρηναία και ειδικά το τελευταίο φρούριο των Καθαρών στο Montsegur. Εκεί σε συνεργασία με τον ιστορικό και εσωτεριστή Antonin Gadal θεμελίωσε τις θεωρίες του περί άμεσης σχέσεως του Ιερού Δισκοποτήρου, αναφερθέν εν τω έργω Parzival του Γερμανού ιππότη και ποητή Wolfram von Eschenbach, με το Τάγμα των Καθαρών. Ο Rahn συνέγραψε δια το αναφερθέν θέμα το 1933 το γνωστότερο έργο του : Kreuzzug gegen den Gral ( Σταυροφορία ενάντια στο Ιερό Δισκοπότηρο ). Το 1935 εντάχθηκε στην Ahnenerbe, το 1936 στα SS ενώ το 1937 εξεδόθη το δεύτερο έργο του : Luzifers Hofgesinde ( Υπηρέτες του Εωσφόρου). Στις 13 Μαρτίου του 1939 βρέθηκε νεκρός σε όρος νότια του Kufstein στην Αυστρία.

Περί των σήμερον Ελλήνων

Οι ομιλούντες περί της ωραιότητος, του τύπου και της υπεροχής του πνεύματος φυλής τινος, της ελληνικής λ.χ., δεν έχουσι βεβαίως υπ' όψιν τούς πολλούς, αλλά μόνον τας ευαρίθμους εξαιρέσεις από της διακρινούσης απανταχού του κόσμου την αθρωπίνην πλειονοψηφίαν ηλιθιότητος και δυσμορφίας.

Πληθύς μικορσκοπικών φωσφορούχων εντόμων, ων έκαστον είναι καθ' εαυτό αλαμπές και αόρατον, καθιστά την θάλλασαν φαεινήν. Κατά τον αυτόν περίπου τρόπον αι εκατοντάδες των ημετέρων συλλόγων, και οι χιλιάδες των ημετέρων ποιητών, συγγραφέων, ρητόρων, καθηγητών και δημοσιογράφων χρησιμεύουσιν ίσως προς φωτισμόν του Ελληνισμού, λέγομεν δε ίσως, διότι είναι ζήτημα αν έκαστος τούτων παρέχη φως, έστω και όσο το του μικροσκοπικού εντόμου.

Η διάνοια του Έλληνος είναι αγρός, τον οποίον ούτoς αφήνει ως επί το πολύ χέρσον, διότι γνωρίζει ότι η δαπάνη της καλλιέργειας δεν ήθελε καλυφθεί υπό του προϊόντος συγκομιδής. Προς τι λ.χ. να κοπιάσει τις όπως γείνη ελληνιστής, κινδυνεύων ν' αποθάνη της πείνης, ενώ γινόμενος κομουνδουριστής δύναται ν' απολαύση τον επιούσιον άρτον του και έδραν εν τω Πανεπιστημίω ;
Η προς την εκπαίδευσιν και τα ελευθέρια επαγγέλματα κλίσις των σήμερον Ελλήνων πλησιάζει να καταντήση παροιμιώδης. Ο ακριβώς όμως εξετάζων το πράγμα πείθεται ότι η φιλομάθεια αύτη του Έλληνος πολύ ομοιάζει την ευσέβειαν του εν Ιταλία χωρικού, όστις γίνεται καπουκίνος, ουχί όπως κατακτήση τον παράδεισον, αλλά μόνον και μόνον όπως τρώγη χωρίς να σκάπτη.
Εκ πάντων των ανθρώπων ο Έλλην είναι ο μείζων έχων κλίσιν εις το να νομίζη εαυτόν μόνην αιτίαν παντός κύκλω του γινομένου θορύβου, ως ο μέθυσος εκείνος, όστις ουρών πλησίον βρύσεως έμεινεν εκεί όλην την νύκτα,νομίζων ότι εξ αυτού εκπορεύεται όλον το ύδωρ το οποίον ήκουε να τρέχη.
Από τινος χρόνου πολλοί παρ' ημίν λόγιοι, μη αρκούμενοι να φωτίζουσι και να τέρπωσι τους συμπολίτας αυτών, ήρξαντο πέμποντες τα έργα των εν πρωτοτύπω ή μεταφράσει και εις τους Ευρωπαίους. Τούτου είναι περίπου το αυτό ως ει εστέλλοντο κέδροι εις τον Λίβανον, πάγος εις την Σιβηρίαν ή γυναίκες εις την Κιρκασίαν.
Ουδόλως ήθελέ τις παραδοξολογήσει ισχυριζόμενος, ότι ο Βόλφιος, ο Έγελ, ο Χάρτμαν, ο Σπένσερ και ο Καρό ηδύναντο να ζήσωσι και ν' αποθάνωσι εν Ελλάδι απαρατήρητοι, ίσως δε και της πείνης, αν εστερούντο αρκούσης πολιτικής επιρροής...
Πολλοί αποδίδουσι την παρ' ημίν επικρατούσαν θεσιθηρίαν εις την πενίαν των σήμερον Ελλήνων· αλλά το κακόν προέρχεται μάλλον εκ του ότι και ο πτωχότερος των Ελλήνων κέκτηται στρέμμα τι αμπέλου, καλύβην, μικράν σύνταξην, γωνίαν οικοπέδου ή άλλην οιανδήποτε κτίσιν, επιτρέπουσαν αυτώ να τρώγη ξηρόν άρτον και να θεσιθηρή εφ΄όλον το διάστημα του βίου του, όπως προμηθευθή εν οιονδήποτε προσφάγιον.
Ο μακαρίτης ο Δεληγιώργης μου εξέθεσε πολλάκις την γνώμην του περί της Μεγάλης Ιδέας ως εξής : ότι πριν σκεφθώμεν περί κατακτήσεως των επαρχιών της δούλης Ελλάδος, πρέπει να κατακτήσωμεν τα της ελευθέρας, απαλλάσσοντες αυτάς του ζυγού των επαρχιακών τυραννίσκων και φυγοδίκων.
Αν στενή είναι η οδός του Παραδείσου, δεν είναι αφ' ετέρου όσον λέγεται πλατεία, εν Ελλάδι τουλάχιστον, η λεωφόρος της απώλειας. Πλείστους τω όντι απαντά τις παρ' ημίν καλούς ανθρώπους, έχοντας πάσαν προθυμίαν να γίνωσι ραδιούργοι, κόλακες, καταχρασταί, άτιμοι, λαθρέμποροι και συκοφάνται, όπως προαχθώσιν ή τουλάχιστον χορτασθώσι, και εν τούτοις καταδικαζομένους υπό της ασπλάγχνου ειμαρμένης εις ισόβιον τιμιότητα και πείναν.
Το να ασχολείται τις εν Ελλάδι εις γενικά και απλώς θεωρητικά ζητήματα είναι περίπου το αυτό, ως ει χειρουργός, περικυκλούμενος υπό ηκλωμένων, αντί να μεταχειρίζηται την μάχαιραν και το πυρ κατά της σαπράς σαρκός, καταγίνετο συντάσσων πραγματείας περί πυαιμίας και φαγεδαίνης.
Τον ορεγόμενον να εκφράση την γνώμην του περί των πολιτικών ημών πραγμάτων εν πάση αμεροληψία και δικαιοσύνη αποθαρρύνει πάντοτε ο εξής συλλογισμός, ότι αι παρατηρήσεις αυτού, όσον ορθαί και ακριβείς και αν είναι, θέλουσιν έχει επί της πορείας των πολιτευομένων τόσην μόνον επιρροήν, όσην και αι παρατηρήσεις του κ.Κοκκίδου επί της πορείας των αστέρων.
Κατά τας ημέρας των στηλιτικών ήκουσα ξένον, γηράσαντα παρ' ημίν, να εκφράζη την ακόλουθον γνώμη : "Έκαστος τόπος έχει την πληγήν του, η Αγγλία την ομίχλην, η Βλαχία την ακρίδα, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας και η Ελλάς τους Έλληνας".
Περί των εν Ελλάδι γυναικών δύναταί τις να είπη ότι υπερέχουσι τους άνδρας κατά τούτο, ότι τα αθύρματα αυτών ουδόλως είναι κατώτερα των αλλαχού γυναικών. Όπως η Παρισινή, ούτω και η πλουσία Αθηναία δύναται να ενδυθή εσθήτα του Βορθ, να κρούση κύμβαλον του Εράρδου, να σύρηται υπό ρωσικών ίππων και να εκλέξη εραστήν μεταξύ του διπλωματικού σώματος. Τα ανδρικά όμως αθύρματα, η πολιτική, η επιστήμη, η στρατιωτική, φιλολογική ή άλλη οιαδήποτε φιλοδοξία, ουδέν άλλο είναι σήμερον εν Ελλάδι ή ελεεινή τις παρωδία των εν Ευρώπη τοιούτων.
Η Αφροδίτη, ο κάλλιστος των αστέρων, ονομάζεται το πρωι Εωσφόρος, ίσως διότι αι γυναίκες, αι τοσούτον ωραίαι κατά την έναρξιν εσπερίδος, γίνονται το πρωί εκ του κάματου, του καταρρεύσαντος ψιμμυθίου και των καταπεσόντων βοστρύχων άσχημοι ως ο διάβολος.
Ολίγοι υπάρχουν οι μη άπαξ τουλάχιστον κατά την διάρκειαν του βίου υποθέσαντες ότι η Μοίρα δύναται να κόψη της ζωής των ουχί όμως και του κατέχοντος αυτούς ασθήματος το νήμα. Αλλ' εν τούτοις η πείρα αποδεικνύει ότι εκ πασών των εγχειρήσεων η μάλλον ακίνδυνος είναι η του αισθήματος αποκοπή.
Διπλωμάτης γυναικοθήρας, πλείστης τυχών εν Αθηναίας εκτιμήσεως, παρετήρει μετά συγχωρητής εις ξένον απορίας, ότι κατά τούτο διαφέρει των αλλαχού γυναικών η Ελληνίς, ότι πολύ περισσότερον του εραστού αγαπά πάντοτε τον σύζυγόν αυτής.
Αν υπάρχωσι σχέσεις μετά γυναικών, ων η διάρρηξις κόπτει την όρεξιν και τον ύπνον επί τινας ημέρας, πολύ συνηθέστερον των τοιούτων διαζυγίων αποτελεσμα είναι να αισθάνηταί τις ανακούφισιν, οίαν ο προφήτης Ιωνάς, ότε εξήλθε τηε κοιλίας του κήτους.
Όσοι απορρούσι βλέποντες διακεκριμένον άνδρα προσηλούμενον πολλάκις εις γυναίκα πεζότατην, φαίνονται λησμονούντες ότι δεν έπεται εκ τούτου ότι την αγαπά, ούτε καν ότι τω αρέσκει, αλλά μόνον ότι καταφεύγει εισ αυτήν, ως οι πυρέσσοντες εις την κινίνην.
Η μικρά διάνοια των γυναικών είναι πολύ προσφορώτερα της ανδρικής προς ακριβή εκτίμησιν των μικρών ζητημάτων, διά τον αυτόν λόγον δι' ον μικρά πλάστιγξ ζυγίζει τα μικρά πράγματα πολύ ακριβέστερον της μεγάλης.
Το είδος έρωτος. ον εμπνέουσι γυναίκες τινές, νέαι, δροσεραί, εύσαρκοι, αναίσθητοι και ευήθεις, φαίνεταί μοι κάπως συγγενεύον προς την ανθρωποφαγίαν.
Έκαστος έθνος έχει ζώόν τι, το οποίον θεωρεί ως ακάθαρτον· οι Τούρκοι βδελύσσονται τους κύνας, οι Ιταλοί λέγουσι: "ο χοίρος, με συμπάθειον", εν Ελλάδι δε ήκουσα πολλάκις χωρικούς λέγοντας "η γυναίκα μου, με συμπάθειον".
Οι υπερκορεσθέντες των ρομαντικών συγκινήσεων της νεωτέρας φιλολογίας αρέσκονται επειτα εις την παιδικήν αφέλειαν του Ομήρου, καθ' ον περίπου τρόπον αγαπώσι και οι λάγνοι γέροντες τας αθώας κορασίδας.

