Υπερβορεία

Τι είναι ο Ισπανικός Φαλαγγιτισμός

2012-02-11T11:40:00.000-08:00

Ιούλιος Έβολα

Ενώ οι φάσεις του Ισπανικού Εμφυλίου παρακολουθούνται από όλους με έντονο ενδιαφέρον, δίνεται λιγότερη προσοχή στις ακριβείς ιδέες που ενεπνέουν την εξέγερση των Ισπανικών εθνικών δυνάμεων ενάντια στον κομμουνισμό: ίσως διότι πολλοί πιστεύουν πως στις επαναστάσεις, η θετική ιδεολογική φάση αναπτύσσεται πάντοτε σε ένα μεταγενέστερο στάδιο.

Δεν είμαστε αυτής της απόψεως. Πιστεύουμε πως ο καλύτερος στρατιώτης είναι αυτός που πολεμά έχοντας ακριβή επίγνωση του σκοπού του και ότι οι ιδέες – ακόμη και αν είναι περισσότερο ενδόμυχες και ασαφώς αντιληπτές, παρά καθαρώς σχηματισμένες - είναι η ουσιαστική πραγματικότητα σε κάθε γνησίως σημαντική ιστορική αναταραχή. Για αυτό είμαστε ευγνώμονες προς τον Αλμπέρτο Λουτσίνι, διότι μας ενημέρωσε σχετικώς με το ιδεολογικό πρόγραμμα ενός εκ των πρωτευόντων Ισπανικών εθνικιστικών κινημάτων, της ονομαζόμενης «Ισπανικής Φάλαγγος», καθιστώντας τους όρους του ζωντανούς μέσω της εφευρετικότητος και ενός πραγματικά εκπληκτικού ύφους· θα τολμούσαμε να πούμε σχεδόν νεκρομαντικού, μέσω της ζωντάνιας, της ακρίβειας και του ευχάριστου αυτοσχεδιασμού (Il Falangisti Spagnioli, Μπελτράμι, Φλωρεντία 1936). Ασχολείται με μία γενική διακήρυξη πολιτικής πίστεως, η σχηματοποίηση της οποίας φαίνεται να οφείλεται στον Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα ή στον συγγραφέα Χιμένεθ Καμπαλέρο. Το πρόγραμμα, μέσω του πλούτου του πνευματικού περιεχομένου, σχεδόν μας εξέπληξε, τόσο, ώστε να το θεωρήσουμε κατάλληλο για να αναφερθεί στο Ιταλικό κοινό, εκφράζοντας εν συντομία το νόημά του.

Σημείο Πρώτο. Ούτε η γλωσσική, ούτε η εθνική, ούτε η εδαφική ενότητα θεωρούνται επαρκείς για να δώσουν στην ιδέα του έθνους το πραγματικό της περιεχόμενο. « Ένα έθνος είναι μία προκαθορισμένη κοσμική ενότητα». Αυτή, υποστηρίζει, είναι και η περίπτωση της Ισπανίας: μία ενότητα, ένα πεπρωμένο, «μία οντότητα που υπάρχει πέρα από κάθε πρόσωπο, τάξη ή κοινότητα στην οποία πραγματώνεται», όχι μόνο, αλλά πολύ περισσότερο υπεράνω «της συνολικής ποσότητος που προκύπτει από τη συνάθροισή τους». Το οποίο σημαίνει πως πρόκειται για την πνευματική και υπερβατική ιδέα του έθνους, αντιτασσόμενη σε κάθε κοινότητα – της αριστεράς ή της δεξιάς – και σε κάθε μηχανοκρατία. Μία αληθινή οντότητα εκ της τέλειας αλήθειας της, μία ζώσα και κυρίαρχη πραγματικότητα, η Ισπανία τείνει ,συνεπακόλουθα, προς τον δικό της σαφή προορισμό. Υπό αυτήν τη έννοια μιλούν όχι μόνο για «μία πλήρη επιστροφή στην παγκόσμια πνευματική συνεργασία», αλλά επίσης και για μία «παγκόσμια αποστολή της Ισπανίας», για την δημιουργία εκ της «ηλιακής ενότητος» την οποία αντιπροσωπεύει, ενός «νέου κόσμου». Βεβαίως αυτή η τελευταία πρόταση, αφήνοντας κατά μέρους τις καλές προθέσεις, παραμένει ένα ερωτηματικό.

Το τι μπορεί να πει η Ισπανία σήμερα ή ακόμη και αύριο σχετικώς με την παγκόσμια ιδέα, είναι στην πραγματικότητα ασαφές. Αλλά η αλήθεια είναι πως εδώ έχουμε την επίδραση μίας ακριβούς λογικής. Στην πραγματικότητα κάποιος δεν μπορεί να υποστηρίξει πνευματικώς την ιδέα του έθνους, χωρίς να οδηγηθεί ενστικτωδώς στο να υπερβεί τον παρτικουλαρισμό της, να την αντιληφθεί ως την αρχή ενός υπερεθνικού πνευματικού οργανισμού, κατά συνέπεια με μία αξία καθολικότητος: ακόμη και όταν έχει μικρή προδιάθεση να δώσει απτή και αποτελεσματική μορφή σε μία τέτοια ανάγκη. Και αντιστρόφως: κάθε παρτικουλαριστικός περιορισμός μίας εθνικής ιδέας, θα την οδηγήσει στο να κατηγορηθεί για λανθάνοντα υλισμό και κολλεκτιβισμό.

Προχωρούμε στο ειδικώς πολιτικό μέρος του προγράμματος. Οι Φαλαγγίτες λένε όχι στο αγνωστικιστικό κράτος, έναν παθητικό θεατή της εθνικής δημόσιας ζωής ή το πολύ-πολύ έναν αστυνομικό με μεγαλοπρεπές ύφος («κράτος νυχτοφύλακας»). Το Κράτος πρέπει να είναι αυταρχικό, Κράτος όλων, Όλον και Ολοληρωτικό, αιτιολογούμενο, κατ’ αυτήν την μορφή, πάντοτε αναφορικώς προς το ιδεώδες και την αιώνια ιδέα της Ισπανίας, ανεξάρτητο από οποιοδήποτε απλώς κομματικό ή ταξικό συμφέρον.

Η εξάλειψη των κομμάτων και του σχετιζόμενου κοινοβουλίου προκύπτει φυσικώς εξ αυτής της αντιλήψεως. Όμως οι Φαλαγγίτες, υπό την πίεση των κοσμικών παραδόσεων της πατρίδος τους, φαίνεται επίσης να επαγρυπνούν ενάντια στις υπερβολές εκείνες του ολοκληρωτισμού, οι οποίες με την ισοπεδωτική και ομοιομορφοποιητική δραστηριότητά τους απειλούν, παρόλα ταύτα, να εξομοιώσουν μερικές εθνικιστικές τάσεις με τις εθνικοποιήσεις του Μπολσεβικισμού. Έτσι οι Φαλαγγίτες επιμένουν στην αναγκαιότητα οργανικών ανθρώπινων ομάδων, ζωντανών και σφριγηλών, οι οποίες θα συναρθρώνουν το αληθινό κράτος και θα αποτελούν το στέρεο θεμέλιό του. Έτσι προτίθενται να υπερασπιστούν την ακεραιότητα της οικογένειας, το κυττάρο της κοινωνικής ενότητος, την τοπική αυτονομία, το κύτταρο της εδαφικής ενότητος και τελικώς την συντεχνιακή και επαγγελματική ενότητα, τα κύτταρα μίας νέας εθνικής οργανώσεως της εργασίας και όργανα για την υπέρβαση της ταξικής πάλης.

Υπό την τελευταία άποψη, η προσχώρηση των Φαλαγγιτών στην φασιστική συντεχνιακή ιδέα είναι πλήρης. «Οι συνδικαλιστικές και οι συντεχνιακές ομάδες, ανίκανες μέχρι στιγμής να συμμετάσχουν στην εθνική δημόσια ζωή, θα πρέπει να εγερθούν, γκρεμίζοντας τα τεχνητά φράγματα του κοινοβουλίου και των πολιτικών κομμάτων με τα άμεσα όργανα του Κράτους». Η κοινότητα των παραγωγών ως ένα οργανικό σύνολο θα γίνεται αντιληπτή ως «ολοκληρωτικώς συν-ενδιαφερόμενη και αναμεμειγμένη στην μοναδική και υψηλότερη κοινή επιχείρηση»: μια επιχείρηση στην οποία η ηγεσία πρέπει πάντοτε να είναι εξασφαλισμένη για το γενικό εθνικό συμφέρον.

Πιθανώς δεν αποτελεί σύμπτωση το ότι το κεφάλαιο που αμέσως ακολουθεί αυτό, αναφέρεται στην ανθρώπινη προσωπικότητα, και το ότι αποκηρύσσει τον κίνδυνο πως ένα ολόκληρο έθνος θα μεταβληθεί σε ένα είδος «πειραματικού εργαστηρίου» όπως στις λογικές συνέπειες του Μπολσεβικισμού και της μηχανοκρατίας. Η σπουδαιότητα η οποία δίνεται στην αξία της ανθρώπινης προσωπικότητος, διαχωρίζοντάς την σαφώς από την ατομικιστική θέληση, μας φαίνεται όντως ως μία από τις πιο αξιοπρόσεκτες και χαρακτηριστικές του Ισπανικού Φαλαγγιτικού προγράμματος και το αποτέλεσμα μίας υγιούς παραδοσιακής θεάσεως. Παραθέτουμε το απόσπασμα, που αναφορικώς με αυτήν την περίπτωση, είναι το πιο σημαντικό: «Η Ισπανική Φάλαγγα διακρίνει στην ανθρώπινη προσωπικότητα, πέρα από το φυσικό άτομο και την φυσική ατομικότητα, την πνευματική μονάδα, την ορισμένη στη αιώνια ζωή ψυχή, το όργανο των απόλυτων αξιών, μία απόλυτη αξία η ίδια». Ως εκ τούτου και η αιτιολόγηση ενός θεμελιώδους σεβασμού για την «αξιοπρέπεια του ανθρώπινου πνεύματος, για την ολότητα και την ελευθερία του ατόμου: ελευθερία νομιμοποιημένη εξ άνωθεν, βαθείας φύσεως· που κανείς δεν μπορεί ποτέ να την μετασχηματίσει στην ελευθερία του να συνωμοτήσει ενάντια στην πολιτική κοινωνία και να υπονομεύσει τα θεμέλιά της». Με αυτήν την δήλωση ξεπερνάται αποφασιστικώς ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους της αντί-Μαρξιστικής αντεπαναστάσεως: ο κίνδυνος δηλαδή του να καταπατηθούν οι πνευματικές αξίες της προσωπικότητος, την στιγμή που ορθώς πλήττονται το λιμπεραλιστικό και το ατομικιστικό σφάλμα στην πολιτική και την κοινωνική ζωή.

Με αυτήν την προϋπόθεση, κάθε υλιστική ερμηνεία της ιστορίας απορρίπτεται από τους Φαλαγγίτες. Το πνεύμα της γίνεται αντιληπτό από αυτούς ως η πηγή κάθε αληθώς αποφασιστικής δυνάμεως – είναι άξιο αναφοράς. Και παρομοίως μία ομολογία της Καθολικής πίστεως είναι φυσική. Η Καθολική ερμηνεία της ζωής είναι, ιστορικώς μιλώντας, η μόνη που είναι «Ισπανική» και κάθε έργο εθνικής ανασυγκροτήσεως πρέπει να προσήκει σε αυτήν. Αυτό δεν θα σημαίνει μία Ισπανία, η οποία θα πρέπει για ακόμη μία φορά να υποταχθεί στην ανάμειξη, στις ίντριγκες και στην ηγεμονία τις εκκλησιαστικής δυνάμεως, αλλά μία νέα Ισπανία εμψυχωμένη από την «παγκόσμια Καθολική αίσθηση», η οποία ήδη την οδηγεί «ενάντια στη συμμαχία του ωκεανού και της βαρβαρότητος, στην κατάκτηση άγνωστων ηπείρων»: μία Ισπανία διαποτισμένη από τις θρησκευτικές δυνάμεις του πνεύματος.

Έτσι οι Φαλαγγίτες πολεμούν ως ένας «εθελοντής πολεμιστής» με σκοπό να «κατακτήσουν την Ισπανία για την Ισπανία». Αυτές είναι ιδέες, που από το γενικό περίγραμμά τους, μας φαίνονται απολύτως «εν τάξει», παρουσιάζουν ήδη μία ακριβή άποψη και δύνανται να έχουν την αξία σταθερών σημείων αναφοράς. Αν το Ισπανικό εθνικό κίνημα πραγματικά διαπεραστεί από αυτές, έχουμε ένα διπλό λόγο να τους ευχηθούμε ειλικρινώς μία απόλυτη, γρήγορη και αποφασιστική νίκη: όχι μόνο για την αρνητική αντικομμουνιστική και αντιμπολσεβικική πλευρά, αλλά επίσης και για αυτό που υπό τις θετικές του όψεις, θα μπορέσει να ακολουθήσει εξ αυτής, στο σύνολο μίας νέας ιεραρχικής Ευρώπης των εθνών και της προσωπικότητος.

Μετάφραση-Απόδοση: Τήμενος

Ο πόνος του ανθρώπου

2012-01-29T01:46:00.001-08:00

Προτού να συμπονέσω τον άνθρωπο, ένιωσα μέσα μου την ντροπή. Ντρεπόμουν να βλέπω τον πόνο του ανθρώπου, κι εγώ να μάχουμαι να μετουσιώνω όλη ετούτη τη φρίκη σ' εφήμερο μάταιο θέαμα. Έλεγα: "Δεν είναι αλήθεια, μην παρασυρθείς κι εσύ σαν τους απλοϊκούς ανθρώπους και πιστέψεις· πείνα και χορτασμός, χαρά και πόνος, ζωή και θάνατος, όλα φαντάσματα!" Το 'λεγα και το ξανάλεγα, μα όσο κοίταζα τα παιδιά που πεινούσαν κι έκλαιγαν και τις γυναίκες με τα βουλιαγμένα μάγουλα και τα μάτια τα γεμάτα μίσος και πόνο, η καρδιά μου σιγά σιγά έλιωνε. Παρακολουθούσα με συγκίνηση την απροσδόκητη μέσα μου αλλαγή. Στην αρχή χτύπησε στην καρδιά μου η ντροπή, ύστερα η συμπόνια· άρχισα να νιώθω τον πόνο των άλλων σαν εδικό μου πόνο· κι ύστερα ήρθε η αγανάκτηση· κι ύστερα η δίψα δικαιοσύνης. Κι απάνω απ' όλα η ευθύνη· εγώ φταίω, έλεγα, για όλη την πείνα του κόσμου, για όλη την αδικιά· εγώ έχω την ευθύνη {...Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω - Ασκητική}. Τι να κάμω; Κατά που να πάρω; Βαθιά μου ήξερα τι έπρεπε να κάμω, μα δεν τολμούσα να το φανερώσω· ενάντια στη φύση μου φαίνουνταν ο δρόμος αυτός, και δεν ήμουν σίγουρος αν μπορεί ο άνθρωπος να ξεπεράσει, με την αγάπη, με τον αγώνα, το φυσικό του. Έχει, άραγε, διαλογιζόμουν, έχει ο άνθρωπος τόση δημιουργική δύναμη; Κι αν έχει, καμιά πια δεν του μένει δικαιολογία αν δεν σπάζει, στις κρίσιμες στιμές, τα σύνορά του. Τις δύσκολες αυτές ημέρες που μοχτούσα, ενάντια στη φύση μου, να ξεπεράσω το μισητό εγώ και να πασκίσω ν' αλαφρώσω τον πόνο του ανθρώπου, πέρασε από το νου μου μια τρισεύγενη μορφή θυσίας κι αγάπης, λες κι ήθελε να μου δείξει το δρόμο· και θυμήθηκα ένα λόγο που είπε μια μέρα: "Πρέπει πάντα ν' ακούμε την κραυγή του ανθρώπου να μας φωνάζει: Βοήθεια!"

Νίκος Καζαντζάκης
Αναφορά στον Γκρέκο

Δημήτριος Γαλανός

2012-01-23T06:58:00.001-08:00

Έχουμε πολλάκις αναφερθεί στον «ενεργό βίο» ως την μόνη ατραπό ανελίξεως και πλήρους ρήξεως με έναν σύνηθες , αστικό ή μη, καθημερινό βίο. Ο προσανατολισμός αυτός δεν αποτελεί μία ευκαιριακή επιλογή ή μίαν επιβεβαίωση / αντίθεση προς άλλες πορείες , αλλά μία «εκπνοή» αθέμιτης, ακαριαίας επιλογής δράσεως, κατόπιν στιγμιαίων «εισπνοών » ικμάδων φωτός. Σε αυτήν την Τέχνη της Ζωής και του Θανάτου ορθώνεται η αναγκαιότητα ωθήσεως και εμπνεύσεως εκ του παραδείγματος.

Ο Δημήτριος Γαλανός υπήρξε κατά γενική ομολογία όσων τoν γνώρισαν ένας ξεχωριστός άνθρωπος, τόσο για το έργο όσο και για το ήθος του. Γεννήθηκε το 1760 εις την πόλη των Αθηνών. Η οικογένειά του αριθμούσε πληθώρα κληρικών και ως ήταν φυσικό κατόπιν της αναγνωρίσεως των πολλαπλών και ποικίλων χαρισμάτων του, τον προέτρεψαν να ακολουθήσει μία ιερατική πορεία. Το 1774 ξεκινάει την φοίτησή του στο ονομαστό για την εποχή δημοτικό σχολείο του Μεσολογγίου ενώ το 1778 συνεχίζει τις σπουδές του στην Ελληνική Ορθόδοξη Σχολή της Πάτμου όπου δίδασκε ο Δανιήλ Κεραμέας, ο διαπρεπέστερος φιλόλογος της εποχής. Κατόπιν της αποφοιτήσεώς του καλείται στην Κωνσταντινούπολη από τον θείο του Μητροπολίτη Καισαρείας ο οποίος τον προορίζει για κληρικό και δάσκαλο. Ο Δημήτριος Γαλανός , όμως, αρνείται την πρόταση και κατευθύνεται προς την Ινδία όπου ξεκίνησε να διδάσκει σε Ελληνικό σχολείο στην Καλκούτα. Πέραν των διδακτικών του καθηκόντων δραστηριοποιήθηκε και στο τομέα του εμπορίου, σε συνεργασία με τον τοπικό ισχυρό κύκλο Ελλήνων εμπόρων, εξασφαλίζοντας ισχυρά εισοδήματα τα οποία διευκόλυναν κατά πολύ την μελλοντική απομόνωση και αφοσίωση στο μεταφραστικό του έργο. Από το 1793 εγκαθίσταται στο Μπενάρες, όπου θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 3 Μαΐου του 1833.

Στις 29 Απριλίου του 1833 συντάσσεται και σφραγίζεται η διαθήκη του, στην οποία ο Έλληνας λόγιος κληροδοτεί όλα του τα σανσκριτικά βιβλία, τα γραπτά, τις μελέτες και τις μεταφράσεις του στην Ακαδημία Αθηνών μαζί με μία μεγάλη για την εποχή οικονομική δωρεά της τάξεως των 36.000 δραχμών για τις δραστηριότητες της Ακαδημίας. Ανάμεσα σε αυτά τα έργα υπήρχαν οι μεταφράσεις πολλών παραδοσιακών κειμένων και επών απευθείας εκ της Σανσκριτικής στα Ελληνικά, καθώς και ένα σύνολο λεξικογραφικών χειρογράφων ( Λεξικό Σανσκριτικής – Ελληνικής – Αγγλικής) το οποίο απετέλεσε και ένα από τα σημαντικότερα παγκοσμίως λεξικά Σανσκριτικής. Βεβαίως, η αξία όλων αυτών των χειρογράφων ήτο άγνωστη για την εποχή εκείνη με αποτέλεσμα την κακή μεταχείριση των χειρογράφων. Η πρώτη προσπάθεια εκδόσεως του έργου του Γαλανού ξεκίνησε το 1853 από τον ίδιο τον διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκης Γ.Κ. Τυπάλδο, ο οποίος όμως λόγω οικονομικών δυσχερειών δεν κατάφερε να συνεχίσει την προσπάθεια αυτή. Ακόμη και σήμερα, μικρό μέρος του έργου του Γαλανού έχει παρουσιασθεί στην Ελλάδα, ενώ από το 1850 όταν και έγινε γνωστό το έργο και ο βίος αυτού του μοναδικού Έλληνα στους Ευρωπαϊκούς φιλολογικούς κύκλους, αποτελεί μία εξέχουσα προσωπικότητα μνείας και παραδειγματισμού. Να σημειωθεί πως μέχρι τον θάνατό του μονάχα ένα έργο του είχε γίνει γνωστό στην Δύση, και αυτό με το όνομα ενός Έλληνα ναυτικού ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την ανιδιοτέλεια του Γαλανού παρουσιάζοντάς το ως δικό του.

Εν κατακλείδι, αξίζει να αναφερθεί πως στα προλεγόμενα των μεταφράσεων του Γαλανού γίνεται εμφανής τόσο η εμβάθυνσή του στην Ελληνική κοσμοθέαση, αλλά και η βαθειά διείσδυσή του στον Ινδουισμό. Υπήρξε από τους λίγους Ευρωπαίους που μπορούσαν να φορούν την Βραχμανική περιβολή, ενώ για τους Ινδούς Βραχμάνους ήτο ο Πλάτων του Αιώνος τους…

Τις ημύθνη περί πάτρης;

2012-01-09T12:50:00.000-08:00

Το εκήρυξεν ο θείος Όμηρος προ ετών τρισχιλίων: Είς οιωνός άριστος!… Αλλά τις έβαλεν εις πράξιν την συμβουλήν του θειοτάτου αρχαίου ποιητού; Εκ της παρούσης ημών γενεάς τις ημύνθη περί πάτρης;

Ημύνθησαν περί πάτρης οι άστοργοι πολιτικοί, οι εκ περιτροπής μητρυιοί του ταλαιπώρου ωρφανισμένου Γένους;

Άμυνα περί πάτρης δεν είναι αι σπασμωδικαί, κακομελέτητοι και κακοσύντακτοι επιστρατείαι, ουδέ τα σκωριασμένης επιδεικτικότητος θωρηκτά.

Άμυνα πετρί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεωκοπίας.

Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους.
Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ' εξεθέωναν οι προεστοί κ' οι «γυφτοχαρατζήδες», τώρα σε «αθεώνουν» οι βουλευταί κ' οι δήμαρχοι.

Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν.
Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ' επιδεξιώτερον τον κόθορνον.

Και σήμερον, νέον έτος έρχεται. Και πάλιν τι χρειάζονται οι οιωνοί; Οιωνοί είναι τα πράγματα.

Μόνον ο λαός λέγει. Κάθε πέρσυ και καλλίτερα.

Ας ευχηθώμεν το ερχόμενον έτος να μη είναι χειρότερον από το έτος το φεύγον.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Εφημερίς “Ακρόπολις”, 1 Ιαν. 1896

-------------
Σημείωση
Πίνακας : Θεόδωρος Βρυζάκης - Υπέρ Πατρίδος το Παν

Περί Φυλής - Π. Βλαστός ( 1912 )

2012-01-09T09:10:00.000-08:00

Το κείμενο που παραθέτουμε είχε πρωτοδημοσιευθεί στο περιοδικό "Βόρειο Σέλας". Αποτελεί απόσπασμα από τα "Κριτικά Ταξίδια" του Πέτρου Βλαστού (έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του πρωτοτύπου) το οποίο δεικνύει μοναδικές πτυχές της Ελληνικής νοήσεως. Όπως είχε τότε εισαγωγικά γραφτεί :
Ιδού λοιπόν, στην γυμνή και απροσποίητη αποκαλυπτική του, ηρωικήν θα έλεγα, σε μια εποχή δογματικής ανάρετης σάπιας ηθικολογίας και ορθοπολιτικού φαρισαϊσμού, ευθυκρισίαν και φιλαλήθεια, ένα πραγματικό διαμάντι, πού επειγόντως “έπρεπε” οι Πάπες της τρανσβεστικής ορθοφροσύνης να παραχώσουν και να θάψουν- και μαζί με αυτό, την Αλήθεια! Και φυσικά καί το Έθνος - -διότι, κατά την σοφήν διδαχήν του Διονυσίου Σολωμού, “το Έθνος πρέπει να μάθη να θεωρή εθνικόν ό,τι είναι αληθές”!!!!

Έγινε τόσος λόγος στο “Νουμά” για κοινωνικά ζητήματα, και τόσες θεωρίες κουντρίσανε και σπιθοβόλησαν, που παράταιρο ίσως είναι να βγω τώρα και γω να πω την γνώμη μου, Ομολογώ πως καμπόσο δίσταξα προτού αποφασίσω να καταπιαστώ θέμα τόσο δύσκολο, γιατί σε τέτοια ξεσκαλίσματα δε φτάνει μόνο η φιλοσοφική περιέργεια μα χρειάζεται και η καλοσύνειδη και επίμονη μελέτη - πράμα που δε μου στάθηκε βολετό επιστημονικά. Ελπίζω πάντα όμως πως, αν και λαλητής αλαργινός, δε θα χαθεί ολότελα στο απόμακρο η φωνή μου- όχι πως θα πω τίποτε καινούρια πράματα, μα γιατί θαρρώ πως αρκετοί θα βρούνε σκόρπιες και ξεμονωμένες ιδέες τους συμαζεμένες εδώ σε ένα σύστημα και συγκεντρωμένες σε λογική ομοδεσιά, Κατά βάθος όλα αφτά είναι ζητήματα νέβρων, καταγωγής ίσως, όμως ίσια ίσια για αφτό μου αρέσει να βρίσκω ΄ποιανού τα νέβρα συντονίζουνται με τα δικά μου και ποιανού χοροπηδούνε και ταντανίζουνται με διαφορετικό σκοπό.