Εμμανουήλ Ροΐδης (1836-1904)

Thomas Carlyle

«..Ο Carlyle είναι μεγάλης σημασίας ηθική δύναμη. Έχει λαμπρό μέλλον και είναι ανέφικτο κάποιος να προβλέψει τι θα παράγει και τι θα προσφέρει στην ανθρωπότητα..»
Goethe

Γεννημένος στο Ecclefecham της Σκωτίας το 1795, αρχικώς σπούδασε μαθηματικά και κατόπιν αφοσιώθηκε στις φιλοσοφικές και φιλολογικές σπουδές του. Ο Thomas Carlyle αποτέλεσε έναν βαθύ γνώστη της Γερμανικής λογοτεχνίας και μία λαμπρή προσωπικότητα του Ευρωπαϊκού πνεύματος. Το έργο του ξεκινάει με την μετάφραση του Wilhelm Meister (η δεύτερη νουβέλα του J.W. von Goethe ) και ακολουθεί η συγγραφή της βιογραφίας του Schiller. Εν συνεχεία δημοσιεύονται μελέτες του περί των μυθιστοριογράφων Γερμανών και ακολουθεί η σύνταξη του “Sartor Resartus” στο οποίο αναλύει το έργο του Fichte κατακρίνοντας μανιωδώς τον υλισμό της εποχής του, τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο δια την εκτόπιση ό,τι ευγενούς, υψηλούς και αληθούς. Το 1834 συντάσσει το έργο του “Γαλλική Επανάσταση” ενώ το 1840 εκδίδεται το σπουδαίο έργο του “Οι ήρωες στην λατρεία και την ιστορία” στο οποίο ο Carlyle αναλύει την ασημαντότητα της ανωνύμου μάζας και την πνευματική και ηθική ανέλιξη και εξέλιξη της ανθρωπότητoς από προνομιούχα πνεύματα – προσωπικότητες οι οποίες θα δίδουν σάρκα και οστά στα υποφώσκοντα ιδανικά του πλήθους. Αυτά τα προνομιούχα πνεύματα αποτελούν τους Ήρωες του Carlyle οι οποίοι δύναται να ενσαρκωθούν υπό ποικίλες μορφές ( θεοί, προφήτες, ποιητές, μεταρρυθμιστές, συγγραφείς, πολιτικοί ή στρατηλάτες). Η αιωνιότητα του έργου του Thomas Carlyle έγκειται στην διαισθητική του ικανότητα να εισέρχεται στην ψυχοσύνθεση και την εσώτερη ουσία της ανθρώπινης υπάρξεως και δη του ανθρώπου εκείνου που αναζητά την υπέρβαση και την αποκοπή του από τα κακέκτυπα και τα δεσμά της εκάστοτε μάζας. Το σφρίγος και η ζωντάνια του έργου του, η τραχύτητα και η προκλητικότητά του σε συνδυασμό με την μεγαλοφυΐα του το κατέστησαν βασική πηγή αναφοράς των υπερμάχων της Ευρωπαϊκής Αφυπνίσεως ενώ συχνά το όνομα του θα δέχεται τα πυρά των υλιστών- μηδενιστών των μαρξιστικών σπουδαστηρίων. Ένσταση δική μας, πέραν ενός συνόλου θρησκευτικών – χριστιανικών θεμάτων αποτελεί και η πεποίθησή του για την ολοκλήρωση του κύκλου της αυθεντικής Ελληνικότητος και τον θάνατο της τα αρχαία χρόνια – άποψη διόλου παράξενη για έναν Σκωτσέζο φιλόλογο της εποχής.

Παραθέτουμε ένα επίκαιρο , μεταξύ δεκάδων, απόσπασμα από το έργο του “Οι ήρωες στην λατρεία και την ιστορία” το οποίο χαρακτηρίζει και διαφωτίζει και την δική μας πολιτική αντίληψη.

…”Ανακαλύψτε σε κάθε χώρα τον ικανότερο άνδρα και δώστε του την υψηλότερη θέση προσφέροντάς του την λατρεία σας. Κατ΄αυτόν τον τρόπο κάθε έθνος θα έχει την ιδανικότερη κυβέρνηση. Ουδεμία κάλπη εκλογική, κοινοβουλευτική ευφράδεια, ψηφοφορία, κατασκευή συνταγματικών πολιτευμάτων ή άλλο τι οιονδήποτε παρασκεύασμα είναι σε θέση να βελτιώση την κατάσταση. Λέγοντας ικανότερο εννοούμε τον φιλαλήθη, τον δίκαιο, τον ιπποτικό….”

Αναζητήστε το έργο του στην εξής σελίδα:

http://www.gutenberg.org/browse/authors/c#a523

Δημήτρης Μητρόπουλος

Παγκοσμίου φήμης μαέστρος και συνθέτης, απομονωμένος και κλειστός στην ασκητική του ζωή , φυσιολάτρης και ορειβάτης. Αυτός υπήρξε ο Δ. Μητρόπουλος, μία μεγάλη προσωπικότητα του αιώνος που πέρασε. Παρ’ όλο που μια γαλανόλευκη σημαία στόλισε την τεφροδόχο του, η ζωή και το έργο του δεν χαρακτηρίστηκαν από τον πατριωτισμό που γαλουχήθηκε από τους υπόλοιπους συνθέτες της γενιάς του. Εμείς από τον Δ. Μητρόπουλο αντλούμε , πέραν από την ομορφιά του έργου του, την φυσική και μεταφυσική χροιά που συνέδεε την «αναρρίχησή» του στα υψίπεδα της τέχνης με εκείνη στις βουνοκορφές του Ολύμπου…

Χαρακτηριστικά έχει αναφέρει…

«Να ζει κανείς δεν έχει σημασία, να ανεβαίνει ψηλές κορυφές βουνών, ν αγκαλιάζει την φύση, αυτό έχει σημασία! Γι’ αυτό μόνον οι ορειβάτες ξέρουν να ζήσουν! Είναι πολύ τολμηρός αυτός ο ορισμός μου, μα πρέπει να έχει ανέβει κανείς για να τον νιώσει σε όλη του την υπερβολή!»

«Ανεβαίνω στα βουνά γιατί μ΄αρέσει να νικώ τα πράγματα, να τα κατακτώ. Για μένα η κατάκτηση ενός βουνού είναι το ίδιο σαν την κατάκτηση μιας πολύ δύσκολης παρτιτούρας. Κι’ όταν βρίσκομαι στην κορυφή ενός βουνού, νιώθω ένα αίσθημα ζωής, αλλά συγχρόνως και ένα αίσθημα θανάτου…»

Αναζητήστε την βιογραφία και το μουσικό του έργο στις εξής ιστοσελίδες:

http://culture.ana-mpa.gr/view5.php?id=3701

http://www.dimitrimitropoulos.gr/

"Πούναι η λευτεριά.."