Και μου φάνηκε πως τούτη τη φορά, καθώς και πάντα στις θεωρητικές πολεμικές, η διχογνωμία αιτιολογείται όχι τόσο από τα πράματα ή αντίμαχα δόγματα, όσο από την κακή συνεννόηση στους όρους κ' έλλειψη ακριβολογίας στις κεφαλικές έννοιες. Nomina debent naturis rerum conguere είναι λόγος του Θωμά Ακουϊνα, κι από τη θεολογία μπορεί πολύ ωφέλιμα να κατέβει και στις κοινωνικές μελέτες.
Γι' αφτό λοιπόν, αν και προσπαθώντας να ξηγήσω πρώτα από όλα την ατομική μου γνώμη, όμως θα κοιτάξω κιόλας να ξεσκονίσω και να ξετινάξω μερικές ειδωλολατρικές ονομασίες και να ξεστραγγίσω κάποιους ορισμούς.
Έχουμε, αρχίζοντας, να ξεχωρίσουμε το θέμα μας σε δύο, στο γενικό ή αξιωματικό και στο ειδικό ή εφαρμολογικό.
Α) Το γενικό. Ποιος είναι ο σκοπός της κοινωνίας;
Δεν είδα πουθενά να το πούνε καθαρά όσοι μιλήσανε πριν από μένα, μα συμπεραίνω πως εννοούνε για σκοπό της κοινωνίας την εφτυχία και την προκοπή, των περισσοτέρων και όχι όλων των ανθρώπων που κάνουνε μια κοινωνία, γιατί θαρρώ πως κι οι πιο ιδεολόγοι σοσιαλιστές δεν το ελπίζουνε με την καρδιά τους πως γίνεται να αληθέψουν τα μακαριστά όνειρά και οι παραδεισένιες ουτοπίες, πως γίνεται να χαθούνε σύριζα η αρώστια και η κακομοιριά, η ανισότητα και η ψοφιοσύνη, το ψέμα και η σκλαβοψυχιά.
Το δέφτερο σπουδαίο δόγμα που ξεσηκώνω από τα γραφούμενα των προδρόμων μου, είναι πως η προκοπή της κοινωνίας κατορθώνεται με την βοήθεια του νόμου του ξεδιαλεγμού και της ξετυλιξιάς. Με άλλα λόγια η θεωρία που ξηγά το ανέβασμα της ζωϊκής οργάνωσης από το πρωτόπλασμα στον άνθρωπο, την εφαρμόζουνε σύψυχη και στην κοινωνία και στην φυλή.
Τη φυλή δεν τη μνημονέβουνε ονομαστά μα δεν ξέρω αν τη σιωπήσανε γιατί δεν τη προσέξανε ή γιατί νομίζουν πως οι φυλές όλες είναι ισοδύναμες, αν όχι από μιας αρχής μα γιατί όλες όμοια μπορούνε (κατά την καλόκαρδη μα κοντόβλεπτη γνώμη μερικών) να τελειοποιηθούνε και να ανέβουνε και να δυναμώσουνε φτάνει να τους δοθούνε η κατάλληλη αναθροφή και τα απαιτούμενα μέσα.
Όπως και αν είναι μας αρκεί να ξεδιακρίνουμε εδώ την κοινωνία από τη φυλή και να παραδεχτούμε πως είναι υπόστασες ξεχωριστές.
Αναφέραμε το νόμο της ξετυλιξιάς. Τυχαίνει, νομίζω, και δω ό,τι έτυχε πολλές φορές στην ιστορία της φιλοσοφίας και της επιστήμης. Μόλις βρεθεί κάποιος νόμος που κυβερνά μερικά φυσικά φαινόμενα, αμέσως βιάζουνται οι σοφοί να τον εφαρμόσουνε και σε άλλες σειρές φαινόμενα δίχως πρώτα να καλοξετάσουν αν τα περιστατικά και τα ειδικά χαρακτηριστικά της καθεμιάς σειράς επιτρέπουν αφτό το ξάπλωμα του νόμου έτσι ολοκληρωτικά κι απόλυτα. Αφτού φταίει σημαντικά το ανθρώπινο μυαλό, και μάλιστα το ψεφτοκλασικό, που προσπαθεί πάντα να αποφύγει κάθε κούραση, και για αφτό προτιμά τις απλόγραμμες λογικές, και τα συμετρικά δόγματα, και κάθε αλήθεια που του φαίνεται άξια να γίνει γενικός τύπος και να κυριαρχήσει και κει ακόμα όπου το μάτι του ερεβνητή δεν αγνάντεψε καμιά θεμελιωμένη γνώση. Δε λέω πως δεν πρέπει να γίνεται αφτό, μα λέω πως σπρώχνει την επιστήμη σε προδικαστικές αποφάσεις και συχνά γίνεται αιτία να ριζωθούνε στρεβλωτικές πρόληψες. Η μονοκόματη εφαρμογή κάποιου φυσικού νόμου από μια επιστήμη σε άλλη - δηλαδή από μιαν αράδα φαινόμενα σε άλλη ξένη αράδα- γίνεται πολύ συχνά από τις φυσικές επιστήμες στην ηθική, στην ψυχολογία και στην κοινωνιολογία, και θα τη βάφτιζα φυσιολατρική ψεφταπάτη. Κάτι τέτοιο μου φαίνεται πως λαχαίνει και με το νόμο της ξετυλιξιάς. Η επιστήμη το θεωρεί αποδειγμένο πια πως στη ζωή νικούνε οι πιο δυνατοί και οι πιο κατάλληλοι και πως οι φύτρες και τα είδη έτσι ασυνείδητα και επίμονα καλιτερέβουν ολοένα. Τη νομοθεσία τούτη την κουβαλήσανε σύξυλη και στην ανθρώπινη φυλή. Αφίνοντας όμως κατά μέρος το ρώτημα αν κάθε ξετυλιξιά είναι και καλλιτέρεψη, έχουμε να παρατηρήσουμε τα ακόλουθα.
α) Πως σε κοινωνίες κάπως προχωρημένες δεν είναι πια μόνο οι πιο δυνατοί που κάνουνε το σόϊ της φυλής. Οι δυνατοί είναι από φυσικό τους και πολεμικοί, κι η αρπαχτική τους ιδιοσυγκρασία τούς ρίχνει σε κίντυνους και τους καταστρέφει πολύ πιο γλήγορα από τα άλλα μέλη μιας φυλής -και στα ζώα τα συναγελαστικά και στους ανθρώπους- που δεν είναι στον ίδιο βαθμό γενναιόκαρδα.
Ακολουθεί λοιπόν ότι τα παιδιά των παληκαριών είναι λιγοστά ενώ οι συντηρητικοί βρίσκουν την εφκαιρία με την προστασία του ηρωϊσμού των δυνατώνε να πολλαπλασιάζουνε το σόϊ τους. Κι έτσι, αν κι αληθέβει ο νόμος πως ως σύνολο ξεειδικέβεται ο φυλετικός οργανισμός, όμως δεν πρέπει να ξεχνούμε πως η αλλαγή γίνεται με μέσους όρους κι όχι με την άμεση κι απόλυτη υπερνίκηση του μικρού αριθμού των ηρώων.
β) Πως ο περιορισμός αφτός του νόμου της ξετυλιξιάς φανερώνεται πολύ πιο ενεργητικός όσο πιο πολιτίζεται η κοινωνία και λιγοστέβει ο πολεμικός συναγωνισμός από φυλή σε φυλή. Στις πιο μεγάλες κι εθνικά βάσιμες κοινωνίες καταντά μάλιστα να δουλέβει με δυσκολία ο νόμος της ξεχωρισιάς του καλίτερου, ίσως μάλιστα να αναποδογυρίζεται και να παρουσιάζεται έτσι ο ξεπεσμός της φυλετικής αξίας. Τέτοιος, θαρρώ, στάθηκε ένας από τους λόγους που βουλιάξανε τα κοσμοκρατορικά έθνη. Η Pax Romana, περισσότερο ίσως κι από τους βαρβάρους, έσπρωξε το ρωμαϊκό κράτος στον όλεθρο.
Ο λόγος είναι φανερός. Όσο οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι νομαδικές, πρωτόγονες και πολεμικές, το άτομο έχει ακόμα υπέροχη σημασία κι ο νόμος ενεργεί με τον ίδιο περίπου τρόπο καθώς και στα ζώα. Έτσι γεννηθήκανε οι μεγάλες αριστοκρατικές (το κράτος των αρίστων) φυλές - οι φυλές της δύναμης, και της σωματικής και της ηθικής. Όταν όμως με την κατάχτηση και το κούρσο θεμελιωθήκανε στέρεες και πολύεθνες κοινωνίες, οι δυνατοί είχανε πια ξοδεφτεί κι οι λίγοι που μένανε καταντούσανε αναχρονισμοί, άτομα απείθαρχα δίχως κοινωνική οργάνωση. Και τότε η θέληση του νικημένου όχλου, δηλαδή του μέσου και κάποτε του κατώτατου όρου, ήρθε στην κυριαρχία(1).
Είναι και άλλοι λόγοι που βοηθήσανε τη φυλετική αναιμία. Από τη μια μεριά οι δυνατοί χαλάσανε το αίμα τους στην αγκαλιά της μαβρομάτας σκλάβας και της θεατρίνας, κι από την άλλη πλήθαινε ο φτωχός λαός απεριόριστα γιατί ζει με το μεροδούλι μεροφάγι και κάνει παιδιά αδιαφορώντας πως θα τα θρέψει. Και σα στενοχωρεθεί μέσα στο βούρκο που τότε γυρέβει από τους άρχοντες και το κράτος να τον ταίσουν και να τον ντύσουν. Panem et circences! (Σήμερα η φωνή είναι -Προστασίες και Δασμούς!)
Έτσι φανερώνεται το δημοκρατικό κατακάθισμα που άρχισε ποιος ξέρει σε ποια βάθια της ιστορίας, το κακοφόρμισμα που ομπυάζει στα σημιτικά έθνη, που μόλεψε την Ελλάδα, και σάπισε τη Ρώμη, και σακάτεψε τη Γαλλία στα 80, και που σιγά σιγά τώρα κουφαλιάζει τον εβρωπαϊκό πολιτισμό.
Τον τελεφταίο αιώνα φανήκανε δυο καινούρια αίτια που βοηθούνε, άθελά τους, την φυλετική σαπίλα. Ο γιατρός και η μηχανή. Η αρώστια ξεκαθάριζε άλλοτε τους αδύναμους. Ο γιατρός πασκίζει να τους σώσει, και σώζοντάς τους τούς επιτρέπει να πολλαπλασιάζουν την αδύναμη φύτρα τους. Κ' έτσι αντί να βοηθούνε την κληρονομιά της υγείας, βοηθούνε την κληρονομιά της αρωστιάρικης προδιάθεσης. Η μηχανή πάλι ισοπεδώνει τις τάξεις. Ο καθένας, και ένας ηλίθιος ακόμα, μάλιστα πιο καλά οι παλαβοί από τους ξυπνούς- μπορεί να κάνει την αυτόματη δουλιά που χρειάζεται για να πηγαίνει μπροστά η μηχανή. Έτσι το πλήθεμα της μηχανής βοηθά τον πολλαπλασιασμό των ανικάνων, και γιατί φτηναίνει τη ζωή, και γιατί την εφκολύνει, και γιατί πνίγει την ατομική πρωτοτυπία με τη νίκη του μηχανικού αφτοματισμού.
Πρέπει να σημειωθεί εδώ πως τα όργια της μηχανής δε θα είτανε μπορετά αν δεν γινότανε μια φριχτή κατάχρηση ενέργειας. Η αποθηκεμένη αφτή ενέργεια είναι το κάρβουνο και το λάδι. Ο άνθρωπος τα ξοδέβει σήμερα αλύπητα. Κυβερνά έτσι ποσό δύναμης δυσανάλογο με το φυσιολογικό του οργανισμό, και για αφτό χαλάνε και διαστρέφουνται τα νέβρα του, και για αυτό αναποδογυρίζεται το κοινωνικό του ισοζύγιο. Με άλλα λόγια ο ζωϊκός αγώνας κατάντησε τόσο έφκολος ώστε ακολούθησε φυσικά ανήκουστη πληθώρα πληθυσμού βγαλμένου σχεδόν όλου από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Όμως δεν εννοώ πως τα οικονομικά επακόλουθα της μηχανής είναι η αρχική αιτία της κοινωνικής αλλαγής. Το ενάντιο. Το πλήθεμα του όχλου έφερε αναγκαστικά τη βασιλεία της μηχανής, και η μηχανή πάλι βοήθησε το αβγάτισμα το λαϊκό.
Να μη νομίσει κανείς πως θέλω να καταργηθούν ο γιατρός και η μηχανή. Φέρανε μεγάλες εφκολίες της περιγυριάς, μα χρειάζεται αφτό να ισοζυγιαστεί με δυσκολίες περιοριστικές της παιδοποιίας. Η κοινωνική εφκολία βοήθησε το άτομο- και μάλιστα το λιγότερα καλογεννημένο- κι αφτό δεν μπορεί πια να του αφαιρεθεί, μα για να μείνει και η φυλή αγνή πρέπει να καθιερωθεί το κριτικό ξεδιάλεγμα της φύτρας. Με άλλα λόγια, η φιλανθρωπία θα ξακολουθήσει να φροντίζει το άτομο, μα ζύγωσε η ανάγκη να γίνουμε φιλόφυλοι.
Οι περισσότεροι ξηγούνε τις κοινωνικές ανατροπές με την πρόοδο και μεταβολή των οικονομικών όρων. Παράξενο μου φαίνεται να προσωποποιούνται οι οικονομικές ανάγκες σε αφτοτελές κατηγορηματικές αιτίες. Για να αλλάξουνε τα οικονομικά συστήματα πρέπει να γίνει πριν κάποια μεταλλαγή στην ανθρώπινη περιγυριά, και για αφτό πρέπει πρώτα να αλλάξει ο ίδιος ο άνθρωπος. Είναι ανάγκη λοιπόν, όταν ξετάζει κανείς τέτοια ζητήματα, να ξεκαθαρίσει πρώτα τι λογής άνθρωποι ζούνε σε καθεμιά κοινωνία, ποια είναι η καταγωγή τους, ποιες οι φυλετικές αναλογίες και ποια η κυβερνήτρα φυλή, αν υπάρχει ακόμα. Φυσικά και να μπορούσε πάντα κανείς να βρει την ιστορική αλήθεια στα φυλετικά προβλήματα, πάλι θα μένανε απορίες και δυσκολοξήγητα φαινόμενα. Είναι γνωστό πως και οι φυσικοί νόμοι ακόμα - οι τάχατες αλάθεφτοι - δε δίνουνε τα ίδια αποτελέσματα όταν τους εφαρμόζουμε σε μεγάλες και σε ελάχιστες ποσότητες(2). Με άλλα λόγια δεν είναι ομοιόμορφα σωστοί. Δε θα είτανε να απορήσει λοιπόν κανείς αν η εθνολογία δεν το κατορθώσει να λύσει κάθε φυλετικό αίνιγμα και να θεμελιώσει αρχές απαράβατες. Στην επιστήμη αφτή, καθώς και σε κάθε άλλη, καλό να θυμούμαστε πάντα πως οι νόμοι περισιμώνουνε μονάχα την αλήθεια. Όμως αφού έτσι φυλαχτούμε από κάθε δογματική βεβαιότητα, δεν ταιριάζει να κοντοσταθούμε και να φοβηθούμε την έρεβνα. Πρέπει να γυρέβουμε. Και είμαι της γνώμης πως άμα φιλοσοφούμε για κοινωνίες κ' οικονομικές μετατροπές, απαραίτητο είναι να αρχίζουμε τη μελέτη μας από την αξία και την αρχιτεκτονική της φυλής, από το θεμέλιο το οργανικό. Κι αλλιώτικα. Ο κοινωνικός και οικονομικός άνθρωπος δεν υπάρχουν. Υπάρχουν είδη ανθρώπων, και κατά τα είδη τους και το πλέξιμό τους φανερώνουνται διαφορετικά κοινωνικά κ' οικονομολογικά συστήματα.
Το ρώτημα γιατί να είναι άνισες οι φυλές ανοίγει πολύπλοκες εικασίες. Και φοβούμαι πως θα πέφταμε σε θεωρητικές κακοτοπιές με το να πασκίζαμε τώρα εδώ να μάθουμε αν η ανθρώπινη φυλή από μιας αρχής είτανε μια κ' έπειτα χωριστήκε, ή αν είτανε πάντα πολλές φυλές κι ανισόμετρες. Ένα πράμα όμως φαίνεται αρκετά βέβαιο- πως για κάθε σταθμό του ανθρώπινου πολιτισμού χρειάστηκε διαφορετική ανθρώπινη φυλή. Μιας και ξετελειώσει τον προορισμό της, η φυλή χάνεται και μιαν άλλη ξακολουθά το ανέβασμα της σκάλας- ή κάποτε γυρίζει πίσω στο κατρακύλημα. Τέτοια τα πορίσματα της προϊστορίας. Κ' ίσως μια μέρα φωτιστούμε πιο ξάστερα σαν ξεκαθαριστεί το δούλεμα του Μεντέλιου νόμου στην ανθρώπινη κληρονομικότητα. Για όσους όμως είναι φανερό το αξίωμα πως τα άτομα γεννιούνται άνισα, δεν είναι θαρρώ δύσκολο να γίνει παραδεχτό πως κ΄οι φυλές διαφέρουνε στην αξία τους, και πως κληρονομούνε τις ξεχωριστές τους ιδιότητες στου απογόνους. Το μόνο που θα παρατηρήσω είναι το κλίμα κ' η γεωγραφική περιγυριά δεν ξηγούνε μόνα τους τις φυλετικές ανομοιότητες- τουλάχιστο σε χρονικές περιόδους που δεν ξεπερνούνε τα σύνορα της ιστορίας. Αρκεί μόνο να αναφέρω τους Έλληνες και τους Άραβες. Δοξάσανε την Αθήνα και τη Συρακούσα, την Τολέδα και το Βαγδάτι, μα αιώνες διαβήκανε χωρίς να ξαναφανερωθούνε στις ονομαστές χώρες λαοί που να τους άξιζαν. Τα βουνά της Αττικής κ'οι βράχοι του Δελφικού μαντείου δεν άλλαξαν. Όμως ηρώους δεν ξαναγέννησε το στεγνόλαφρο χώμα. Σίγουρα πρέπει να φταίγαν οι άνθρωποι.
Οι άνθρωποι φταίγανε γιατί ανακατεφτήκανε με χειρότερους. Το ανακάτεμα πήρε αρχή σε προϊστορικά χρόνια με τις εισβολές των άσπρωνε Χαμιτώνε στην Ασσυρία, με το κατέβασμα των Αρίωνε στο Πενταπόταμο, με το ξεχείλισμα των Ελλήνων προς την Άσπρη Θάλασσα. Η Μακεδονική κυριαρχία κ' η Ρωμαϊκή κοσμοκρατορία εφκολύνανε το φυλετικό ανακάτεμα, και φυσικά καθώς οι αδύναμες και ταπινές και σάπιες είτανε κ΄οι γονιμότερες φυλές(3), ο ξεπεσμός της ζωντάνιας και της αξιοπρέπειας ξεπέρασε στη Ρώμη και της Ασίας τα φημισμένα παραδείγματα. Ένας Σύλλας, μεγαλοφάνταστος πολιτικός, δοκίμασε να σώσει τον αρχαίο κόσμο που καγκραίνιαζε. Κ' έκοψε αλύπητα, σκότωσε με λυρισμό κ' επιστήμη. Μα είχε να παρατήσει το έργο του. Όσο απέραντες, όσο επικές και να τις έκανε τις προγραφές του, είτανε πια πολύ αργά για να πετύχει το χειρούργημα(4).
Οι γερμανοί ξανάφεραν καινούριο καθάριο αίμα, και με αφτό ξανάνιωσε η Εβρώπη. Κ' έτσι φούντωσε η Αναγέννηση, και μεσουράνισε η μεγάλη γαλλική αριστοκρατία του 17ου αιώνα, και λεφτερώθηκε η Ολλάντα, και χτίστηκε η κυματοκρατόρισα δόξα της Αγγλίας. Μα το ανακάτεμα ματάρχισε πάλι, κ' οι σημιτισμένοι Νότιοι -οι απόγονοι της Ρώμης και της Πόλης- χαλούνε και προστυχαίνουν ολοένα τη φυλή που την έφεραν οι μύθοι από την Αζαγάρδ. Και με χάλασμα δεν εννοώ πως χειροτερέβει η καλλιτεχνική αξιοσύνη κ' η οικονομική οργάνωση και της επιστήμης η ψιλόλογη περιέργεια. Εννοώ το χάσιμο της μεγαλοφροσύνης και του ατομικού σεβασμού, το νερούλιασμα του χαρακτήρα, τον άνοστο κοσμοπολιτισμό, τη γυναικούλικη φιλανθρωπία, τη σαχλή στοργή προς τους μικρούς και τους γελοίους, την ηθική ασυναρτησία, την έλλειψη κάθε πειθαρχικού νόμου και κληρονομικής συνείδησης. Και σε αφτό ξεχωρίζει ο αριστοκράτης άριος από το νοθεμένο πληβείο- πως ο πρώτος είναι σκληρός με τον εαφτό του γιατί πάντα φιλοδοξεί να γίνεται πιο δυνατός και πιο εξουσιαστής, ενώ στους δέφτερου την καρδιά φωλέβει μοναχά η ταπινή επιθυμία της καλοζωϊας, της παρασιτικής ειρήνης, της μικρής εφτυχίας, της ηδονικής τεχνολατρείας.
Ο μέσος όρος στην Εβρώπη σήμερα είναι ψηλότερος κι από το ρωμαϊκό κι από τον κινέζικο κι από το σημιτικό κι από τον ιντιάνικο. Μα είναι μέσος όρος που κατακαθίζει και πάει όσο καλιτερέβουν οι συγκοινωνίες και γίνεται πιο άκοπη η ζωή και δυναμώνουν οι σημιτισμένες παρασιτικές τάξεις. Κ' είναι να σαστίζει κανείς με την τρομαχτική σπατάλη από εβγενικό αίμα που χάθηκε και θόλωσε για να σηκωθεί η φυλετική αξία των πληθυσμών που αποσώθηκαν από τον αρχαίο κόσμο. Και δε φαίνεται απίθανο πως ο μέσος όρος θα κατεβεί ακόμα πιο χαμηλά σα γίνει ο παγκόσμιος μέσος όρος και κοπανιστούνε μέσα στο ίδιο κοινωνικό γουδί κ' οι κίτρινοι κ' οι μάβροι κι όλα τα φυλετικά σμιγάδια της οικουμένης.
Πολλοί νομίζουνε πως με την αναθροφή και το καλιτέρεμα της περιγυριάς όλα μπορούνε να διορθωθούν, πως το άτομο χαμηλότερης φυλής μπορεί ν'ανέβει στο επίπεδο όπου φτάσανε κιόλας οι πιο γερές και άξιες, μιας και του δοθεί ο κατάλληλος δάσκαλος. Μια τέτοια θεωρία παραβλέπει την υπέρμαχη δύναμη της κληρονομικότητας και της ξεειδίκεψης. Η αρχιτεκτονική του μυαλού- δηλαδή της θέλησης, της αντίληψης, της λογικής- είναι οργανική και παρουσιάζει δικό της τύπο σε κάθε φυλή. Καθώς δεν μπορεί ν' αλλάξει κανείς το πετσί του έτσι δεν μπορεί ν' αλλάξει το ηθικό του. Μπορεί ο κατότερος να μάθει και να μάθει καλά τα μαθήματα του ανότερου. Όμως αφτό δεν είναι το ζήτημα. Κείνο που χρειάζεται είναι να μπορεί κι αφτός να βρίσκει και να συλλογίζεται και να θέλει σαν τον ανότερο. Κι αφτό δεν ξέρω να έγινε πουθενά. Και δε μιλώ έτσι από θεωρητική προκατάληψη. Άλλοτες είχα ίσια ίσια την αντίθετη γνώμη μα η ζωή με έπεισε πως η αλήθεια είναι σκληρή και καταδικάζει τον κατότερο να ζει στο επίπεδο όπου μόνος του κατόρθωσε να φτάσει και να μη μπορεί ποτέ του να βγει από κεί. Αν μπορούσε να έβγαινε και προτού έρθει ο πλαϊνός του να τόνε βοηθήσει.
Από δε μπορούμε να γυρίσουμε στο αρχικό μας ρώτημα- ποιος ο σκοπός της κοινωνίας. Αν είναι, καθώς πιστέβουνε, η εφτυχία των πολλών, τότε κανένα παράπονο δεν τολμούμε να έχουμε για τις προκοπές της ανθρώπινης ιστορίας, κι ο μέσος όρος της καθολικής μετριότητας μας αναγαλιάζει την ψυχή. Αν όμως συλογιστούμε πως πιο λογικό και πιο γενναίο και πιο σύμφωνο με την έννοια της τάσης του ξετυλιγμού είναι να καλιτερέψουμε και να δυναμώσουμε και να ζωντανέψουμε τη φυλή, όχι σε ποσότητα μα σε ποιότητα, τότε νομίζω θα γνωρίσουμε κάποια λύπη στενόχωρη αν όχι αγανάχτηση κι αποστροφή. Τότε θα δούμε σε τι βάρβαρο μας οδηγούνε ο χριστιανισμός (η πιο μεγάλη αμαρτία ίσως του κόσμου), οι γαλλικές ιδέες της δογματικής λεφτεριάς και της υποκριτικής δικαιοσύνης, κ' οι σοσιαλιστικές ψυχοπονιές, κ' οι λιγομάρες της καλοσύνης και της αγάπης. Και δεν εννοώ πως η αγάπη αναγκαστικά προξενεί κακό, μα λέω πως μας μαθαίνουνε ν'αγαπούμε πράματα ταπινά, και πως για να μας γελάσουνε μας θαμπώνουνε τα μάτια με το όνομα της αγάπης. Η έννοια της αληθινής αγάπης ταφτίζεται με το μεγάλο εγωϊσμό. Και τότε τη λέμε δύναμη ψυχερή.
Με δύο λόγια θα πούμε τον κίντυνο. Η κοινωνία θα σκοτώσει τις ξεχωριστές φυλές. Για να σωθούν οι αψηλές φυλετικές αξίες χρειάζεται ένας Σύλλας παντοκράτορας, ένας Σύλλας που θα ξαφάνιζε ολάκερα έθνη. Μας λένε πως ο Σύλλας αφτός θα είναι ίσως η επιστήμη δουλέβοντας με τη βοήθεια της εβγενιστικής θεωρίας. Ίσως όμως.
Εδώ χρειάζεται, θαρρώ, να απαντήσω σε κάτι ρωτήματα που μου κάνανε μερικοί επικριτάδες. Κάποιος απόρησε γιατί να υπερυψώσουμε τόσο πολύ τον Άριο αφού οι Κινέζοι κ' οι Άραβες είχανε μεγάλο πολιτισμό. Τι σημασία έχουνε λοιπόν οι θεωρίες για τις άνισες φυλές και τη χαλαστική επίδραση του σημιτισμού;
Αλήθεια δύσκολο στέκει να ξεκαθαρίσει κανείς καλοδυνείδητα σε ένα στεγνό άρθρο τέτοια μπερδεμένα ζητήματα. Μα χρεάζεται λακωνισμός για να βγούμε δίχως άργητα από το δαίδαλο.
Χρέος μας να ορίσουμε πρώτα τι θα πει πολιτισμός. Θα έλεγα πως με πολιτισμό εννοούμε την κοινωνική σύνθεση μια φυλής ξαπλωτικής που έχει οργανισμό στέρεο μα ξετυλιχτικό. Οι Κινέζοι έχουνε οργανισμό στέρεο, τόσο στέρεο μάλιστα που αποπετρωθήκανε. Ο πολιτισμός τους - και να μην ξεχνούμε πως ο πολιτισμός είναι έννοια συγκριτική - κρυσταλλώθηκε αιώνες τώρα κ' έμεινε φυλακισμένος μέσα στο καβούκι του. Μήτε ξάπλωση, μήτε ξετυλιξιά. Το μόνο τους πρόβλημα είναι πως να μικροζούνε τα κοπαδιαστά τους εκατομύρια, με άλλα λόγια ταπινή πολιτική οικονομία, Δεν ανεβαίνουν ούτε κατεβαίνουν. Τους κυβερνούνε τα ασάλεφτα πατροπαράδοτα, το ζωϊκό σπρώξιμο που τους είχε δώσει μια φορά και έναν καιρό μια εισβολή των άσπρων. Η ζωντάνια τους στέρεψε(5). Ίσαμε δε μόνο έφτανε η φυλή τους. Και στο ίδιο σημείο θα σταματήσει κι ο αριανός πολιτισμός αν ξακολουθήσει ο φυλετικός ξεθωριασμός κι αληθέψει ο καθολικός μέσος όρος. Ο πολιτισμός θα καταντήσει τότε οικονομολογικός κομπογιανιτισμός.
Οι Άραβες πάλι είτανε ξαπλωτικοί μα όχι στέρεα οργανωμένοι. Ατομικιστική φυλή που δεν έννοιωσε πως η καλοφτειασμένη κοινωνία αβγατίζει τη λεφτεριά και την αξία του ατόμου. Δεν αφίσανε σχεδόν τίποτε πίσω τους. Περάσανε σαν το λίβα. Ίσως στην αρχιτεκτονική να δείξανε κάποια επιδεξιοσύνη. Μα δεν είναι βέβαιο αν δουλέψανε πρωτότυπα. Είναι πιθανότερο πως τα θέματα της αραβικής αρχιτεκτονικής είναι παρμένα από τους Ρωμαίους και τους Πέρσους και την Αίγυφτο. Το Βυζάντιο είτανε και κείνο σημιτισμένο μα η αριανή του υπεροχή το συνοργάνωσε αρκετά για ν' αφίσει κληρονομιά που ζει ακόμα και σήμερα.
Β) Ερχόμαστε τώρα στο ειδικό - στην Ελλάδα.
Η Ρωμιοσύνη είναι από τα χειρότερα φυλετικά ανακατέματα που γινήκανε ποτές. Δεν υπάρχει φυλή της Ασίας, της Εβρώπης ή της βορινής Αφρικής που να μην έσταξε μέσα της. Και γι' αφτό παραδέρνει τόσους αιώνες τώρα.
Δεν είναι ν΄απορήσει κανείς γιατί φανερώθηκε τέτοια χιλιόδιπλη μπερδεψιά στην ελληνική χερσόνησο. Η γεωγραφική θέση το απαιτεί. Η Κνωσσό κ΄η Αθήνα, κι ακόμα περισσότερο η Πόλη, στέκουνε σα γιοφύρια από την Ασία στην Εβρώπη, από τις Νορμανικές πατρίδες στο Νείλο και τη Φοινίκη. Και για για αφτό εισβολές και πειρατικές επιδρομές ποτέ δεν πάψανε. Κ' η κάθοδος των Ηρακλείδων κι αφτή μιαν εισβολή. Πριν έρθουν οι Έλληνες φαίνεται να βαστούσε την Ελλάδα και την Κρήτη μια φυλή συγγενική με τους Χιττίνες της Μικρασίας. Είτανε μητριαρχική φυλή (μας το θυμίζουν οι Αμαζόνες), και από αφτούς πηγάζει ο θρησκεφτικός τύπος της θεάς μητέρας με το γιο -Ρέας, Κυβέλης, Ατρέμιδας, Σεμέλης, Δήμητρας, και Δία, Διονύσου, Ιππόλυτου, Τριπτόλεμου. Από αφτούς πήραν οι Έλληνες το πρόπλασμα του Δωρικού ρυθμού, κι από αφτούς ξακολούθησαν και στα κλασικά χρόνια ακόμα να βγαίνουν οι μεγάλοι τεχνίτες πολιτικοί, όχι μελαχρινοί σγουρόμαλλοι τεχνίτες. Και για μια στιγμή το αίμα του Δεφκαλίωνα στάθηκε κυρίαρχο. Και τότε φάνταξε η Ελλάδα, το αξέχαστο θάμα. Μα οι ντόπιοι νικημένοι κ' οι αμέτρητοι σκλάβοι γλήγορα ρίξανε το μέσο τον όρο. Κάποτε και πότε χυνότανε όμως μέσα στη Ρωμιοσύνη κανένα ποτάμι αίμα καθάριο. Αφτό έφερε το Μακεδονικό ξανάνιωμα κ' έκανε αργότερα τη ζωή της Βυζαντινής αφτοκρατορίας. Οι σταβροφόροι θα σώζανε ίσως τον Ελληνισμό άν δεν είχε ξαναπέσει το Βυζάντιο στα χέρια των Παλαιολόγων. Το πέσιμο της Πόλης στα 1261 είτανε πολύ πιο βαριά συφορά παρά το πέσιμο του 1453. Το σαξωνικό αίμα θα είχε με τον καιρό γυρίσει ρωμαϊικο και θα γινότανε το προζύμι του ξαναγεννημού. Μα δεν είτανε αρκετό. Καμιά κατάχτηση του βοριά δε βρέθηκε αρκετά δυνατή για να στεριώσει μια κυβερνήτρια φυλή. Θυμίζω και τους Φράγκους του Χλουμουτσιού και της Κύπρος. Τους σάρωσε ο Τούρκος, δηλαδή μια καινούργια μορφή της Ρωμιοσύνης, πιο σημιτισμένη και πιο ανοργάνωτη μα πιο φανατική.
Υπάρχει όμως μια φυλή συγγενική μας, η αρχαία Ιλλυρική που αφτή δεν ανακατέφτηκε όσο και μεις, και που ένα κλαδί της έγινε Ρωμαϊικο. Από τη φυλή αφτή ξαναβλάστησε η αντροσύνη της Ελλάδας. Γιατί Αρβανίτες είταν οι Σπετσιώτες κ' οι Υδραίοι κ' οι Σουλιώτες κ' οι μεγάλοι κλέφτες γιατί Αρβανίτες κάνανε την Επανάσταση και θεμελιώσανε το λέφτερο βασίλειο. Κι όμως σήμερα δε μας κυβερνούνε πια. Φταίνε σε αφτό πολλά. Οι Αρβανίτες είναι βουνίσιος λαός, και δεν τους είτανε τόσο έφκολο ν' αφίσουνε μονομιάς το καρυοφύλλι του κλέφτη για την πένα του καλαμαρά. Είτανε κιόλας συνηθισμένοι στο πλιάτσικο και τους έλειπε ολότελα η πολιτική ξετυλιξιά που μέστωνε κατά το μεσαίωνα τα βορινά κράτη της Εβρόπης. Έτσι το κοινοβουλεφτικό πολίτεμα κατάντησε σωστή σφηγκοφωλιά για τους φωνακλάδες τους Γραικύλους τους αιώνιους Σημιτάκους- κι αφού ταμπουρωθήκανε μέσα στη μάντρα της Βουλής φροντίσανε κιόλας να ξακολουθήσει στο σκολιό ο στενοκέφαλος βυζαντισμός κ' η σκολαστική γλώσσας κ' η φουσκόμαθη ψεφτιά. Μείναν έτσι δίχως μόρφωση κείναι ίσια ίσια τα στοιχεία που μπορούσανε να σταθούνε η δύναμη του τόπου. Κι αν ακόμα μερικές Αρβανίτικες ή Ρουμελιώτικες οικογένειες κατορθώσανε ν' αναδειχθούνε, όμως δεν ξεχωρίσανε από το Ρωμαϊικο ρεμπελιό γιατί μη έχοντας οργανωμένη δική τους τάξη να βασιστούνε αναγκαστήκανε να χωθούνε κι αφτές μέσα στο βούρκο τον Ελλαδικό. Το μεγάλο πρόβλημα λοιπόν είναι και δω πως ν΄ ανεβεί ο μέσος όρος της φυλής. Όχι μόνο στη μικρή την Ελλάδα μέσα, μα σε ολάκερη τη Ρωμιοσύνη. Εδώ ίσως μου παρατηρηθεί πως οι Ρωμιοί δεν είναι όμοιοι παντού, πως αλλού έχουνε μέσα τους περισσότερο σλαβικό αίμα, αλλού φραγκικό , αλλού αρμένικο, πως το κλίμα κ' η γεωγραφία κι οι πολιτικοί όροι τους κάνουνε να είναι διαφορετικοί στην Αθήνα ή στη Σμύρνη ή στα Γιάννινα. Κατά την γνώμη μου όμως οι φυλετικές αφτές διαφορές δεν είναι και τόσο σημαντικές, κι αφτό είναι ίσια ίσια η σπουδαιότερη αιτία της αναρχίας και του ανοργάνωτου της εθνικής συνείδησης. Οι φυλετικές διαφορές είναι αρκετές τώρα για να ξεχωρίζουνε τους Ρωμιούς και να προκαλούνε τους τοπικούς εγωϊσμούς και την έλλειψη πίστης, δεν είναι όμως αρκετά μεγάλες για να μπορέσει ένα μέρος του έθνους να κυριαρχήσει και να συγκεντρώσει το κράτος μέσα του. Μα γενικά μπορούσε να πει κανείς ότι προς τα πάνω της Μακεδονίας και στα μέσα του