…Και μας έστειλαν ΄πιτροπή εσένα και εμένα να οργανίσουμε τους αγωνιστάς – και να τους δώσουμε μιστόν δώδεκα γρόσια; Το θα το κανε αυτό το μισό τάλλαρο εκίνος ο καταπληγωμένος αγωνιστής αυτός να ντυθή, η γυναίκα ή τα παιδιά του ή οι γέροι γονέοι του; Διά τους αγωνιστάς και χήρες κι ΄αρφανά και διά ΄κείνους όπου θυσίασαν το εδικό τους εις τον αγώνα της πατρίδος, και ήτον νοικοκυραίοι και τώρα διακοναραίοι, δεν έχει ψωμί η πατρίδα δι΄αυτούς όλους, είναι φτωχή, και διά τον Αρμασπέρη έχει, οπούρθε ψωργιασμένος κόντης κ΄έφυγε μ΄ένα μιλλιούνι τάλλαρα κι ΄αγόρασε εις την πατρίδα του έναν τόπον και τον έβγαλε «Ελλάς» και μουτζώνει εμάς τους ανόητους Έλληνες αυτός και οι άλλοι οι Μπαυαρέζοι και οι φίλοι τους οι εδικοί μας; Πούναι τόσα μιλλιούνια δάνεια, που είναι οι πρόσοδοι, πούναι οι καλύτερες γες, πούναι οι μύλοι, πούναι τ΄αργαστήρια των Τούρκων και σπίτια, που είναι τα περιβόλια και οι σταφιδότοποι; Ποιος τάχει παρμένα; Ο Αρμασπέρης με τους άλλους Μπαυαρέζους έδιναν των δικών μας των χαραμοταϊσμένων αυτά όλα και τους στράβωναν,κι ΄αυτείνοι πήραν τα χρήματα και τα παίρνουν ολοένα. Ποιους θα επιστηρίξης εδώ οπούρθες και ποιους θα προδώσης; Που το τζάκισες αυτό το χέρι; - ΄Σ το Μισολόγγι, μου λέγει.- Που το τζάκισα εγώ αυτό; - ΄Σ τους Μύλους του Αναπλιού. Διατί τα τζακίσαμεν; Διά την λευτεριά της πατρίδος. – Πούναι η λευτεριά και η δικαιοσύνη; ...

Ιωάννης Μακρυγιάννης

Ο δικός μας σοσιαλισμός, εργασία και συντροφικότητα.

Αντιλαμβανόμαστε την βιοθεωρία του εθνικοσοσιαλισμού ως έναν προορισμό στον οποίο συνεχώς τείνουμε δίχως να είναι δυνατόν ποτέ να θεωρήσουμε πως έχουμε φθάσει. Η αίσθηση της «ολοκληρώσεως» θα αποτελούσε ασυναίσθητη προδοτική διαφυγή και παραίτηση από την συνεχή πάλη. Η ατέρμονη αυτή έλξη του εθνικοσοσιαλισμού προς τα βαθύτερα αιώνια αρχέτυπα, τα υψηλότερα ιδανικά και την λαμπρότερη αρετή είναι η ζωοδόχος πηγή – γεννήτωρ των ικανών και αναγκαίων κινήσεων δια την υπερνίκηση πάσης φύσεως αδρανειακών δυνάμεων. Αυτή η «κίνηση» λαμβάνει χώρα σε όλες τις διαστάσεις της ανθρώπινης υπάρξεως και όχι σε μεμονωμένα επίπεδα.
Ένα από τα κομβικά σημεία της «κινήσεως» αυτής , δίχως να είναι το μοναδικό φυσικά, είναι η εργασία. Η εργασία, που περισσότερος λόγος γίνεται για εκείνην από όσους δεν την έχουν γνωρίσει, πλάθει και επηρεάζει καταλυτικά με την σύμπραξη της διαστάσεως του χρόνου τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Σκοπίμως σήμερα βιώνουμε όχι μόνο την τραγικότητα της μη υπάρξεως στοιχειωδών θέσεων εργασίας, αλλά και την εικοσαετή αυτοκτονική για το ελληνικό έθνος απαξίωση δεκάδων επαγγελμάτων τα οποία σήμερα βρίσκονται υπό την κυριότητα μεταναστών. Επιπρόσθετα, η εργασία κατακρημνίσθηκε στα βάραθρα της εκμεταλλεύσεως και της κερδοσκοπίας αποξενωμένη πλήρως από κάθε ίχνος κοινωνισμού. Το έθνος των στρατιωτών, των επιστημόνων, των εργατών και των φιλοσόφων έχει μετατραπεί σε μία μάζα εισοδηματιών, πολιτικάντηδων, συνδικαλιστών, «προέδρων» και «αρχηγών», κερδοσκόπων, τοκογλύφων και τεμπέληδων. Πραγματοποιήθηκε ένας κατακλυσμός εμφανίσεως εμπόρων ενώ ταυτοχρόνως οι βιοτεχνίες και οι βιομηχανίες εξαφανίζονται. Καθείς αναζητά έναν τρόπο απλώς να διακινεί υλικά και προϊόντα, δίχως να παράγει κανένα έργο. Ο σύγχρονος κάτοικος του ελλαδικού χώρου αγωνιά να κατέχει μία περιουσία την οποία θα νοικιάζει ή θα πουλάει. Αγωνιά όχι να δημιουργήσει, αλλά να κληρονομήσει. Μερικά χωράφια, μερικά ακίνητα, μερικά μετρητά και κάποιες συντάξεις θα συνθέσουν την απαραίτητη οικονομική δύναμη που θα του εξασφαλίσει την «περηφάνια» του. Επίσης, οι πολιτικές διασυνδέσεις της οικογενείας θα διευκολύνουν ακόμη περισσότερο την «ένδοξη» πορεία του. Η ένδυση και τα υλικά αγαθά καλούνται να εξευγενίσουν αισθητικά τις σαπισμένες ζωές, τα πλαδαρά κορμιά, τα βουβαλίσια βλέμματα και την ανυπολόγιστη ηλιθιότητα. Ποιος εθνικισμός να καρποφορήσει σε εδάφη που δεν υφίσταται πια έθνος και ποιος σοσιαλισμός θα προσεγγιστεί από εισοδηματίες;
Η αλληλεγγύη μας σε όσους πραγματικά στερούνται το δικαίωμα της εργασίας αποτελεί πρωτευούσης σημασίας θεμέλιο στην αντιδραστικότητά μας απέναντι στην οκνηρία. Η επιστημονική κατάρτιση, η μόρφωση, η εργατικότητα και η ευρύτερη διαμόρφωση της προσωπικότητας δεν αποτελούν μεμονωμένους αυτοσκοπούς. Συγκλίνουν όλα μαζί, προς την διαμόρφωση των προσωπικοτήτων εκείνων που θα συνθέτουν μία νέα εθνοφυλετική κοινότητα. Εκείνοι οι οποίοι αναζητούν την φυγή από την εργασία, την εκμετάλλευση ομοίων ή συμβιβάζονται με τα πεπραγμένα των προηγουμένων γενεών αποτελούν αδρανειακής φύσεως χαρακτήρες για το ευρύτερο σύγχρονο εθνικοσοσιαλιστικό οικοδόμημα, τουλάχιστον όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς. Ο εργαζόμενος σύντροφός μας, αποτελεί έναν εν ενεργεία πολεμιστή ο οποίος μάχεται σε παράλληλα μέτωπα. Να μην «αφοπλιστεί», να «οικοδομήσει» και να κατασταλάξει ο μόχθος στην αξιοπρέπεια και τον χαρακτήρα του. Ο άνεργος σύντροφός μας ο οποίος αναζητά συνεχώς ένα πεδίο αναδείξεως και διεύρυνσης των ικανοτήτων του αποτελεί έναν «αφοπλισμένο» από τον καπιταλισμό «στρατιώτη» του έθνους και της φυλής μας. Ισορροπώντας στα λεπτά νήματα μιας ουσιαστικής αγωνιστικότητας, απαλλαγμένης από εντυπώσεις και συμβιβασμούς, αναζητούμε την εθνικοσοσιαλιστική συντροφικότητα μόνο ανάμεσα σε εκείνους που μοχθούν για να επιβιώσουν και διψούν να δημιουργήσουν .

Antonín Dvořák

Τσέχος συνθέτης του Ρομαντικού Ρεύματος της Τέχνης (1841 - 1904).

Μόλις στα 6 του χρόνια εισήλθε στον κόσμο της μουσικής και στα 16 του ήδη φοιτούσε στην μουσική σχολή της Πράγας. Στα 18 του χρόνια ήταν πλέον επαγγελματίας μουσικός· εργαζόταν στην Εθνική ορχήστρα παίζοντας βιόλα, παρέδιδε μαθήματα πιάνου, έπαιζε το εκκλησιαστικό όργανο στην Εκκλησία του Αγίου Αδαλβέρτου στην Πράγα και παράλληλα συνέθετε τα δικά του έργα : σ' αυτό το πρώιμο στάδιο κυρίως συμφωνίες και κομμάτια για πιάνο και έγχορδα.
Οι μουσικές συνθέσεις του και οι πολύ καλές κριτικές που εισέπραξε τράβηξαν την προσοχή του Johannes Brahms, με την φιλία και τις γνωριμίες του οποίου ανοίχτηκε ο δρόμος για την διεθνή καταξιώσή του και τις πολλές βραβεύσεις και τιμητικές θέσεις που έλαβε τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική.
Διετέλεσε καθηγητής ενορχήστρωσης και συνθέσεως στο Ωδείο της Πράγας και Διευθυντής του Εθνικού Ωδείου της Νέας Υόρκης με τεράστια ετήσια αμοιβή. Στην Αμερική, συνέχισε το συνθετικό του έργο και παράλληλα ασχολήθηκε με την ανακάλυψη της "Αμερικανικής Μουσικής", δηλαδή των ιδιαίτερων εκείνων μουσικών μοτίβων που θα μπορούσαν να καθιερώσουν μια εθνική αμερικανική μουσική.
Τα δικά του έργα ήταν αποτέλεσμα διαφορετικών ακουσμάτων, μουσικών ρευμάτων και σχολών, τα οποία συνέδεσε αριστοτεχνικά : από τους Beethoven, Richard Wagner, Tchaikovsky, Brahms, Smetana μέχρι την παραδοσιακή μουσική της Τσεχίας (της Μοραβίας και της γενέτειράς του της Βοημίας) · στην πιο ώριμη δημιουργική του περίοδο γίνεται ξεκάθαρη η μουσική ιδιαιτερότητά του : ο συνδυασμός των κλασσικών μουσικών φορμών με τα φολκλορικά μοτίβα. Ασχολήθηκε με πολλές διαφορετικές συνθετικές δομές/μορφές : συμφωνίες, συμφωνικά ποιήματα, όπερες, μουσική δωματίου (κουαρτέτα, κουιντέτα), κομμάτια για πιάνο και για έγχορδα, τραγούδια και χορωδιακή μουσική.

Ο Τύμβος του Antonín Dvořák στην Πράγα

Εργάτης δίχως πατρίδα…

…άνθος δίχως ρίζες μήτε ουρανό.

Απογυμνώνοντας την συνείδηση ενός εργάτη από την εθνική και φυλετική της υπόσταση και εισάγοντας σε αυτήν είτε πλασματικές ταξικές χροιές είτε την αναζήτηση του μεγίστου ατομικού κέρδους , γίνεται αυτομάτως εφικτή η μετατροπή των αγνότερων και ικανότατων προς κοινωνικές ανατροπές δυνάμεων σε ιδανική πρώτη ύλη για την καπιταλιστική παραγωγική διαδικασία. Δίχως κάποιο ανώτερο ιδανικό να φωτίζει τον μόχθο, τις θυσίες, τις απώλειες και την παραγωγή έργου ενός εργάτη, το κέρδος καταλαμβάνει την περίοπτη θέση του μοναδικού προορισμού ενός ανθρώπου. Κατόπιν, η αναζήτηση του μεγίστου κέρδους οδηγεί στην εκμετάλλευση από την πλευρά των εργοδοτών και στην αντιδραστική υποβάθμιση της εργασίας εκ μέρους των εργατών. Μόνος νικητής σε όλες αυτές τις συγκρούσεις είναι εκείνοι οι κύριοι που μπροστά από κάποια οθόνη παρακολουθούν τα νούμερα των οικονομικών τους μεγεθών να αυξομειώνονται. Στα πολυτελέστατα γραφεία τους θα υπάρχει κάποιο ράφι με χαρτιά όπου θα αναγράφονται οι νεκροί εργάτες, οι ασφαλίσεις, οι απολύσεις , οι προσλήψεις, οι μισθοδοσίες και οι εναλλακτικές λύσεις μείωσης του ανθρωπίνου δυναμικού προς περαιτέρω αύξηση των κερδών. Δίχως ψυχή, δίχως αισθήματα, δίχως ύπαρξη, κάθε εργαζόμενος ή εργάτης αποτελεί μία σάρκα που οφείλει να επιτελέσει την εργασία που του αναθέτουν στον χρόνο που του παρέχουν. Είναι μαύρος; Είναι λευκός; Είναι ασιάτης; Έχει οικογένεια; Έχει παιδιά; Έχει προβλήματα υγείας; Είναι απλά μία ρομποτική εφεύρεση; Αδιάφορο. Το μόνο που ενδιαφέρει τις υπολογιστικές μηχανές είναι τι μπορεί να παράγει ή ποια υπηρεσία μπορεί να προσφέρει. Από την πλευρά του ο εγκλωβισμένος στην μακαριότητα της δημοκρατίας και του κεφαλαιοκρατισμού εργάτης αναζητά διέξοδο. Μόνα του όνειρα, η επιβίωση της οικογένειας του και οι μικρές καθημερινές απολαύσεις. Μερικά τσιγάρα, μερικές μπύρες, η ομάδα , οι φίλοι και η γειτονιά. Εκείνοι οι άνθρωποι που καθημερινώς ακροβατούν στο νήμα του κινδύνου, που η ίδια τους η εργασία αποτυπώνεται με τα χρόνια στο κορμί τους, εισπνέουν μονάχα προδοσίες και εκπνέουν υπομονή. Στέκονται πολλές φορές σκυμμένοι όχι λόγω της κούρασης, αλλά επειδή η «παιδεία» των «σοσιαλιστών» αποψίλωσε κάθε ίχνος της περηφάνιας τους. Τα λερωμένα χέρια και τα βρώμικα ρούχα είναι ντροπή στην δημοκρατία. Αντιθέτως, οι βρώμικοι πολιτικοί, επιχειρηματίες, εργατοπατέρες και δημόσιοι υπάλληλοι έγιναν το όνειρο κάθε γονιού για το παιδί του. Χιλιάδες συνδικάτα, χιλιάδες καλοπληρωμένοι συνδικαλιστές, χιλιάδες εισοδηματίες, χιλιάδες αιώνιοι φοιτητές και χιλιάδες αργόσχολοι διατυμπανίζουν την «αγωνιστικότητά» τους για την εργασία. Μία εργασία την οποία παρέδωσαν στα μεταναστευτικά κύματα που δίχως κανέναν έλεγχο ή προσπάθεια ανακοπής εισέβαλλαν στον ελλαδικό χώρο. Ανθέλληνες εκ φύσεως, γνώριζαν πως ο κατακερματισμός του εργατικού δυναμικού ενός έθνους, το καθιστά αδύναμο να «χτίσει» τα δικά του υλικά και άυλα οικοδομήματα. Απολάμβαναν «αριστεροί» και «δεξιοί» την κατάντια του νεοέλληνα, που εκμεταλλευόμενος τις σάρκες που απλόχερα ο καπιταλισμός τους πρόσφερε , δολοφονούσε το μέλλον των παιδιών του. Διότι ενώ ο κατατρεγμένος μετανάστης γινόταν αγρότης, οικοδόμος, ψαράς, ηλεκτρολόγος, υδραυλικός, εκείνος σκορπούσε το «κέρδος» του στην «μόρφωση» και στην καλοπέραση των τέκνων του. Μόρφωση που οδηγεί στην ανεργία και καλοπέραση που θεμελίωσε βαθειά στην νέα γενιά την αδράνεια, την υποταγή και την αναζήτηση εκτονωτικών διεξόδων.
Εχθρεύονται και μάχονται μανιωδώς τον εθνικό σοσιαλισμό διότι βίωσαν και γνώρισαν πως η πατρίδα για έναν εργάτη, για έναν αγρότη, για έναν επιστήμονα, για έναν καλλιτέχνη, για έναν στρατιώτη είναι εκείνος ο Ήλιος που φωτίζει και τρέφει με απροσδιόριστα ποσά ενέργειας την αυγή του καθημερινού αγώνα του. Είναι εκείνος ο προορισμός που μετατρέπει το στιγμιαίο κτύπο μίας σφύρας, την στιγμιαία συγκόλληση ή την στιγμιαία αναζήτηση λύσης ενός τεχνικού προβλήματος σε λίθο προς το αιώνιο οικοδόμημα της Ελλάδος, της Φυλής, του Γένους . Το κέρδος όλων , εργοδοτών και εργατών, γονατίζει μπροστά στον συλλογικό σκοπό και εκείνος ο οποίος θυσιάζει είναι και εκείνος που τιμάται. Ποιος καπιταλιστικός κρατικός μηχανισμός θα μπορούσε να συγκρατήσει την εθνική συνείδηση της εργατικής δυνάμεως; Ποιος δημοκράτης πολιτικάντης μπορεί να σταθεί απέναντι σε έναν οργισμένο εργάτη; Ποιο γρανάζι θα μπορεί να λειτουργήσει όταν η άμμος της συλλογικής αντιδραστικότητας εισρεύσει στις οδοντώσεις του; Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στην λαϊκή θέληση, όταν εκείνη αποτινάξει τα δεσμά που την σέρνουν στα βάραθρα της παρακμής. Μα επίσης, γνήσια λαϊκή θέληση, δεν μπορεί να υπάρξει δίχως την μεταφυσική του αίματος, την μελέτη , την διατήρηση και την μετεξέλιξη της κοινής προγονικής κληρονομιάς και των κοινών πολιτισμικών και εθνικών ονείρων.Η απαίτηση μεγάλων έργων, γεννάει γενναίους και τολμηρούς εργάτες, μεταμορφώνει τα παιδιά σε Άνδρες, οξύνει την σκέψη, πειθαρχεί το σώμα και διαπλατύνει τα όρια των αντοχών. Τέλος, καρποφορεί τα άνθη εκείνα που στο λυκαυγές θα είναι «χαλαστές», μα πριν το λυκόφως θα χουν γίνει «χτίστες»….

Στην γκρίζα κοινωνία των μηδενιστών

Στις γκρίζες μητροπόλεις χημικές χρωματικές συνθέσεις καλούνται να διασώσουν την αισθητική τσιμεντένιων κλουβιών εντός των οποίων οι σκουριασμένες σωληνώσεις, οι σαπισμένοι τοίχοι, οι μαυρισμένες καλωδιώσεις, τα φθαρμένα σκαλιά και τα φαγωμένα ξύλα σε τίποτα δεν διαφέρουν από τις ψυχές που φυλακίζουν. Χιλιάδες άνθρωποι πολτοποιούνται για να τοποθετηθούν στην κονσέρβα του πολυπολιτισμού η οποία θα τοποθετηθεί στα ράφια των καπιταλιστικών υπεραγορών. Η νεότητα κείτεται νεκρή στους πρόποδες των βωμών της αλλοτρίωσης. Ένστικτα και αρχέτυπα έρρευσαν από τα χείλη των απροσκύνητων γενεών μαζί με το αίμα που έφτυναν όταν ο πόνος από το τρόχισμα των ονείρων άρχιζε να κόβει το νήμα της υπάρξεως. Η ελπίδα ρίχτηκε ως πρώτη ύλη για το οπλισμένο σκυρόδεμα της αστικής ζωής και η αρετή πνίγηκε στα βρώμικα ύδατα των «καθωσπρέπει» σύγχρονων προτύπων. Ερωτοτροπώντας με την παρακμή και την αυτοκαταστροφή ως απόρροια του χρόνιου σφυροκοπήματος της αισθητικής από τους φορείς των νόσων του καπιταλισμού και του μαρξισμού, εισέρχεται η περιπλανώμενη σάρκα στον λαβύρινθο της ηθικής, σωματικής και πνευματικής «απελευθέρωσης», συγκρούεται στους σκοτεινούς διαδρόμους με τα τείχη και εν τέλει, χιλιοπληγωμένη σταματά σε μία γωνία και καταρρέει. Κουρελιασμένη και βρωμισμένη αναμένει το τέλος. Νοσταλγία για γεγονότα, υλικές απολαύσεις και φθαρτές εμπειρίες. Κενότητα.