Μωριά η ρωμιοσύνη βάφτηκε με κάμποσο σλαβικό αίμα, στη Ρούμελη και στην Αττική και σε μερικά νησιά με αρβανίτικο, στην Ανατολή και στα Δωδεκάνησα με φραγκολεβαντίνικο, στην Κρήτη και στα Εφτάνησα με αράπικο και βενετσιάνικο. Να μην ξεχνούμε ως τόσο πως η πολυκαίρινη ανακατεψιά έχει μπερδέψει τόσο αξεδιάλυτα τις φυλές ώστε τα αχνάρια που αφίσανε πίσω τους οι στερνοί καταχτητάδες λίγη πια έχουν σημασία. Η χημική βάση θα γραφότανε - Ρωμιός = Άριος πλημμυρισμένος αίμα σημιτικό κι αρκετό σλαβικό, φράγκικο κι αρμένικο.
Αν αποδειχτεί, καθώς φαίνεται πιθανό, πως ο νόμος του Μέντελ για τον ξεχωρισμό των τύπων αληθέβει και στις γενεολογίες του ανθρώπου, τότε θα μπορούσε μια μέρα να κανονιστεί για το Ρωμιό μια πολύ καθαρή φυλετική πολιτική. Μα είναι ακόμα πολύ νωρίς για να ξετάσουμε αφτό το ζήτημα με ωφέλεια. Σε ένα μόνο πράμα είναι φανερό τι πρέπει να γίνει ά δεν είναι κι όλας πια πολύ αργά. Πρέπει ν' αφομοιωθούμε με τους Αρβανίτες. Το αρβανίτικο αίμα είναι σήμερα το πιο καθάρια Ελληνικό. Αφτούς λοιπόν τους βουνίσιους που δεν τους χάλασε ο σημίτης κι ο ψευτοπολιτισμός, αφτούς που έχουνε την αξία του βάρβαρου, αφτούς να φωνάξουμε να μας ξανανιώσουν. Ας μας δώσουνε το αντρίκιο αίμα τους, και μεις τους δίνουμε την παράδοση και την εμπορική ξυπνάδα και τη ναφτική σβελτοσύνη. Κείνοι την δύναμη κι μεις την τέχνη. Για να πετύχει όμως τέτοιο αδέρφωμα χρειάζεται πολιτική επιμονή και σταθερή. Θα αραδιάσω μερικά μόνο κεφάλαια: α) να μαθαίνουμε τα ρωμιόπουλα τα Αρβανίτικα κι όχι τα Γαλλικά ή τα Λατινικά. Πρέπει να συνεννοηθούμε μαζί τους και σε μας στέκει να μάθουμε καλά τη γλώσσα τους. β) να κάνουμε αρβανίτικα σκολιά στην Ελλάδα για τους Αρβανίτες να έρχουνται να σπουδάζουν. γ) να τους στείλουμε δασκάλους και βιβλία γραμένα στην γλώσσα τους και με όποιο τύπο προτιμούν αφτοί. δ) να πειθαναγκάσουμε το Πατριαρχείο να επιτρέψει να γίνεται η λειτουργιά αρβανίτικα όπου το θέλουν οι ορθόδοξοι Αρβανίτες. ε) να ιδρύσουμε αρβανίτικα τάγματα στο στρατό και να παίρνουνε ρόγα. στ) να οργανώσουμε τους Αρβανίτες που είναι κιόλας στην Ελλάδα για να πείσουνε τους οξωμερίτες ότι συμφέρει το αδέρφωμα και για κείνους και για μας. ζ) να πολεμήσουμε τον Τούρκο για να τους λεφτερώσουμε. Τους χρουστάμε γιατί κείνοι μας λεφτέρωσαν από τον Τούρκο στα 21. Κι όχι μόνο τους το χρουστάμε μα είναι κ' η σωστή πολιτική. Σα λεφτερωθεί η Αρβανιτιά θα λεφτερωθούν κ' οι άλλοι χριστιανοί της Τουρκίας.
Αφτό μας φέρνει στο ζήτημα του πολέμου. Είμαστε αρκετά δυνατοί για να πολεμήσουμε, κ' είναι καλό πράμα ο πόλεμος για μας; Λέω ναι, φτάνει να το θέμε με τα σωστά μας κι όχι να περιμένουμε τους δυνατούς του κόσμου να μας σώσουνε μόλις τσακίσουμε. Μα για να δυναμώσει η μάχιμη δύναμη της φυλής χρειάζεται πρώτα επιμονή εσωτερική ξαναδιοργάνωση.
Τα πιο φανερά κακά είναι πασίγνωστα και τα αφίνω στους νομοθέτες να τα γειάνουν. Είναι όμως άλλες αρώστιες και φάγουσες που δε γιατρέβουνται με νόμους μα που χρειάζουνται βαθιά ψυχόρμητα που να γεννούνε την αποστροφή αφτόθελα. Ας αναφέρω μερικά σωστικά μέσα.
Α) Ο σπαρτιατικός Καιάδας. Δε μας αφήνει πια σήμερα η φιλανθρωπία να σκοτώνουμε ό,τι γεννιέται σάπιο κι ό,τι αρωσταίνει αγιάτρεφτα. Μα κείνο που μπορεί να κάνει σήμερα η επιστήμη κ' η κοινωνία (ίσως μάλιστα κι ο νόμος) είναι να στερέψει τη γονιμότητα κάθε ανθρώπου που είναι οργανικά αρωστιάρης, ή που είναι ηθικά στραβός, ή που το μυαλό του παραδέρνει αδύναμο. Τα αποριξίματα, οι σακάτηδες, οι τρελοί κ' οι βλάκες, οι μεθύστακες, οι χτικιασμένοι κι όσοι έχουνε κληρονομικά πάθη, οι κακούργοι κ΄οι αδιόρθωτοι χασομέρηδες, όλοι τους δεν πρέπει να έχουνε πια παιδιά. Το χειρούργημα είναι ακίντυνο κι άπονο.
Ίσως αδικηθούνε μερικοί. Αδιάφορο. Θα ωφεληθεί δίχως άλλο η φύτρα.
Β) Να μη επιτρέπουνται παντριές με παρακατινές φυλές. Αδικία πάλι για μερικούς μα μεγάλο δίκιο για κείνους που έτσι θα εμποδιστούνε να γεννηθούνε. Φοβούμαι πως εδώ δε χωρεί νόμος. Και δεν είναι πιθανό να δυναμώσει πια στον άνθρωπο το λαμπρό και σωστικό ψυχόρμητο που τόνε σπρώχνει στην αποστροφή της πρόστυχης φυλής. Κι όμως πολύ θα βοηθούσε μια τέτοιαν αναθροφή για κείνους μάλιστα που έχουνε να ζήσουνε στις αποικίες.
Κι αλήθεια ίσως περισσέβει που επιμένω πάλι στα φυλετικά χωρίσματα. Μα ήθελα να δείξω που φέρνει το πόρισμα της θεωρητικής αντίληψης που πρόταξα παραπάνω.
Έπειτα έρχεται το ζήτημα του παιδιού. Αφού δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε το αίμα τους ας δοκιμάσουμε να του αλλάξουμε τη μόρφωση. Η καλιτέρεψη δε θα είναι ριζική, μα έχουμε την ελπίδα πως θα βοηθήσει το δυνάμωμα κάθε καλής φύτρας που σώζεται ακόμα.
Θα καταργούσα πρώτα από όλα το κυβερνητικό μονοπώλιο του σκολιού. Νομίζω πως τα λέφτερα σκολιά και καλλίτερα θα είναι και θα φροντίσουν το δυνάμωμα κάθε καλής φύτρας από τις χώρες, άλλα σε βουνίσιες τοποθεσίες, άλλα σε νησιά.
Και θα σύστηνα να προσέξουν τα ακόλουθα οι δάσκαλοι:
1) Το κορμί. Να μάθουν τα παιδιά να μη φοβούνται τον ήλιο και το νερό. Να γυμνάζουνται ακούραστα και να παίζουν άγρια παιχνίδια
2) Το χαρακτήρα. Να μην ξέρουνε φόβο, να μην ξέρουνε κατεργαριά, να είναι ίσιοι, περήφανοι, ακατάδεχτοι, κι απάνω από όλα να είναι πάντα κύριοι του εαφτού τους. Να θένε να είναι Έλληνες και να μην ξενιτέβουνται τυχοδιωκτικά. Να λατρέβουνε τη θρησκεία της τιμής και της θέλησης. Να τους αρέσουν τα λόγια του Νίτσε - να ζείς επικίντυνα.
3) Τη μάθηση. Λιγοστή, γερή, τονωτική, καθάρια. Ούτε ταπινά πραχτική ούτε άβουλα ιδεολογική. Συστηματική γνωμογονία. Δεν πρέπει να παραγεμίσουμε τα κεφάλια των παιδιών ξερή μάθηση. Η διδασκαλία είναι κακοπίχερη όταν είναι μνημονική μόνο. Σκοπός της είναι να γίνουνται ψυχόρμητα κείνα που μαθαίνουνε τα παιδιά. Έτσι μονάχα θα τους μείνουνε αχάλαστα κι αξέχαστα.
Η αναμόρφωση της παιδείας χρειάζεται όμως δυο θεμέλια - το δάσκαλο και τη γλώσσα την αληθινή. Η δημοτική κ' η παιδαγωγία θα φανερωθούν οδηγήτρες μας μούσες.
4) Τη φιλοσοφική περιέργεια. Να μάθουνε τα παιδιά όχι μόνο να θυμούνται μα και να παρατηρούνε με ακρίβεια, και να έχουνε την αξιοσύνη και την ορμή να βρίσκουνε καινούρια πράματα. Πρωτοτυπία και ξετυλιξιά ψυχοπλαστική.
Κ' ένα άλλο χρειάζεται να μάθουν τα παιδιά να σέβουνται τους δυνατούς. Με την πειθαρχία στους άριστους θα μπορέσουμε μια μέρα να συγκεντρώσουμε την αριστοκρατία της ξεδιαλεχτής δύναμης. Σήμερα κανένας Ρωμιός δεν παραδέχεται καλίτερό του. Αν το κάνει κάποτε είναι από το φόβο του σατράπη. Ο Ρωμιός κατά βάθος μισεί το Ρωμιό. Να μάθει πως Ρωμιός θα πει συνεργάτης. Μερικές εθνικές συφορές βοηθούνε σε αφτό. Ξυπνούνε την πίστη. Εμείς είμαστε τα παιδιά του 97. Άλλη μεγάλη κοινωνική πληγή είναι η θέση της γυναίκας στον ελληνικό κόσμο. Ανάγκη βιαστική να ξεσκλαβωθεί και να καταλάβει πως ο προορισμός της είναι να κάνει και να αναθρέψει τα αψεγάδιαστα παιδιά. Πρέπει να ξεχάσει τις νοστιμάδες του χαρεμιού και τις λεβαντίνικες ξενολατρείες, πρέπει από προστυχούλα επαρχιώτισα να γίνει η μάνα η σοβαρή και χαμογελούσα που μαθαίνει στα παιδιά τη φιλοδοξία της ζωής.
Εδώ σταματώ. Δεν είπα τίποτε για τη διοίκηση, τη γεωργία, το εμπόριο, τη δικιοσύνη, τα οικονομικά κι όλα τα άλλα. Μα όλα τους θα σιαχτούνε σα σιαχτούνε κι οι άνθρωποι. Δεν είναι αιτία, είναι αποτέλεσμα.
Μερικοί μας εξορκίζουνε να φοβούμαστε κάθε ''τεχνητή ατμόσφαιρα'' και μας σπρώχνουνε ν' ανυψώσουμε το λαό για να γίνει βάση στα μελλούμενα. Μα για ν' ανυψώσουμε το λαό πρέπει πρώτα να ξεπαστρέψουμε ένα μέρος του, το πιο σάπιο, και να του δώσουμε αφτό που διψά - τυράννους, μα τυράννους τιτανομάχους. Δηλαδή ο λαός είναι και θα είναι πάντα όργανο. Αν γίνει ποτέ σκοπός θα σταματήσει κι ο πολιτισμός. Κείνο που θέμε είναι η δύναμη που θα κουνήσει το λαό. Ένα κράτος από ανθρώπους ίσους αδύνατο να κουνηθεί. Ποιος θα διατάξει; Θα μείνει ανοργάνωτη σκόνη, άκαρπο ανθρωπομάζωμα. Πως θα κυβερνήσει η ψηφισμένη αρχή αφού για να γίνει αρχή πρέπει να ψηφιστεί από τους αρχόμενους; Μερικοί λένε - βγάλτε την πλουτοκρατία, με άλλα λόγια τη βουλεφτοκρατία που είναι στα χέρια του παρά. Καλά, να τους πετάξουμε τους αγάδες. Αμέσως όμως θα πρέπει να βάλουμε στη θέση τους άλλους κυβερνήτες. Λοιπόν αφτούς θέμε τους διοργανωτές. Αφτούς να βρούμε. Εμείς δε θα τους φτειάσουμε ούτε νόμος κανένας. Μα πρέπει να τους εφκολύνουμε τη δουλιά τοιμάζοντας τις ερχούμενες γενειές με γερή πειθαρχία. Πολλοί θα φωνάξουνε - σκλαβιά. Και γω θ' απαντήσω - τι σκλαβιά και τι λεφτεριές; Έχουμε μπροστά μας ένα σκοπό. Το τι θα μας κοστίσει για να νικήσουμε ούτε ζυγίζει ούτε σημαίνει. Ας χαθούνε όλες οι δημοκρατικές λεφτεριές σαν είναι ανάγκη. Αφτά θα τα αποφασίσει ο πολιτισμός. Κι ο μεγαλόνοος και μεγαλοθελητής δε στενοχωριέται από συστήματα και θεσμούς.
Ας μη με στραβοκαταλάβει όμως κανείς πως δοξάζοντας το άτομο περιφρονώ την κοινωνική κ' υλική περιγυριά. Θέλω και την περιγυριά να καλιτερέβει. Για να βγάλεις δουλιά από το άλογό σου πρέπει να το καλοταΐζεις και να το ξυστρίζεις. Το ίδιο και με το λαό. Μα ίσια ίσια γιατί τόσο πρόκοψε του λαού η περιγυριά πρέπει να σώσουμε την ατομική αξία κλαδέβοντας και φιλοτιμίζοντας τις φύτρες τις δυνατές. Με δυο λόγια - σκοπός το άτομο, βάθρο η περιγυριά και νέο το ξεδιάλεγμα.
Μας λένε πως δεν πρέπει να κοιτάζουμε πίσω παρά μπροστά. Μας θυμίζουνε το Νίτσε. Όσο κι αν μου αρέσει η αψηλοφτέρουγη στρανέσα του Νίτσε σε αφτό απάνω διαφωνώ. Δε λέω πως ο κόσμος δεν πρέπει ν' αλλάζει. Αλλάζει και παραλλάζει, κι ούτε στο χέρι μας είναι να το εμποδίσουμε αφτό. Μα έχω κάποια υποψία πως αφτές οι φωνές για την πρόοδο και την επιστήμη(6) που θα ξαναβαφτίσει την ανθρωπότητα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά φωνές του σκλάβου και της μικρολογίας που θένε να ξετινάξουν από πάνω τους το νόμο της αριστοκράτισας δύναμης. Έρχεται κι αφτό από τον ξεπεσμό του μέσου όρου. Τα παλιά όλα δεν είναι καλά. Μερικά δε φελάνε σήμερα. Τα πετούμε. Και γι' αφτό κάποτε λέμε - σκοτώστε τους ψόφιους τους προγόνους. Μα μερικές πάλι κληρονομιές μένουν αιώνιες, κι αφτές πρέπει να τις σεβούμαστε. Τα εννιά δέκατα της ζωής μας είναι ψυχόρμητα, δηλαδή κληρονομημένες ορμές των πεθαμένων. Τις περισσότερες πράξες μας δεν τις αποφασίζουμε μεις μα οι προπατόροι μας. Ούτε είναι πράμα γύρω μας που να μη χρειάστηκε ολάκερη την ανθρώπινη ιστορία για να γίνει. Και τα παραμικρά ακόμα. Τι θένε λοιπόν αφτές οι φωνές που μας λένε να ξεχνούμε; Θένε ν' απαρνηθούμε τον εαυτό μας; Ας μη μας σκοτίζουνε με τέτοιες ασυλογισιές. Κι αντί να ξεχνούμε και ν' αποκηρύττουμε τη μεγάλη παράδοση καλίτερα και πιο φρόνιμο θα είτανε να μαθαίναμε τη θρησκεία της. Λαοί κατότεροι κι από μας ξέρουνε ακόμα την αξία της παράδοσης καθώς την ήξεραν κ' οι αρχαίοι. Ο Σιντοϊσμός στη Γιαπωνία βασίζεται στη λατρεία των προγόνων, ποιητικά λογική λατρεία, όχι πρόληψη ταπεινωτική.
Και το μεγάλο μάθημα που μας φωνάζουνε οι πρόγονοι από τα κατάβαθα της ζωής δεν είναι - Λατρέβετε τους τύπους και τα λόγια και τις θεωρίες και τη μικροζωΐα, μα Λατρέβετε τη δύναμη και τη θέληση και τη συνόργανη διάνοια.