Στους ναούς αυτούς του νιχιλισμού εμείς καλούμαστε να ορθώσουμε το ανάστημά μας. Καλούμαστε να κινητοποιηθούμε, υπερνικώντας όχι μόνο την ατομική αδράνειά μας, αλλά και όλες εκείνες τις αντίρροπες προς την πορεία μας δυνάμεις. Η φυγή από την πραγματικότητα θα ήταν μία ιδανική λύση διάσωσης της ηρεμίας, της αγνότητας των ιδεών και της αξιοπρέπειάς μας, ταυτόχρονα όμως θα ήταν και δειλία. Η προσαρμογή επίσης θα ήταν ντροπιαστικός συμβιβασμός. Με πλήρη επίγνωση του γεγονότος πως ο λυσσαλέος μας πόθος να συνθλίψουμε τα μικρόβια του περιβάλλοντος αυτού – πόλη, γειτονιά, πατρίδα - θα μας γεμίσει πληγές, αγωνιούμε να διευρύνουμε τα όρια των αντοχών μας. Η προσπάθεια διατήρησης της ηρεμίας και της αντιμετώπισης κάθε είδους πόνου σίγουρα θα μας οδηγήσει στην περιοδική αυτοεξόριση, εντός των τειχών της συνεχούς πάλης για επιβίωση, καθώς και στην συνεχή αναζήτηση της ουσιαστικότερης αντιδραστικότητας. Οφείλουμε επίσης, πριν την αγωνιστικότητα, να επαναπροσδιορίσουμε τους λόγους και τους προορισμούς της. Τι νόημα έχει η αφοσίωση στην απομάκρυνση λιγοστών επικαλύψεων από την επιφάνεια όταν ο εσώτερος πυρήνας έχει μετατραπεί σε εστία των πιο θανατηφόρων μικροβίων; Θα είναι μακρύς και επίπονος ο δρόμος της δημιουργίας των νησίδων εκείνων οι οποίες θα αποτελέσουν το έθνος και την φυλή – πολιτισμικά, πνευματικά και βιολογικά - σε έναν κόσμο που και τα δύο δυστυχώς έχουν ξεφτίσει σαν υγρασία που ξέρασε κάποιος παλιός σοβάς. Σε όλην αυτή την σημερινή παράνοια, στην διαστρέβλωση των πολιτικών θεωριών και του βαθυτέρου νοήματος του εθνικοσοσοιαλισμού, στην συνειδητή και ασυνείδητη δυσφήμησή του , στον ευρύτερο εκχυδαϊσμό - αυτοεξευτελισμό του λευκού ανθρώπου και στον εθελούσιο ηθικό και πολιτισμικό εκτουρκισμό των νεοελλήνων, ο σχηματισμός των νέων προτύπων δύναται να αποτελέσει το μόνο μέσο διάσωσης της βιοθεωρίας εντός της οποίας εσωκλείονται οι απαρχές της πίστεως και του προορισμού μας.

Η σιδηρά θέληση και η πειθαρχία θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη των ικανοτήτων που θα επιφέρουν τις αναγκαίες υπερβάσεις, πρωτίστως στις εσωτερικές μάχες και δευτερευόντως στις εξωστρεφείς δράσεις. Η πνευματικότητα, οι ιδεολογικές ζυμώσεις, η παραγωγή περισσοτέρων προτύπων και η διαμόρφωση της καθημερινότητας αποτελούν απαραίτητα εργαλεία για την μετέπειτα κοινωνική δράση σε συστήματα προγραμματισμένα εξαρχής να συνθλίψουν κάθε ίχνος αναλόγου της φύσεως του εθνικοσοσιαλισμού ριζοσπαστικού στοιχείου, φέρνοντας στα εκάστοτε επιθυμητά για εκείνα μέτρα την ύπαρξή του. Οι ψυχικοί, σωματικοί και πνευματικοί αμυντικοί μηχανισμοί που πρέπει να αναπτυχθούν ώστε να μπορέσει ένας στρατιώτης των ιδανικών μας να σταθεί στην καθημερινή μάχη (δεν γίνεται κανένας λόγος για συλλογική κοινωνική νίκη) απαιτούν εκτενή και συνεχή άσκηση και δράση. Επίσης, ελλείψεως κάθε είδους θεμελίων και δομών στον ευρύτερο σύγχρονο εθνικοσοσιαλισμό, καλείται καθείς να επιτελέσει το ιερό καθήκον εντάξεως των βασικών αρχών αρχικά στον προσωπικό του βίο και εν συνεχεία στην κοινότητα που τον περιβάλλει. Κάθε αυγή δίνεται ο όρκος υπερνίκησης του χθεσινού «Εγώ» και εμπλουτισμού της ποιότητας και της δράσεως του αυριανού συνολικού «Εμείς». Θα αφοσιωθούμε στην εξασφάλιση των απαραιτήτων ατομικών και συλλογικών μέσων για την επιβίωση και τον αγώνα, δίχως να ενδιαφερθούμε πόσο θα διαρκέσει η κούραση, η εργασία ή η απομόνωση. Η πρώτη γραμμή του αγώνα είναι ακριβώς εκείνη η γραμμή που χωρίζει το επόμενο βήμα μας από το προηγούμενο. Οι στιγμές, οι προσπάθειες, οι αποφάσεις, οι επιτυχίες και οι αποτυχίες, οι χαρές και οι λύπες είναι προσδεμένες με λεπτά νήματα τα οποία περιστρέφονται από τον κεντρικό άξονα της υπάρξεως μας, τον οποίο συνεχώς μέσω διδασκαλιών και διδαχών προσεγγίζουμε. Η φυγόκεντρη ή η κεντρομόλος φύση των δυνάμεων που θα αναπτυχθούν από αυτές είναι βασική απόρροια της σκέψεως και της δράσεως.

Η κατ’ επιλογήν αυτή προσπάθεια ορθώσεως του αναστήματός μας εντός αυτών των αθροισμάτων προσκυνημένων και συνήθως μιαρών μικρόκοσμων που μας περιτριγυρίζουν αποτελεί πρόκληση τρομακτικού μεγέθους η οποία δεν έγκειται μόνο στο να παλέψουμε για την ελληνικότητα η οποία μάλιστα έχει πλήρως διαβρωθεί και εξευτελιστεί, αλλά να γίνουμε φορείς όσων περισσοτέρων χαρακτηριστικών της πρωτογενούς γνήσιας φύσεώς της, χρονικά και χωρικά προσδιορισμένης στο σήμερα. Η δημοκρατία, ο χριστιανισμός, τα κόμματα, οι οικονομικές εξελίξεις, η εξωτερική και εσωτερική πολιτική, οι κάλπες, η δεξιά, η ακροδεξιά, η αριστερά και ποικίλα άλλα μορφώματα αποτελούν αναχώματα στην ανάβαση προς την σημερινή υπέρβαση του εθνικοσοσιαλισμού ως βιοθεωρία η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει στον σχηματισμό εκείνων των εργατικών, στρατιωτικών, πνευματικών και άλλων ρευμάτων τα οποία θα δρομολογούσαν μία νέα εξέγερση. Σκοπίμως όμως, αυτά τα μορφώματα επιτρέπουν την ύπαρξη του εθνικοσοσιαλισμού ως «περιθωριακή» επιλογή δημιουργώντας την ψευδαίσθηση υπάρξεως των ιδανικών μας στις δομές τους, ως κακή νόσος βέβαια, ενώ στην ουσία ολόκληρο το σύστημά τους κινείται όχι στο περιθώριο, αλλά μακράν εκ των ορίων των αξιών, των ονείρων και του κόσμου για τον οποίο αγωνίζεται ένας εθνικοσοσιαλιστής. Κοιτάζοντας κατάματα λοιπόν την ασχήμια, την παρακμή και τον εκφυλισμό αποτυπωμένα σε βλέμματα, σώματα, κτίρια, λόγια, βιβλία, τηλεοράσεις και δρόμους, τίθεται το ερώτημα της αναζητήσεως καταλύματος εντός αυτών των ερείπιων ή της αναβάσεως των χαλασμάτων προς την χάραξη των νέων μονοπατιών…

John William Godward

Βρετανός ζωγράφος που έζησε και δημιούργησε στο τέλος του Νεοκλασσικού - Βικτωριανού Ρεύματος της τέχνης (1861-1992). Εμπνεύστηκε από τους νεολασσικιστές ζωγράφους Frederick Leighton και Sir Lawrence Alma Tadema (http://pathofentropy.blogspot.com/2009/06/lawrence-alma-tadema.html), του οποίου ήταν και προστατευόμενος. Με την εμφάνιση του Picasso και του Κυβισμού, το ενδιαφέρον των κριτικών και του κοινού αποσύρρεται από τα έργα των Προραφαηλιτών και Βικτωριανών ζωγράφων· αυτή ήταν και η αιτία που o Godward στα 61 του χρόνια αυτοκτονεί. Φημολογείται ότι άφησε ένα σημείωμα στο οποίο δήλωνε πως ο κόσμος δεν είναι αρκετά μεγάλος για να χωρέσει τον ίδιο και τον Picasso.
Τα έργα του αποτελούν έναν ύμνο για την απαράμιλλη ομορφιά των γυναικών της Αρχαίας Ελλάδος και της Ρώμης. Γοητευμένος από την καθημερινή ζωή, την αρχιτεκτονική και γενικότερα την αισθητική αυτών των δύο πολιτισμών, τους μελέτησε σε βάθος για να μπορέσει να αποτυπώσει με μεγάλη ακρίβεια τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες (κίονες, λουτρά, κλπ), αλλά και για να αποδώσει αυτήν την μαγευτική ατμόσφαιρα στους πίνακές του. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα και με την απεικόνιση των ενδυμάτων και των λεπτομερειών τους, καθώς και με την ανατομία του γυναικείου σώματος, με τα δέρματα ζώων και τα φυτά, προκειμένου να επιτύχει την μεγίστης ρεαλιστικότητος και ζωντάνιας αποτύπωσή τους, πράγμα που κατάφερε εξαιρετικά.

A Grecian Lovely

Ionian Dancing Girl

With Violets Wreathed and Robe of Saffron Hue

Autumn

Athenais

Absence makes the heart grow fonder

Sabinella

Nerissa

Priestess

In the Tepidarium

A Classical Beauty

Οι Πρωτοπόροι της Εθνικοσοσιαλιστικής Αγωγής

Ο Εθνικοσοσιαλισμός ως ιδεώδες αγωγής
στους αρχαίους Έλληνες

Όπως κάθε επιστήμη, τέχνη και φιλοσοφική θεωρία, έτσι και ο εθνικοσοσιαλισμός ως θεωρία και πράξη έχει την αρχή του στους ένδοξους προγόνους μας. Οι προπάτορές μας ήσαν αναμφίβολα οι πρώτοι εθνικοσοσιαλιστές. Αυτό γίνεται καταφανές από τα γραπτά μνημεία της φιλολογίας μας. Αν αναδιφήσουμε σ' αυτά, θα δούμε ότι από την ομηρική εποχή μέχρι τον χρυσό αιώνα του Περικλέους, ο Έλληνας κατείχετο από δυο μεγάλες αρετές, την αγάπη προς τους συνανθρώπους και την αγάπη προς την πατρίδα, με την οποία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη και η θρησκεία. Η διαμόρφωση των δύο αυτών θείων αρετών ακολούθησε στους Έλληνες μιαν ανοδική πορεία : άρχισαν δηλαδή από μια πρωτόγονη μορφή φιλανθρωπίας και φιλοπατρίας και βαθμηδόν, με την πρόοδο της πνευματικής τους εξελίξεως, έφθασαν στην εποχή του Πλάτωνα στο τελειότατο είδος του εθνικοσοσιαλισμού.
Έτσι, λοιπόν, κατά την ομηρική περίοδο κατά την οποίαν η ύπαρξη του λαού βρισκόταν στην κόψη του ξίφους, η δε αξία του ανθρώπου μετριόταν με το μέγεθος των πολεμικών του κατορθωμάτων, το κατ' εξοχήν γνώρισμα του Έλληνα ήταν αφ' ενός μεν η ευβουλία (φρόνηση) αυτή που προέρχεται από την πολυπειρία και που εκδηλώνεται με την δύναμη του λόγου, αφ' ετέρου δε η πολεμική δραστηριότητα· "Αμφότερον βασιλεύς τ' αγαθός κρατερός τ' αιχμητής" (βασιλιάς καλός και ανδρείος πολέμαρχος συνάμα) είναι ο χαρακτηρισμός τον οποίο έκανε η Ελένη για τον βασιλέα των ανδρών Αγαμέμνωνα. Και ο Φοίνιξ το ίδιο συνέστησε στον μαθητή του Αχιλλέα· "Μύθων τε ρητήρ έμεναι πρηκτήρα τε έργων" (και των λόγων καλός ομιλητής και των έργων εκτελεστής).
Όποιος την εποχή εκείνη "ούτε ποτ' εν πολέμω εναρίθμιος ούτ' ενί βουλή" δηλαδή δεν μετρούσε ούτε στον πόλεμο ούτε σε κάποια σκέψη, περιφρονείτο ως άχρηστος όπως ο καμπούρης Θερσίτης. Οι Ευγενείς του Ομήρου έπρεπε να είναι σώφρονες, να διαθέτουν μεγάλη πείρα της ζωής, όπως ο Νέστωρ και ο Οδυσσέας και να μάχονται και αγωνίζονται για το βραβείο της αρετής. Η αρετή αυτή δεν ήταν άλλη από εκείνη που ο Πηλέας συμβούλεψε το γυιό του που είναι ο αντιπροσωπευτικότερος τύπος Έλληνα της Ομηρικής Ελλάδος, να έχει : "αιέν αριστεύειν καί υπείροχον έμμεναι άλλων" (να είσαι πάντοτε άριστος και ανώτερος από τους άλλους). Οι ομηρικοί Έλληνες ατένιζαν την δόξα και ποθούσαν την υστεροφημία· γι' αυτό και νικώντας και νικώμενοι στη μάχη εύχονταν να πέσουν δοξασμένοι ώστε ν' αφήσουν μια καλή ανάμνηση στους νεώτερους.
"Μή μάν ασπουδί γε καί ακλείως απολοίμην αλλά μέγα ρέξας τι καί εσσομένοισι πυθέσθαι" (μακάρι, βέβαια, να μη χαθώ σαν ανάξιος και χωρίς φήμη, αλλά αφού κάνω κάτι μεγάλο, που θα το μάθουν οι μεταγενέστεροι), εύχεται ο Έκτωρ.
Πρέπει όμως εδώ να παρατηρήσουμε ότι η πολεμική αυτή δραστηριότητα, το πολεμικό αυτό μένος ήταν περισσότερο ένα είδος ατομικής παλληκαριάς που δεν είχε καμία ή έστω είχε ελάχιστη σχέση με τη συνειδητή και εκούσια αυτοθυσία υπέρ του συνόλου.
Αλλά το αυτοσυναίσθημα τούτο της παλληκαριάς ήταν πάντοτε συνδεδεμένο με μια γλυκύτητα ήθους, με μια πραότητα και μεγαλοκαρδία απέναντι στους φίλους συνανθρώπους. Ένας ωραίος ιπποτισμός διέκρινε τους ομηρικούς ευγενείς μας. Σεβασμός στους αξιωματούχους της πόλης, σεβασμός προς κάθε αδύνατο άνρθωπο, προς τις γυναίκες, τους υπηρέτες, τους φίλους· φιλία και πιστή τήρηση των όρκων αποτελούν αδιαφιλονίκητα τεκμήρια του ομηρικού ιπποτικού Ελληνισμού.
Όχι πολύ αργότερα, ο ασκραίος ποιητής Ησίοδος θέλοντας να μετριάσει αυτό το ομηρικό πολεμικό μένος ύμνησε την αξία της εργασίας και της δικαιοσύνης για να θέσει ασφαλέστερα θεμέλια της φιλανθρωπίας και της πραγματικής κοινωνικής ευτυχίας. Δίδαξε ότι χωρίς δικαιοσύνη είναι αδύνατον να υπάρξει κοινωνία. Οι σχέσεις με τους συνανθρώπους πρέπει να διέπονται απαραιήτως απ' αυτήν. Η διδασκαλία αυτή του Ησιόδου για την εργασία και την δικαιοσύνη καθορίζει λεπτομερώς τις αγαθές κοινωνικές σχέσεις των ατόμων μιας ευνομούμενης κοινωνίας.
Αργότερα, στην εποχή του Τυρταίου, του βάρδου αυτού του σπαρτιατικού λαού, υμνήθηκε πάλι το ομηρικό ιδεώδες, αλλά τώρα σε τελειότερη μορφή. Συνδέθηκε δηλαδή συνειδητά πλεόν ο ηρωικός ιπποτισμός με το συμφέρον του συνόλου και τέθηκε στην υπηρεσία της Ιδέας της Πατρίδος.
"ξυνόν δ' εσθλόν τούτο πόληί τε παντί τε δήμω όστις ανήρ διαβάς εν προμάχοισι μένη", δηλαδή "για την πόλη και για όλον τον λαό κοινό και καλό είναι τούτο: όποιος άνδρας περνά στην πρώτη γραμμή της μάχης, εκεί να μείνει σταθερός".
Στο επιγραμματικό αυτό δίστιχο καθορίζεται, όπως λέει ο W. Jaeger, το κριτήριο με το οποίο πρέπει να δοκιμάζεται κάθε αληθινή αρετή· και τούτο το κριτήριο είναι μόνο το κοινό καλό του Κράτους. Σύμφωνα με το ιδεώδες αυτό, κάθε πολίτης πρέπει να ζει, να εργάζεται, να αγωνίζεται και να θυσιάζεται για το σύνολο, για το συμφέρον της πατρίδας. Ατομικά συμφέροντα και ατομικοί υπολογισμοί δεν πρέπει να υπάρχουν στο άτομο, το οποίο σε κάθε του βήμα και κάθε του ενέργεια πρέπει να οραματίζεται την πατρίδα του. Η νεολαία πρέπει να διαπαιδαγωγείται σύμφωνα μ' αυτό για να καταστεί δυνατόν το να αποτελείται το Κράτος μόνον από εθνικούς ήρωες. Ευτυχής ήταν κατά τον Τυρταίο ο άνθρωπος εκείνος τον οποίο "αριστεύοντα μένοντά τε μαρνάμενόν τε γης πέρι καί παίδων", δηλαδή, αφού γίνει γενναίος πολεμώντας και μένοντας σταθερός στη μάχη για την πατρώα γη και για τα παιδιά, θ' αρπαζε στους κόλπους του ο θεός του πολέμου, διότι το ένδοξο όνομά του θα μείνει αλησμόνητο, και ο νεκρός "υπό γης περ εών γίγνεται αθάνατος" (όταν βρεθεί κάτω από την γη, γίνεται αθάνατος).
Αυτό ήταν το καθαρά εθνικιστικό ιδεώδες με το οποίο διαπαιδαγωγήθηκαν οι Σπαρτιάτες και έγιναν πραγματικοί εθνικοί ήρωες, άξιοι κάθε θαυμασμού.
Και ο Πίνδαρος αργότερα, εξήρε το αγωνιστικό ιδεώδες υπό τη μορφή της άθλησης σε συνδυασμό με την πνευματική μόρφωση, ώστε να μπορεί ο άνθρωπος αφ' ενός μεν να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνικής ζωής, αφ' ετέρου δε να είναι σωματικά σε θέση να υπερασπίσει και την ατομική του τιμή και την τιμή της πατρίδος.
Και οι τραγικοί μας ποιητές εξύμνησαν την μόρφωση του ατόμου σε τέλειο πολίτη. Η τελειότητα αυτή συνίστατο στην απόκτηση των πέντε θεμελιωδών για την ζωή αρετών, της σοφίας, της ανδρείας, της σωφροσύνης, της δικαιοσύνης και της ευσέβειας (οσιότητος).