Σημειώσεις

(1) Οι κοινωνικές τάξες κ' οι φυλετικές αξίες δεν ταφτίζουνται πάντα, και γι' αφτό ξεφυτρώνουνε δυνατοί από χαμηλά στρώματα. Ούτε κιόλας είναι ανάγκη να χαθούν ολότελα οι κατώτερες τάξες. Ξεειδικέβουνται με επιτυχία σε κάποιες κοινωνικές δούλεψες πολύ χρήσιμες. Μα δεν είναι καμωμένες για να έχουν απόλυτη κυβέρνια στα χέρια τους.

(2) Ως κ' οι αστρονόμοι βρίσκουν πως ο νόμος της βαροσύνης δεν αληθεύει με μαθηματική ακρίβεια. Τέτοια παραδείγματα είναι το φεγγάρι κι ο κομήτης του Χάλε.

(3) Είναι γνωστό πως φυσιολογικά τα πιο χαμηλά είδη είναι συχνά και τα πιο γόνιμα.

(4) Κοίτα τα βιβλία του Γκομπινώ.

(5) Η μεταπολίτεψη που έγινε τελεφταία στην Κίνα φαίνεται να με βγάζει ψέφτη. Δεν το νομίζω. Σάπισαν οι ξένοι κυβερνήτες τους και τους διώξανε. Τα ψεφτοσυντάγματα δεν έχουν περισσότερη αξία στην Κίνα παρά στην Τουρκία.

(6) Όμως όσο πάει η επιστήμη γίνεται ατομιστική.

Θέληση

2011-12-19T11:24:00.000-08:00

"Για να υπάρχουν θεσμοί πρέπει να υπάρχει το είδος θελήσεως, ενστίκτου, προσταγής το οποίο είναι αντιφιλελεύθερο ως το σημείο μοχθηρίας: η θέληση για παράδοση, εξουσία, μακραίωνη υπευθυνότητα, αλληλεγγύη ανάμεσα στις διαδοχικές γενεές, προς τα πίσω και προς τα εμπρός, in infinitum...Ολόκληρη η Δύση έχει απωλέσει αυτά τα ένστικτα από τα οποία ξεφυτρώνουν οι θεσμοί, από τα οποία ξεφυτρώνει το μέλλον: πιθανώς τίποτε δεν εναντιώνεται περισσότερο στο ρεύμα του "σύγχρονου πνεύματος"από ότι αυτό."

Φρειδερίκος Νίτσε

Τετράδια Εθνοκοινοτικού Προβληματισμού ΑΡΜΟΣ - Φύλλο 2

2011-12-12T11:31:00.000-08:00

...Το τι τελικώς θα προκύψει μέσα από αυτήν την χαοτική περίοδο, έχει αρχίσει πλέον να γίνεται ορατό, διότι πάνω σε τεχνητές ιδέες που περιφρόνησαν την οργανική πραγματικότητα δεν μπόρεσαν και ούτε πρόκειται ποτέ να θεμελιωθούν κοινωνίες πολυφυλετικές παρά μόνον ως η σπορά του Χάους σ' όλα τα επίπεδα. Το τέλος του θα έρθει μέσα από την αυτοδιάλυσή τους, όσο επώδυνο κι αν είναι αυτό...

Ο Ezra Pound και ο Άγγελος

2011-11-13T08:37:00.000-08:00

Miguel Serrano

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 εώς τα μέσα της δεκαετίας του 1940 και μετέπειτα, ενδιαφέρθηκα εντόνως για την προσωπικότητα του Αμερικανού ποιητού Ezra Pound. Είδα να αντανακλώνται σε αυτόν πολλά στοιχεία του εαυτού μου. Πράγματι, κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αντιτέθηκε στην κυβέρνηση της χώρας του και υπεστήριξε τον σκοπό της Ιταλίας και της Γερμανίας. Εγώ έκανα κάτι παρόμοιο, αντιτιθέμενος στην θέση που υιοθετήθηκε από τον θείο μου Joakin Fernandez y Fernandez, υπουργό εξωτερικών του Προέδρου Juan Antonio Rios, ο οποίος ήταν επίσης φανατικός υποστηρικτής της Γερμανίας. Ο θείος μου διέκοψε τις σχέσεις με τον Άξονα και εγώ διέκοψα τις σχέσεις μου μαζί του για πολλά χρόνια.

Σε αντίθεση με εμένα, εντούτοις, ο μεγάλος ποιητής φυλακίστηκε από την ίδια του την κυβέρνηση, πρώτα σε ένα κλουβί για ζώα στην Πίζα και για δεκατρία χρόνια σε ένα άσυλο τρελών στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολύ πριν οι Σοβιετικοί χρησιμοποιήσουν αυτήν την μέθοδο για να βασανίσουν πολιτικούς αντιφρονούντες στην ΕΣΣΔ. Το μόνο που συνέβη σε εμένα ήταν το ότι οι Συμμαχικές Δυνάμεις (δλδ. ξένη δύναμη, όχι της πατρίδος μου) με συμπεριέλαβαν για τέσσερα χρόνια σε μία εμπορική «μαύρη λίστα», η οποία απαγόρευε να μου δοθεί εργασία στην Χιλή και υποθέτω και στον υπόλοιπο κόσμο. Ήταν σίγουρα μία καταστροφή, αλλά τίποτα συγκρινόμενο με αυτό που συνέβη στον Ezra Pound και στον Knut Hamsun, άλλον ένα μεγάλο συγγραφέα και Νορβηγό κάτοχο του βραβείου Nobel, ο οποίος επίσης ενεκλείσθει σε ένα άσυλο τρελών, επιπροσθέτως της κατασχέσεως όλων των αγαθών του και της περιουσίας του, επίσης επειδή εξέφρασε την υποστήριξή του για την Γερμανία.

Πολλά χρόνια πέρασαν και δεν άκουσα τίποτα άλλο για τον Ezra Pound. Έμαθα – ναι – πως είχε αφεθεί ελεύθερος, επιστρέφοντας αμέσως στην Ιταλία. Δήλωσε: «αφήνω τις Ηνωμένες Πολιτείες, διότι, είναι ένα απέραντο άσυλο φρενοβλαβών»… και εγκαταστάθηκε στην Βενετία.

Μία ημέρα, η γραμματέας μου στην Πρεσβεία στην Βιέννη μου έδωσε ένα απόκομμα εφημερίδος με την φωτογραφία του Pound στο Λονδίνο, όπου παρακολούθησε την κηδεία του φίλου του T. S. Eliot, συγγραφέως του «The Wasteland», ενός ποιήματος το οποίο ο Pound τον βοήθησε να συνθέσει. Έλεγε επίσης πως ο Ezra Pound διέμενε στην Βενετία.

Αποφάσισα να πάω να τον βρω, ταξιδεύοντας σε αυτήν την πανέμορφη πόλη της Αδριατικής και κλείνοντας δωμάτιο σε μία πολύ γνωστή βενετική πανσιόν, η οποία μου είχε προταθεί στην Ινδία από τον Ιταλό πρέσβη, κόμη Iusti Di Giardino, ιδιοκτήτου των φημισμένων ομώνυμων κήπων στην Βερόνα. Η οικογένειά του διέμενε στην Onara Di Tombolo. Ο πρέσβης ήταν μεγάλος θαυμαστής της ποιήσεως και απήγγειλε Neruda στα Ιταλικά εκ μνήμης.

Η πανσιόν που πρότεινε ονομαζόταν «A la Salute da Cici» και ήταν σε μία περιοχή πίσω από τον καθεδρικό του Salute, στην Βενετία, κοντά στις αποβάθρες και τα εργοστάσια όπου οι τεχνίτες κατασκεύαζαν το περίφημο βενετικό γυαλί. Μόνο οι κάτοικοι της πόλεως πήγαιναν εκεί και η απλή αναφορά του ονόματος της πανσιόν ήταν αρκετή ώστε οι γονδολιέρηδες και οι οδηγοί «vaporetto» να σε μεταχειριστούν με κάποιο σεβασμό. Το σπίτι του Ezra Pound στην Via Querini βρισκόταν δίπλα στην πανσιόν «Cici». Και ο ιδιοκτήτης που μου έδωσε την διεύθυνσή του, μου είπε πως, ναι, ο Ezra Pound δεν δεχόταν κανέναν.

Προσπάθησα δίχως επιτυχία.

Έχω ήδη πει τι συνέβει στα άρθρα που εκδόθηκαν εκείνον τον καιρό στην El Mercurio. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να τα επαναλάβω εδώ, εφόσον έχουν αναπαραχθεί στην Ανθολογία του Ezra Pound: Φόρος τιμής από την Χιλή του Armando Uribe Arce και του Armando Roa Vial, προσφάτως εκδοθείσα από την Editorial Universitaria.

Τελικώς, ο συμπαθών ιδιοκτήτης της πανσιόν διευκόλυνε μία συνάντηση με τον Pound συμβουλεύοντάς με να περάσω από το Udine κατά το ταξίδι επιστροφής μου από το Trieste και να προσπαθήσω να συναντήσω τον κ. Ivancic της Ιταλικής αριστοκρατίας, ο οποίος διέμενε σε ένα παλάτι της οικογενείας του, το οποίο είχε κτιστεί από τον ίδιο αρχιτέκτονα που είχε κτίσει τον καθεδρικό του Salute και το οποίο είχε βομβαρδιστεί κατά τον πόλεμο. Ήταν ένας νεαρός και αυθόρμητος πατρόνας και φίλος του Hemingway, ανέκδοτα χειρόγραφα του οποίου είχε. Ήταν προστάτης και πατρόνας του Ezra Pound και επιπλέον ζωγράφιζε. Καλέσε αμέσως στην οικία του Pound δια του τηλεφώνου. Και ξεκίνησα ξανά για την Βενετία εκείνο το ίδιο βράδυ, διότι ο Ezra Pound με είχε προσκαλέσει για τσάι την επόμενη ημέρα.

Έγραψα την συνέντευξή μου σε δύο άρθρα: «Η Κραυγή της Σιωπής» και «Ουράνια Σημεία Προς Τιμήν του Ezra Pound». Και τα δύο εξεδόθησαν από την El Mercurio στο San Diago και την La Prensa στο Buenos Aires. Εδώ θα επικεντρωθώ μόνο στο εξωπραγματικό φαινόμενο το οποίο βίωσα εκεί. Ή μάλλον που βιώσαμε εκεί, ο Ezra Pound και εγώ.

Ο ποιητής έμεινε απολύτως σιωπηλός, δεν μίλησε, δεν είπε ούτε μία λέξη. Εγώ ήμουν αυτός που μιλούσε. Εγώ μόνο μιλούσα για περισσότερο από μισή ώρα. Απήγγειλα ακόμη και ένα ποίημα του Herman Hesse προς αυτόν. Του μίλησα για τον πόλεμο, τους Καθαρούς, το ποίημα του Bertrand de Born «Η εξύμνηση του Πολέμου», το οποίο θα μετέφραζα. Τίποτα, η σιγή ήταν απόλυτη.

Τότε, έξαφνα και σαν από έμπνευση και ενθυμούμενος την παιδική μου ηλικία στην εξοχή της Χιλής, όταν «Εγώ» δεν υπήρχα ακόμη και έπλεα υπεράνω του εαυτού μου, ταυτιζόμενος με τον «Φύλακα Άγγελο» που με πρόσεχε από ψηλά, ήρθε στο μυαλό μου αυτή η φράση: « Η δεύτερη παιδική ηλικία του γέρου ανθρώπου». Είχε συμβεί το εξής, ο Ezra Pound είχε αφήσει τον εαυτό του και επέστρεψε στον «Φύλακα Άγγελο» του. Επομένως, ήταν λάθος από την πλευρά μου να προσπαθήσω να μιλήσω σε «αυτόν», εδώ κάτω, έτσι μίλησα απευθείας στον «Άγγελό» του, εκεί ψηλά. Και τότε μου απάντησε.

Θα θυμάμαι πάντοτε τι μου είπε. Ήταν προφητείες σαν αυτές της Φατιμά, και μου έδωσαν δύναμη ώστε να παραμείνω σταθερός «στα παλιά όνειρα, έτσι ώστε ο κόσμος μας να μην χάσει την ελπίδα…»

Ήμουν αυτός που έκανε την κύρια προσπάθεια να ανεγερθεί προς τιμήν του, στην πόλη του Medinaceli, στην Ισπανία, το μοναδικό μνημείο στη γη σήμερα, εις μνήμην του Ezra Pound. Ένας μεγάλος βράχος από τα Κανταβρικά όρη, μεταφέρθηκε με μουλάρια από τους χωρικούς. Με χάλκινα γράμματα φτιαγμένα από τον σιδηρουργό του χωριού, χαράχθηκε η ερώτηση που απεύθυνε ο Ezra Pound στον Ισπανό δημοσιογράφο Eugenio Montes, που τον επισκέφθηκε στην Βενετία: «Οι πετεινοί του Σιντ κρώζουν ακόμη στο Medinaceli;»

Για τα εγκαίνια του μνημείου έφθασα με τον Ivancic και την πανέμορφη Olga Rudge, την πιστή φίλη του Ezra Pound. Με συνόδευσε επίσης ο μεγαλύτερος γιος μου. Εκεί μίλησα με πνιγμένη φωνή, σχεδόν άφωνος, με το ισχυρό συναίσθημα ενός συντρόφου. Ίσως, εις μνήμην του, θα έπρεπε να μιλήσω με την φωνή της σιωπής, την «κραυγή της σιωπής», η οποία είναι ο καλύτερος τρόπος να φτάσεις τον Άγγελο που τον έχει ήδη υποδεχθεί πολύ-πολύ πριν.