Ο πολίτης ο οποίος διαθέτει τέτοιες αρετές μπορεί να εκτελέσει τα καθήκοντά του απέναντι στους Θεούς, το Κράτος, τους συνανθρώπους και τον εαυτό του. Ο πολίτης αυτός είναι κατά τους αθάνατους τραγικούς μας ψυχικά,πνευματικά και σωματικά τέλειος και σε κάθε δεδομένη περίσταση ο μόνος ικανός να βοήθησει από την μία τους συνανθρώπους του κι από την άλλη να υπερασπίσει με κάθε κόστος τον ανδρισμό του και την τιμή της πατρίδος. Ο άνθρωπος πρέπει συνειδητά πλέον να μετέχει στο σύνολο, να προσβλέπει στο συμφέρον της πατρίδος και να προπαρασκευάζεται για την προάσπισή της.
Αυτό είναι το ιδεώδες στο οποίο κατέληξε η κατ' ανιούσαν κλίμακα από την ομηρική εποχή μέχρι αυτήν του Περικλέους, διαμόρφωση των φιλοσοφικών αντιλήψεων γύρω από την ζωή. Κι αυτό είναι το υπόδειγμα το οποίο παρέλαβε ο Πλάτων στην "Πολιτεία" του και το ανέπτυξε και το καθόρισε ως ιδεώδες αγωγής σ' αυτήν, σύμφωνα με τις κρατούσες φιλοσοφικές αντιλήψεις της εποχής του. Έτσι, η ίδρυση της πόλεως, δηλαδή της ανθρώπινης κοινωνίας , κατά την "Πολιτεία" του, διαπνέεται πράγματι απ' αρχής μέχρι τέλους από εθνικές και σοσιαλιστικές αρχές. Οι πρόγονοί μας κατά την κλασσική εποχή της ελληνικής αρχαιότητος, ώριμοι πλεόν πνευματικά, είχαν την αντίληψη ότι τα άτομα που αποτελούν κοινωνία, συνδέονται στενότατα μεταξύ τους γιατί συμβοηθούν το ένα το άλλο στον τραχύ αγώνα της ζωής που θα ήταν δύσκολος ή μάλλον αδύνατος χωρίς την αμοιβαία συνδρομή και βοήθεια. Κανείς δεν μπορεί με τις δικές του και μόνο δυνάμεις να ικανοποιήσει τις ανάγκες του. Καθένας οφείλει να κατεθέτει το δικό του, είτε προϊόν εργασίας, είτε σωματική δύναμη, είτε πνευματικό προϊόν είναι αυτό, για κοινή χρήση των μελών της κοινωνίας. Το άτομο πρέπει να εργάζεται για το σύνολο αλλά και να απολαμβάνει τα αγαθά που προέρχονται από την κοινή με το σύνολο συνεργασία. "Τί δή ουν; ένα έκαστον τούτων δει τό εαυτού έργον άπασι κοινόν κατατιθέναι, οίον τόν γεωργόν ένα όντα παρασκευάζειν σιτία τέταρσι καί τετραπλάσιον χρόνον τε καί πόνον αναλίσκειν επί σίτου παρασκευή, καί άλλοις κοινωνείν ;" (Γιατί, λοιπόν, πρέπει καθένας απ' αυτούς το δικό του έργο να το θέτει στην υπηρεσία όλων, όπως ο γεωργός, για παράδειγμα, ενώ είναι ένας να παρασκευάζει τρόφιμα για τέσσερεις και να ξοδεύει τετραπλάσιο χρόνο και κόπο για την παρασκευή της τροφής και να μετέχουν κι άλλοι;) και " ο γαρ γεωργός, ως έοικεν, ουν αυτός, ποιήσεται εαυτώ τό άροτρον, ει μέλλει καλόν είναι, ουδέ σμινύην ουδέ τάλλα όργανα όσα περί γεωργίαν· ουδ' αύ ο οικοδόμος πολών δέ και τούτω δει· ωσαύτως δ' ο υφάντης τε καί ο σκυτοτόμος" (Γιατί ο γεωργός, όπως φαίνεται, δεν θα φτιάξει το άροτρο μόνος του, εάν πρόκειται να είναι καλό, ούτε τη δικέλλα, ούτε τα άλλα εργαλεία, όσα έχουν σχέση με την γεωργία· ούτε πάλι ο οικοδόμος, γιατί κι αυτός χρειάζεται πολλά· το ίδιο και ο υφαντουργός και ο βυρσοδέψης). Επί πλέον, οι σχέσεις των συνανθρώπων μεταξύ τους στην κοινωνική ζωή του συνόλου πρέπει να διέπονται από ορισμένες αρχές, όπως αυτές της σοφίας, της ανδρείας, της δικαιοσύνης, της σωφροσύνης και της ευσεβείας, χωρίς τις οποίες δεν είναι δυνατόν να νοηθεί και να υπάρξει κοινωνία ανθρώπων.
Οι σοφοί μας πρόγονοι είχαν σχηματίσει την άποψη ότι τα άτομα γεννιώνται για το Κράτος, ότι ανήκουν σ' αυτό και επομένως πρέπει να διαπαιδαγωγούνται, να ζουν και να τερματίζουν τον βίο τους σύμφωνα με τις ανάγκες του· αλλά και αντίστροφα, ότι το Κράτος δεν είναι ξένο προς τα επιμέρους άτομα, αλλά κύριο μέλημα έχει την ευτυχία των πολιτών, ότι με μια λέξη, το Κράτος είναι για τους πολίτες! Ο φανταστικός διάλογος του Σωκράτη με τους Νόμους της πατρίδος του, τις τελευταίες του στιγμές, κατά τις οποίες ο φίλος του Κρίτων παρότρυνε τον δάσκαλο που σ' όλη του την ζωή καταγινόταν με την αλήθεια της αρετής, να δεχθεί ν' αποδράσει από το δεσμωτήριο, είναι αδιάσειστη απόδειξη των αντιλήψεων αυτών. Οι Νόμοι, δηλάδη η Πατρίδα, ήταν κατά την αντίληψη των προγόνων μας οι τοκείς, οι τροφείς, οι παιδαγωγοί και οι δοτήρες όλων των καλών σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες· αλλά και οι πολίτες ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να λησμονούν ότι "μητρός τε καί πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα καί παρά θεοίς καί παρ' ανθρώποις τοίς νουν έχουσι", ότι δηλαδή "και από την μητέρα και από τον πατέρα κι απ' όλους τους άλλους προγόνους πολυτιμότερη είναι η πατρίδα, πιο σεβαστή και πιο ιερή και σε μεγαλύτερη εκτίμηση από τους θεούς κι από τoυς ανθρώπους που έχουν μυαλό".
Αυτές οι φιλοσοφικές αντιλήψεις εισήλθαν και στην αγωγή, την κατέκτησαν και την κατηύθυναν. Η αγωγή των αρχαίων Ελλήνων κατά τον χρυσούν αιώνα, αν εξετασθεί στο σύνολό της, διαπνεόταν από τέτοιες εθνικοσοσιαλιστικές αρχές. Αγόρια και κορίτσια έπρεπε να προετοιμάζονται από μικρή ηλικία για να γίνουν άξιοι πολίτες κι αυτοί, στον μεν καιρό ειρήνης να λαμβάνουν μέρος στα της πόλεως, να τη σέβονται και να εκτελούν τυφλά κάθε τι που αυτή προστάζει, σε καιρό δε πολέμου να είναι πρόθυμοι να θυσιάζουν τα πάντα, περιουσία και ζωή υπέρ του συνόλου. "Καί σέβεσθαι δει καί μάλλον υπείκειν καί θωπεύειν πατρίδα χαλεπαίνουσαν ή πατέρα, καί ή πείθειν ή ποιείν ά άν κελεύη, καί πάσχειν, εάν τι προστάττη παθείν, ησυχίαν άγοντα, εάν τε τύπεσθαι, εάν τε δείσθαι, εάν τε εις πόλεον άγη τρωθήσομεν ή αποθανούμετον, ποιητέον ταύτα, καί το δίκαιον ούτως έχει και ουχί υπεικτέον ουδέ αναχωρητέον, ουδέ λειπτέον τήν τάξιν, αλλά καί εν πολέμω καί εν δικαστηρίω καί πανταχού ποιητέον ά άν κελεύη η πόλις καί η πατρίς, ή πείθειν αυτήν ή το δίκαιον πέφυκε, βιάζεσθαι δ' ου όσιον ούτε μητέρα ούτε πατέρα, πολύ δέ τούτων έτι ήττον τήν πατρίδα", που σημαίνει : "Και είναι ανάγκη να σέβεται και περισσότερο να υπακούει και να περιποιείται κανείς την πατρίδα ακόμη κι όταν είναι οργισμένη παρά τον πατέρα, και είτε να πείθει είτε να κάνει όσα τον πραστάξει, και να υποφέρει, εάν κάτι τον προστάζει να πάθει, με ησυχία, και εάν καταπιέζεται, και εάν φυλακίζεται και αν στον πόλεμο πάει με κίνδυνο να πληγθεί ή να πεθάνει, πρέπει να τα κάνει αυτά, και το σωστό έτσι είναι, και δεν πρέπι να υποχωρεί ούτε να εγκαταλείπει την θέση του, αλλά και στον πόλεμο και στο δικαστήριο πρέπει να κάνει όσα τον προστάξει η πόλη κι η πατρίδα, ή να την πείθει, όπως το δίκαιο απ' τη φύση του επιβάλλει, και δεν είναι όσιο να εκβιάζει κανείς ούτε μητέρα ούτε πατέρα, και πολύ λιγότερο ακόμη απ' αυτούς, την πατρίδα".
Επομένως, η απουσία παθών, η ολιγάρκεια, η αφοβία, η ευτολμία, η απόλυτη υπακοή συνοδευόμενη από εσωτερικό και εξωτερικό σεβασμό προς τους νόμους, τους άρχοντες και τους μεγαλυτέρους, και ισχυρός εθνικός εγωισμός για το ένδοξο παρελθόν της φυλής, ήσαν οι κυριώτερες αρετές που οι πρόγονοί μας επεδίωκαν με την αγωγή.
Απ' όλα αυτά, λοιπόν, και απ' όσα θα εκθέσουμε στα αμέσως επόμενα κεφάλαια γίνεται φανερό ότι η αγωγή των αρχαίων μας προγόνων διαπνεόταν από αμιγείς εθνικές και σοσιαλιστικές αρχές, γιατί αυτή απέβλεπε στην προσφορά υπηρεσίας στους συνανθρώπους ως άτομα, από τη μια, και στο σύνολο, από την άλλη, μέσα από την ιδέα της Πατρίδος.