Μετάφραση-Απόδοση: Τήμενος

Περί ανωνύμου δράσεως

2011-11-05T09:01:00.000-07:00

[...] Έχουμε υιοθετήσει την αρχή της ανωνυμίας. Το έχουμε επιλέξει επειδή δεν είναι η προσωπικότητα του συμβάλλοντα που έχει σημασία, εφόσον οτιδήποτε σημαντικό και έγκυρο μπορεί να κάνει, δεν είναι δική του δημιουργία ή ανακάλυψη, αλλά μάλλον αντικατοπτρίζει μία υπερατομική και αντικειμενική διδασκαλία [...]

Ι. Έβολα
Introduzione alia Magia quale
scienza dell'Io, Vol 1

Πόσες φορές θα διαβάσουμε κείμενα που θα ξεκινούν με πρώτο ενικό; Πόσες φορές θα αντιληφθούμε πως πίσω από τις λέξεις ελλοχεύει η αυτοπροβολή και πίσω από τις γενικολογίες μία πυρετώδης ανάγκη διαμορφώσεως ενός ισχυρού εγωιστικού πλαισίου εντός του οποίου καλούνται να βλαστήσουν οι ψευδαισθήσεις στηρίξεως ενός κατ’ άλλα σαθρού οικοδομήματος βίου - σκέψεως και δράσεως. Δεν θεωρούμε τίποτε τυχαίο, όπως δεν θεωρούμε ότι ανήκει στην επιστήμη των πιθανοτήτων ο ξεπεσμός της ποιότητος των αυτοαποκαλούμενων φορέων των ιδεών μας. Οι εγωιστικές τάσεις, η ακόρεστη λαιμαργία διαμορφώσεως «προφίλ» εθνικοσοσιαλιστών, η ακατάπαυστη μεταφορά των συντεταγμένων αναφοράς των ιδεών στα συστήματα προσωπικών ζητημάτων, δεν αποτελούν απλή τροχοπέδη, μιας και δεν λαμβάνει χώρα καν «κίνηση» την οποία «φρενάρουν». Αποτελούν εν ψυχρώ δολοφονία του μέλλοντός μας. Όταν η Πίστη εγκλωβίζεται σε μικρόκοσμους και εντός τους κατακρεουργείται, τότε δεν πρόκειται περί Πίστεως, αλλά περί δανεισμένων εντυπώσεων. Μήτε πρόκειται για Αγώνα, αλλά για παίγνια του τραπεζιού σε «λέσχες φίλων» κάποιας βιοθεωρίας που κάποτε υπήρξε σε αυτό τον κόσμο.
Στην συντριπτική πλειοψηφία τους, τα κείμενα αυτού του ιστολογίου είναι γραμμένα σε πρώτο πληθυντικό καθώς επίσης δεν υπογράφονται. Όσα αναγράφονται, μεταφράζονται, παρουσιάζονται δεν αποτελούν «δική μας» νόηση , «δικό μας» δημιούργημα. Αποτελούν έκφραση – σημεία στην επιφάνεια της επιδερμίδας της κοινότητάς μας. Η ποιότητα αυτών δεικνύει σαφώς και την υγεία ή τις ασθένειες του οργανισμού. Οι καθημερινές μας ζωές κυλούν και θα κυλούν στον κόσμο των αστών. Εντός δημοκρατικής τυραννίας, πολυπολιτισμικού χάους και ευρύτερων χαρακτηριστικών μιας σκοτεινής εποχής. Στις μάχες της επιβιώσεως εντός αυτής της πραγματικότητος , η ύπαρξη ισχυρών προσωπικοτήτων, με ικανότητες, δυνατότητες και πληθώρα άλλων υγιών χαρακτηριστικών δεν είναι επιλογή, αλλά απαίτηση. Οφείλουμε να είμαστε εκείνοι οι οποίοι τελευταίοι θα σκύψουν το κεφάλι, τελευταίοι θα πάψουν να χαμογελούν, τελευταίοι θα πάψουν να εργάζονται και να αγωνίζονται, διότι μόνο έτσι θα είμαστε οι πρώτοι οι οποίοι θα σπείρουν στην καμένη γη που θα αφήσει πίσω της αυτή η εποχή. Το μονοπάτι των Ιδεών μας από ένα σημείο και πέρα θα αποτελεί την μόνη πνευματική, αλλά και κοινωνική διέξοδο για κάθε εναπομείναντα αγνό στην καρδιά ανιδιοτελή μαχητή της Δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος διάδοσης και επικράτησης μιας βιοθεωρίας από το Παράδειγμα. Εκείνο είναι που δύναται αληθώς να εμπνεύσει, αληθώς να γεννήσει συντρόφους και συνοδοιπόρους. Αυτό το παράδειγμα Βίου οφείλει καθείς να χτίζει και να βελτιώνει συνεχώς, δίχως να αμελεί πως όλη αυτή η ενεργός ζωή ολοκληρώνεται διαμέσου της ανώνυμης συνένωσής του με τον αληθή Αγώνα των συντρόφων του. Όποιος θελήσει όντως να στραφεί προς τα εμπρός, τότε Αληθής Αγών είναι οι μάχες που αφορούν το μέλλον της κοινότητός του, το παρόν και το μέλλον των Ιδεών του. Η ατομική αυτοβελτίωση , η προσωπική αναζήτηση στέκονται στην είσοδο της πύλης της κοινότητος. Εντός της νοείται μονάχα η είσοδος της δυναμικής του ατόμου, απαλλαγμένη από το ίδιο το άτομο. Εισρέει η προσφορά και η θυσία χάριν αυτού που θα μείνει όταν το άτομο – ως εφήμερη ρωγμή της κοσμικής ροής- συνενωθεί με την ουσία του κόσμου. Αυτό που θα μείνει θα είναι οι υπόλοιποι σύντροφοι, η νέα γενιά, το αίμα των απογόνων του καθώς και τα έργα και το παράδειγμα του βίου του. Για αυτό, κάθε στιγμή που αντικρίζουμε μια νέα ζωή, νιώθουμε την πνοή του δικού μας θανάτου. Όχι από ματαιότητα, μήτε από κάποια εσωτερική διεργασία, αλλά από εκείνο το Καθήκον που μας υπενθυμίζει πως ή θα αδράξουμε την ημέρα εμείς με χαλυβδωμένη θέληση και δίψα και ζωή, ή το εγώ και ο χρόνος θα μας στροβιλίσουν στην χοάνη τους έως ότου μας εξαντλήσουν.
Μήτε η περιθωριοποίηση και η απομόνωση, μήτε η αστικοποιημένη ζωή μπορούν να σταθούν από μόνες τους. Το ιδανικό μέτρο έγκειται στην ισορροπία αυτών των δύο αντίρροπων δυνάμεων στον βίο του καθενός, για την καλύτερη δυνατή προσφορά τόσο στο Είναι του, αλλά και στον Εθνικοσοσιαλισμό. Τα παραδείγματα λαμπρών αγωνιστών του παρελθόντος, οι οποίοι έχουν κατ ‘ ουσίαν και όχι φαινομενικώς ιδιωτεύσει , δεν δύνανται να αποτελούν τίποτα άλλο πλην πρότυπα προς αποφυγή. Βεβαίως, εδώ δεν πρέπει να παραλείψουμε πως αναγράφουμε για «κατ΄ουσίαν» ιδιώτευση, για συνειδητή δηλαδή παραίτηση από κάθε είδους μάχη χάριν ενός προσωπικού βίου αναζητήσεως απολαύσεων και ευχαριστήσεως. Το επισημάνουμε αυτό μιας και ο σύγχρονος αστός, ζώντας στον εικονικό κόσμο του ψεύδους – διαδίκτυο – δεν δύναται να έλθει ποτέ σε πραγματική επαφή με τον ενεργό βίο, οπότε και με κάθε αληθή αγωνιστικότητα. Η παραίτηση από την προσπάθεια αποτελεί μία πράξη η οποία δεν δείχνει καμία ανωτερότητα ή διασφάλιση ποιότητας. Αντιθέτως δεικνύει τον δρόμο της δειλίας, τον δρόμο όπου δαφνοστεφανομένος προχωράει ο εχθρός. Ουδεμία σημασία δεν έχει αν κάποια στιγμή στη ζωή μας, προχωρούσαμε μαζί με δεκάδες ή εκατοντάδες συναγωνιστές ή αν στο μέλλον θα είμαστε περισσότεροι ή λιγότεροι. Το ζήτημα είναι η συνέχιση της δράσεως, της ανηφοριάς μας πλάι σε συντρόφους, αδιαφορώντας για το πόσοι υπάρχουν , πότε θα αλλάξει κάτι σε ολόκληρη την κοινωνία ή πως θα γίνουμε περισσότεροι. Αδιαφορούμε, γιατί όλες αυτές οι απορίες και τα ερωτήματα απομένουν πίσω μας μαζί με το «εγώ» , κάθε στιγμή που αποφασίζουμε να δράσουμε για έναν Αληθή σκοπό. Όλα αυτά αποτελούν προβληματισμούς όχι του κοσμικού νου, μα της ατομικής αστικής μας νοήσεως. Αν εμείς αγωνιούμε και απογοητευόμαστε, τότε τι θα έπρεπε οι πρόγονοι ή οι Ήρωες του παρελθόντος να νιώσουν αντικρίζοντας εμάς;
Εν κατακλείδι, καθείς γράφει στο βιβλίο του κόσμου καθημερινώς τον βίο του. Ας αφαιρέσουμε τις αυτοεικόνες και ας στραφούμε να αντλήσουμε έμπνευση από το μελανό δοχείο του θανάτου ενός φυλετικού μας αρχετύπου, νιώθοντας πάντα το άγγιγμα εκείνων που αναμένουν αυτά που θα δημιουργήσουμε και θα αφήσουμε πίσω μας…

Λευκάδιος Χερν

2011-10-30T03:13:00.002-07:00

Γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1850 στην Λευκάδα. Η μητέρα του, Ρόζα Κασιμάτη, ήταν Ελληνίδα από τα Κύθηρα κι ο πατέρας του, Κάρολος Χερν, καραγόταν από το Δουβλίνο κι ήταν στρατιωτικός χειρουργός στο Βρετανικό σώμα των Επτανησίων.
Το 1856 ο πατέρας του παίρνει μετάθεση στις Δυτικές Ινδίες και στέλνει την οικογένειά του στο Δουβλίνο, στο σπίτι των γονέων του· η μητέρα του Λευκάδιου δεν καταφέρνει να προσαρμοστεί στην ξένη χώρα κι αντιμετωπίζει δυσκολίες στην συγκατοίκηση με την οικογένεια του άντρα της. Μετά από κάποιο διάστημα, ο Κάρολος Χερν εκμεταλλεύτηκε ένα νομικό κενό κι έθεσε εκτός ισχύος τον γάμο του με αποτέλσμα η Ροζά Κασιμάτη ν' αναγκαστεί να επιστρέψει στην Ελλάδα κι ο μικρός Λευκάδιος να μην την ξαναδεί ποτέ.
Όταν έμαθε να διαβάζει κι έπεσε στα χέρια του ένα βιβλίο για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ενθουσιάστηκε, κι αργότερα ο ίδιος έγραψε ότι μ' αυτήν του την ανακάλυψη "εισήλθε στην προσωπική του αναγέννηση". Φοίτησε στο γαλλικό κολλέγιο του Υβενό και στο Ρωμαιοκαθολικό κολλέγιο του Σαίντ Κούθμπερτ, όπου εξαιτίας ενός αθλητικού ατυχήματος έχασε το αριστερό του μάτι.
Στα 19 του χρόνια μεταναστεύει στις Η.Π.Α.· μετά από μια περίοδο μεγάλης φτώχειας, γνωρίζει έναν άγγλο εκδότη ο οποίος τον παροτρύνει ν' ασχοληθεί με την δημοσιογραφία και βρίσκει μια θέση στην τοπική εφημερίδα. Σιγά σιγά αναρριχάται σε υψηλότερες θέσεις κι εργάζεται σε διάφορες εφημερίδες.
Με την ιδιότητα του δημοσιογράφου, απεσταλμένου ενός αμερικάνικου περιοδικού, φθάνει το 1890 στην Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας· γράφει στο περιοδικό πως, εκείνο που σκόπευε ήταν να παρουσιάσει την πραγματική εικόνα της ζωής στην Ιαπωνία "όχι σαν ένας απλός παρατηρητής, αλλά ως κάποιος που μπορεί να συμμετέχει στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων και που επιπρόσθετα μπορεί να σκέφτεται με τις δικές τους σκέψεις". Μετά την αφίξη του, σπάει το συμβόλαιό του με το περιοδικό κι εγκαθίσταται στην πόλη Ματσούε, όπου εργάζεται ως καθηγητής της αγγλλικής γλώσσας. Μετά από 15 μήνες διαμονής στην Ιαπωνία, αποφασίζει να νυμφευτεί την Σετζούκο Κοϊζούμι, κόρη ενός πρώην σαμουράι της περιοχής, ο οποίος λόγω της εισβολής των "δυτικών αξιών" και της επακόλουθης διαβρώσεως των παραδοσιακών αρχών, είχε πλέον καταστραφεί. Υιοθετεί το επώνυμο της συζύγου του κι από Λευκάδιος Χερν ονομάζεται Κοϊζούμι Γιάκουμο, με το όνομά του να σημαίνει "το μέρος όπου γεννιούνται τα σύννεφα". Από τον γάμο του απέκτησε 4 παιδιά. Προσχώρησε στον Σιντοϊσμό και ακολούθησε τα διδάγματα του Βουδισμού, θεωρώντας τους ως τρόπους καθημερινής ατομικής και συλλογικής ζωής και εξελίξεως, κι όχι ως στείρα θεολογικά δόγματα.
Το 1986 το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκυο του προσφέρει την έδρα του καθηγητή της Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Έζησε τα τελευταία 14 του χρόνια στην Ιαπωνία και συνέγραψε πάρα πολλά άρθρα για αμερικάνικα περιοδικά, λυρικά και πνευματικά βιβλία, που περιέγραφαν και κατέγραφαν την ζωή στην Ιαπωνία· κατέγραψε και διέδωσε στην Δύση μια άλλη Ιαπωνία, της χώρας των σαμουράι και των απλών παραδοσιακών αξιών. Χαρακτηρίστηκε ως ο αυθεντικότερος ερμηνευτής της Ιαπωνίας στην Δύση. Επιπλέον, με την προσπάθειά του να συλλέξει λαϊκές ιστορίες και διηγήσεις, κατάφερε να διασώσει τις λαϊκές παραδόσεις και τις κοινωνικές αξίες από την διάβρωση και την λήθη του χρόνου και του εκσυγχρονισμού· γι' αυτό και τα βιβλία του διδάσκονται μέχρι και σήμερα στα σχολεία της Ιαπωνίας. Χαρακτηρίστηκε ως εθνικός ποιητής της Ιαπωνίας, με 8 μουσεία αφιερωμένα στο έργο του σ' ολόκληρη την χώρα και την προτομή του στην κεντρική πλατεία του Τόκυο. Και η Λευκάδα τον έχει τιμήσει, με την οδό "Λευκάδιου Χερν" και με την προτομή του στο Πάρκο των Ποιητών.
Πέθανε το 1903 από πνευμονικό οίδημα. Στην πλάκα που έστησαν οι φοιτητές του υπήρχε το εξής κείμενο: Στον Λευκάδιο Χερν, του οποίου η πένα υπήρξε πιο ισχυρή ακόμα και από τη ρομφαία του ένδοξου έθνους που αγάπησε, έθνους που πιο μεγάλη τιμή του υπήρξε ότι τον δέχτηκε στις αγκάλες του ως πολίτη και του πρόσφερε, αλίμονο, τον τάφο.