Απόσπασμα από το "Εθνική και Κοινωνική Αγωγή στην Αρχαία Ελλάδα",
του Δρ. Βασ. Τσιρίμπα, Εκδόσεις Ηλιοφόρος

Herbert Smagon

Μερικά έργα, γεννημένα όχι από την φαντασία, αλλα από τις εικόνες που έζησε να ξετυλίγονται μπροστά του, ο γερμανός καλλιτέχνης Herbert Smagon.

Τα παιδιά του Breslau

Εκτέλεση παιδιών στην Πράγα, στο σχολείο του Scharnhorst, στις 18.5.1945 από κόκκινους Τσεχοσλοβάκους

Νεαρά γερμανόπουλα στην πυρά

Επιδρομή αμερικανικού αεροσκάφους στην Βαυαρία στα γενέθλια του Φύρερ

Η κατάληψη της πόλης Roessel στην ανατολική Πρωσία στις 28.1.1945

Υπερβορεία

Ένα ιστολόγιο αποτελεί ένα μικρό βήμα έκφρασης και έκφανσης των απόψεων που οι συντάκτες των κειμένων του επιλέγουν να δημοσιεύσουν στο διαδίκτυο. Η Υπερβορεία ως διαδικτυακός τόπος αποτελεί ένα μικρό κομμάτι παρουσίασης θεμάτων και απόψεων που εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο γόνιμων αναζητήσεων, εμπνευσμένων και αναφλεγομένων εκ των σπιθών της εθνικοσοσιαλιστικής φλόγας που θεριεύει να πυρπολήσει τις συνειδήσεις όσων ασφυκτιούν στον αγέρα των σύγχρονων κοινωνιών. Μακριά από την (αντί-) αισθητική των καιρών, ακόμη μακρύτερα από την πολιτική και κοινωνική ορθότητα καθώς και τα όρια της πολιτικοποίησης και δράσης που το εκάστοτε σύστημα περιχαράσσει, η Υπερβορεία ως μεταφυσική έννοια αποτελεί τα έσχατα πνευματικά όρη του Αρίου Πολιτισμού, προσεγγισμένα μέσω της ενδελεχούς επαναστατικής σκέψεως και δράσεως. Σαφέστατα, στα μάτια των περισσοτέρων νεοελλήνων οι έννοιες της Ελληνικότητας και της Αριανικότητας έχουν ταυτιστεί με θολές, ομιχλώδεις και τερατώδεις εικόνες, τεχνηέντως εμφυτευμένες στις αλλοτριωμένες συνειδήσεις τους. Καθήκον δικό μας είναι ο παραμερισμός κάθε διαστρέβλωσης, ακόμη και αν προέρχεται από διαφόρους φαινομενικώς συγγενικούς «χώρους» και η θεμελίωση του δικού μας εθνοκοινοτικού οικοδομήματος ως κοινότητα προσωπικοτήτων, συνειδητά στρατευμένων και ιεραρχικά δομημένων. Η επιβεβαίωση ή μη όσων εχθρών και φίλων υποστηρίζουν την βιοθεωρία του σύγχρονου εθνοκοινοτισμού επιτυγχάνεται μέσω της χρήσης απλών αισθητήριων οργάνων… Η όρασή τους μπορεί να διακρίνει την καθημερινή μας πάλη, η όσφρησή τους μπορεί να τους πληροφορήσει ότι δεν μας αγγίζει η ηθική και ψυχική βρωμιά τους, ενώ η ακοή τους θα ξεχωρίσει τον ήχο των καλπασμών προς την επερχόμενη μάχη…

Η Διδασκαλία της Αφυπνίσεως

Η Διδασκαλία της Αφυπνίσεως

Η Επίτευξη της Αυτοκυριαρχίας
σύμφωνα με τα πρώτα Βουδιστικά Κείμενα

Μετάφραση Κωνσταντίνος Ν. Μαλεβίτης

Ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της σύγχρονης εποχής, ο Julius Evola (1898-1974), είναι ίσως ο βασικότερος εκφραστής της Εσωτερικής Παράδοσης. Τον αριστοκρατικό, εσωτερικό και ηρωικό τρόπο ζωής τον οποίο ακολούθησε συνοδεύουν μία σειρά εργασιών ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται και το παρόν βιβλίο. Στη διδασκαλία της Αφυπνίσεως ο Evola υπεισέρχεται σε μία έξοχη ανάλυση των ιερών κειμένων Pali του αρχέγονου Βουδισμού τα οποία αντικατοπτρίζουν το πολιτιστικό, μεταφυσικό και υπερβατικό περιεχόμενο της εν λόγω ανατολικής παράδοσης. Πρόκειται για μία διδασκαλία η οποία απευθυνόμενη σε μία ελίτ ασκητών πνευματικής ευγένειας, κατευθύνεται κόντρα στο ρεύμα, αόρατη για τον περισσότερο κόσμο και τους κοινούς θνητούς που ζουν στη σκιά της άγνοιας. Ο Βουδισμός ιδιαίτερα στην πρωταρχική του μορφή αποστασιοποιείται του οτιδήποτε θυμίζει θρησκεία, μυστικισμό ή χαρακτηρίζεται από τις έννοιες της πίστης, της αφοσίωσης, της δογματικής ακαμψίας και του προσηλυτισμού. Αντίθετα, εξυψώνεται ο ασκητισμός ως προς την αυθεντική του σημασία δηλαδή αυτή της πρακτικής εξάσκησης, της πειθαρχίας και της εκμάθησης. Παράλληλα εκθειάζεται η αυτοσυγκέντρωση, η δύναμη της θελήσεως, ο έλεγχος της σκέψης και του νου, η ηθική συμπεριφορά, ο μοναχισμός. Εkattam monam akkhatam – Η μοναξιά είναι σοφία. Εκείνος ο οποίος είναι μόνος θα ανακαλύψει ότι είναι χαρούμενος, άρχοντας του εαυτού του, τεχνίτης του προσωπικού του πεπρωμένου. Ο άνθρωπος έρχεται σε αντιπαράθεση με τον ίδιο του τον εαυτό και την εξαρτημένη φύση της ύπαρξής του. Μπαίνει σε μία μάχη καθημερινή, χωρίς ανακωχή, σε έναν ηρωικό αγώνα πνευματικού είδους. Προτιμάει να πεθάνει μαχόμενος για την πραγμάτωση της ύστατης κορύφωσης, παρά να ζει νικημένος. Περπατάει το μονοπάτι της αφυπνίσεως, κατευθυνόμενος προς τη φώτιση. Το μόνο που έχει πλέον σημασία είναι η κάθε στιγμή. Έχει αποκτήσει έλεγχο επί του εαυτού του, διακατέχεται από επίγνωση, γαλήνη, αταραξία και αξιοπρέπεια. Κatam karaniyam - Θα γίνει αυτό που ήταν να γίνει.

Το βιβλίο συνοδεύεται από το "Εννοιολογικό Λεξικό Βουδιστικών και Ανατολικών Παραδοσιακών Όρων", μια επιτομή στην ορολογία που χρησιμοποιεί ο Evola στην Διδασκαλία της Αφυπνίσεως.

Ελληνική ιστοσελίδα για την ζωή και το έργο του Julius Evola :

www.juliusevola.gr