Το 2004, τα Ιαπωνικά Ταχυδρομεία, στο πλαίσιο μιας σειράς γραμματοσήμων που εκδίδονται κάθε χρόνο προς τιμήν προσώπων με μεγάλη συνεισφορά στον Ιαπωνικό πολιτισμό, κυκλοφόρησαν γραμματόσημο με το πορτραίτο του Λευκάδιου Χερν, αφιερωμένο στα 100 χρόνια από τον θάνατο του.

Ντοκιμαντέρ για τον Λευκάδιο Χερν
http://www.dailymotion.com/video/xlcqf5

http://www.lafcadio.gr/index.html

Περί διαυγούς οράσεως

2011-10-17T06:23:00.000-07:00

Οι αναπτυσσόμενες δίνες εντός ενός υδάτινου όγκου στο εσωτερικό γυάλινου δοχείου με αμμώδη πυθμένα οδηγούν σε μία τυρβώδη κατάσταση - ικανής «αναστατώσεως» των κατακαθισμένων κόκκων. Η πρωτύτερη διαύγεια, καθαρότητα και αταραξία αντικαθίσταται από θολούρα, κυματισμούς και συνεχείς προσμίξεις. Εάν θεωρηθεί ο νους ως ο αναδευτήρας, το ύδωρ ως η αγνή ουσία μιας φυσικής παρουσίας και η άμμος ως τα συναισθήματα, τα πάθη, οι σκέψεις κ.ο.κ. , μπορούμε να έχουμε μία απλή μα πλήρη εικόνα αντιλήψεως του ρου μεγάλου μέρους του καθημερινού βίου μας. Βεβαίως δεν αρκεί μονάχα μία παρομοίωση, μήτε η εμπεριστατωμένη τεκμηρίωση ορθότητάς της. Αυτό το οποίο επιθυμούμε να ακολουθεί πάντοτε μία μικρής σπίθας (κατανόηση – κατάκτηση -εμπειρία) κατά την στιγμιαία κρούση δύο λίθων (συνειδητό βίωμα) είναι η ανάφλεξη των συγκεντρωμένων ξερών εύφλεκτων «υλικών» ( ασυναίσθητη εν ζωή αλλαγή πλεύσεως). Η αποφυγή της ταραχής είναι αδύνατη. Ομοίως αδύνατη είναι και η διατήρηση της αταραξίας. Το κάθε τι , σε υλικό και άυλο πεδίο, ενυπάρχει εντός αντίρροπων δυνάμεων, δράσεως και αντιδράσεως. Το βαθύτερο ζήτημα λοιπόν δεν είναι άλλο από την διαχείριση όλης αυτής της συνεχώς μεταβαλλόμενης και μετασχηματιζόμενης ενέργειας. Κάθε συναίσθημά μας αποτελεί ένα ενεργειακό σύνολο ποσοτικά και ποιοτικά καθορισμένο. Υπάρχει η «συμπάθεια» μα και η «αγάπη». Υπάρχει η «ενόχληση» μα και το «μίσος». Μπορεί ποσοτικά να μην δυνάμεθα να έχουμε μία ξεκάθαρη άποψη, αλλά ποιοτικώς ανεξαρτήτως ειδικών συνθηκών αντιλαμβανόμαστε την ενεργειακή διαφορά τους. Ας μην παραλειφθεί βεβαίως η επισήμανση πως τόσο η «αγάπη» όσο και το «μίσος» αποτελούν ένα δίπολο αγκιστρώσεως της υπάρξεως και συνεχής περιδίνησής της σε «θολά» νερά.
Αγωνιζόμενοι εντός μίας κοινωνίας αυξημένης εντροπίας, εντός ενός χάους, ενός ευρύτερου ξεπεσμού, λογικότατο ακόλουθο μιας χρόνιας εκφύλισης των πάντων, δεν έχουμε πάρα πολλές επιλογές. Ή θα σταθούμε όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια αντικρίζοντας κατάματα την πραγματική ζωή ή θα αγκομαχούμε να ζητιανέψουμε όνειρα και νόημα ζωής από τον ίδιο τον εχθρό μας. Το μόνο σίγουρο στη σημερινή κατάσταση είναι πως για να αλλάξει η πολιτική ευρύτερα, δεν απαιτείται μόνο αλλαγή πολιτικών, αλλά κυρίως αλλαγή «πολιτών». Οι δημοκράτες αστοί πληρώνουν το αντίτιμο της χρόνιας εναντίωσής τους σε κάθε τι υγιές , σε κάθε τι αληθινά Ελληνικό. Βεβαιότατα, ο χείμαρρος αυτός της κατάντιας παρασέρνει αρκετούς που ουδεμία ευθύνη φαινομενικώς φέρουν. Φαινομενικώς, διότι κατ’ ουσίαν η αδράνεια είναι συνενοχή. Οι αστοί μπορούν να «αγανακτούν», μπορεί να απαιτούν μία σύνταξη, ένα επίδομα, μία μερίδα από μια νέα πίττα. Πλανεμένοι; Αφελείς; Αθώοι; Αγνώμονες; Αδιάφορο. Η αδυναμία δεν έγκειται μονάχα σε μία υποδεέστερη δυναμική, αλλά και στην ανικανότητα αντίληψης γεγονότων που λαμβάνουν χώρα γύρω μας ή προβλέψεως αυτών. Η ίδια η φύση ουδέποτε εξετάζει, ουδέποτε αναλύει. Απλώς δρα βάσει θεμελιωδών νόμων της. Αν η Ελλάς βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση κάποιοι άλλοι σίγουρα θριάμβευσαν. Κάποιων άλλων η θέληση σαφέστατα επικράτησε. Η σημερινή παρακμή του νεοέλληνα αποτελεί το δάφνινο στεφάνι κάποιων εχθρών της Αιωνίου Ελλάδος. Αν δεν αντιληφθούμε την ήττα μας σε πάμπολλα πεδία, δεν θα καταφέρουμε ποτέ να αναδιοργανωθούμε για την επίτευξη κάποιας νίκης. Στον δικό μας Αγώνα, δυστυχώς, οι σύμμαχοι εκλείπουν. Για αυτό καλούμαστε να ορθώσουμε το ανάστημά μας μονάχοι, με λιγοστούς συντρόφους, απέναντι στην ίδια την Ζωή. Σε αυτή την προσπάθεια μία ισχυρή εσωτερική συγκρότηση δεν είναι επιλογή, είναι ανάγκη.
Καθημερινώς θα έρθουμε αντιμέτωποι με δεκάδες και ίσως χιλιάδες αιτίες ισχυρής διαταράξεως – κλονισμού του ύδατος της υπάρξεώς μας. Παρατηρούμε γύρω μας πως ο άνθρωπος του εφήμερου, της εποχής του μεταιχμίου, ζει συνεχώς εντός μιας ασάφειας, μιας θολής πραγματικότητας, υπερχειλισμένης από σκέψεις, εντυπώσεις, συναισθήματα. Ολόκληρη η ατμόσφαιρα γύρω μας αποπνέει μία αρνητικότητα. Η αρχιτεκτονική, τα χρώματα, οι ήχοι, οι φωνές, τα πρόσωπα, οι ρυθμοί, οι δράσεις και οι αντιδράσεις συνθέτουν έναν πραγματικό εφιάλτη. Αν παρασυρθούμε στον αστικό αυτό τρόπο αντιλήψεως της ζωής θα κυμαινόμαστε ενδελεχώς μεταξύ αντικρουόμενων καταστάσεων έως ότου αυτές μας εξαντλήσουν και μας παραδώσουν ως σαρκικά κουρέλια σε ένα ντροπιαστικό, δειλό, ηδονικό βίο μέχρις να επέλθει ο θάνατος.
Ο δρόμος του εθνικοσοσιαλισμού, όμως, απαιτεί διαύγεια. Διαύγεια αρχικώς εις την ιδίαν μας φύση και ευρυτέρως και συνεπακολούθως εις την φύση όλων των πραγμάτων. Η ορθή αντίληψη περί προσανατολισμού εις την ανάβαση μονοπατιών αγνώστων, εξαρτάται κατά βάση από την άμεση ορατότητα των επομένων βημάτων. Μία σημαντικής μάλιστα δυσκολίας εσωτερική άσκησή μας είναι η δυνατότητά μας να μένουμε όρθιοι απέναντι στο συναίσθημα το οποίο βιώνουμε, να μπορούμε να αντικρίσουμε ξεκάθαρα τις δίνες της τυρβώδους ροής και όχι να αναζητούμε σκεδάσεις τους. Αν απαιτείται άμεση – ενστικτώδης και όχι νοητική αντίδραση, αντιδρούμε. Αν όχι, η υπέρβασή μας έγκειται στην δυνατότητά μας να παρατηρούμε την «ταραχή» , να επιδρούμε στην επαναφορά μας στην καθαρή μας ισορροπία στοιχείων και θέσεως αυτών ( άμμος εις τον πυθμένα όπου ανήκει) και εν συνεχεία να αντικρίζουμε και να δρούμε ουσιαστικώς. Καμία απεργία, κανένα αυγό, καμία συμπλοκή, καμία διένεξη δεν επρόκειτο να αλλάξει τίποτα. Η δημοκρατία πρέπει πρώτα απ’ όλα να πνιγεί στο αίμα σε επίπεδο συνειδησιακό. Δεν επιθυμούμε άλλους πολιτικούς στο κοινοβούλιο. Δεν επιθυμούμε το ίδιο το κοινοβούλιο. Δεν θεωρούμε πως η κρίση αυτή είναι οικονομική. Η κρίση ήταν και είναι φυλετική, πολιτισμική, κοινωνική.
Δεν επρόκειτο λοιπόν να μας συναντήσει κανείς στους «αγώνες» για την οικονομική κρίση, μήτε στους αγώνες για αλλαγή του «πολιτικού σκηνικού». Αγωνιζόμαστε ενάντια σε μία χρόνια κρίση της Ελληνικότητος, της Αξιοκρατίας, της Υγείας, του σύγχρονου ανθρώπου, της Φύσεως από τότε που κατανοήσαμε τις στοιχειώδεις αρχές του εθνικοσοσιαλισμού. Ο Αγών αυτός , δεν είναι απλώς επίπονος ή δύσβατος. Είναι τιτάνιος, μιας και καλούμαστε να σταθούμε απέναντι στο πρωτοπαλίκαρο του εχθρού μας. Τον ίδιο μας τον εαυτό.

Κύκλος Προϊόντων "Θαλλώ"

2011-10-01T10:29:00.000-07:00

Ένας από τους βασικούς πυλώνες δομήσεως της κοινότητός μας είναι η ανάπτυξη δραστηριοτήτων με γνώμονα την ισχυροποίηση των δεσμών μεταξύ των συντρόφων, την ανάβλυση της δημιουργικότητας εκ των εσώτερων πηγών της κοσμοθεάσεώς μας, την ανάπτυξη του εθελοντισμού και της ανιδιοτέλειας καθώς και της διαδόσεως των ομόκεντρων κυματισμών που προκαλεί η δράση μας διά την τάραξη των λιμναζώντων υδάτων μιας βιοθεωρίας η οποία δυστυχώς έχει εγκαταλείψει τον «βίο». Μία εκ των πολλών κινήσεων η οποία μας φέρνει στο σημείο της ανηφοριάς όπου η δύναμη της θελήσεώς μας υπερνικάει την αδράνεια τον στιγμιαίο χρόνο όπου καλούμαστε να επιλέξουμε μεταξύ της εκ του «βάρους» προκληθείσας κατρακύλας σε αυτό που ονομάζεται «αστική ζωή» και της σκληρής , επίπονης ανηφόρας προς τον αληθή βίο, είναι η «Θαλλώ». Δεν αποτελεί μονάχα έναν κύκλο προϊόντων, αλλά κυρίως έναν ενεργειακό κύκλο, έναν κύκλο κοινοτικής προσφοράς, μα και μία υπαρκτή νέα δομή μεταστροφής και εξυγιάνσεως των διατροφικών μας συνηθειών. Μαθαίνουμε, ενημερώνουμε, δημιουργούμε. Αναπτύσσουμε τον δικό μας κύκλο προϊόντων από και προς τους συντρόφους μας και όποιον επιθυμεί να ανηφορίσει μαζί μας. Μαγειρεύουμε, πλάθουμε, ζυμώνουμε, καλλιεργούμε. Δίχως χημικά, δίχως λιπάσματα, δίχως να επιβαρύνουμε το περιβάλλον. Ανακυκλώνουμε και επαναχρησιμοποιούμε κατά το δυνατόν τις συσκευασίες μας όπου όλα έχουν σχεδιασθεί προσεκτικά και υπεύθυνα. Στο βωμό της υγείας των συντρόφων και συναγωνιστών μας , αδιαφορούμε για την έννοια του κέρδους.
Η «Θαλλώ» αποτελεί ένα ακόμη ζωτικό όργανο στην φυσική μας κοινότητα, το οποίο θα ισχυροποιήσει ακόμη περισσότερο το σύνολον. Είναι επιτακτική η ανάγκη υπάρξεως Ανδρών και Γυναικών προσανατολισμένων και συνειδητοποιημένων στις ανάγκες της βιοθεωρίας του εθνοκοινοτισμού. Ομοίως δεικνύεται απαραίτητη και η ικανότητα αυτών των μονάδων. Στην ικανότητα αυτή που προαπαιτείται εσωκλείεται τόσο η πνευματική όσο και η σωματική υγεία. Στο ένα εκ των δύο αυτών πεδίων μαχών, ορθώνει το ανάστημά της και η «Θαλλώ»…

Τα προϊόντα του κύκλου μας παράγονται αποκλειστικά από συντρόφους της κοινότητός μας. Η διακίνησή τους πραγματοποιείται τόσο από συντρόφους όσο και από φίλους του κύκλου...

Για περισσότερες πληροφορίες : http://fysiognwsia.blogspot.com/

Τετράδια Εθνοκοινοτικού Προβληματισμού - ΑΡΜΟΣ

2011-09-25T05:15:00.000-07:00

Απευθυνόμαστε σε όσους Έλληνες αρνούνται να υποταχθούν και να προσκυνήσουν. Στους διαλεχτούς με αγέρωχη κι απαράπειστη αετίσια βέβαιη ματιά, που αντικρίζουν στον πλαδαρό χαλιναγωγούμενο νεοέλληνα αστό τον εχθρό της Αιωνίας Ελλάδος…
…Στους πείσμονες εθνοφυλετικά σκεπτόμενους, στους καταγκρεμιστές της τυραννίας των υλιστών-κεφαλαιοκρατών, στους συνειδητούς εχθρούς ολοκλήρου του πολιτικού κατεστημένου της ψευδώνυμης κήβδιλης πολυεθνικής εταιρείας «κράτος ελλήνων».

Διανέμεται και αποστέλλεται άνευ οικονομικού αντιτίμου από συντρόφους και φίλους της κοινότητός μας.

Mircea Eliade - Ελευθερία

2011-09-15T09:45:00.000-07:00

«Iconar», 5 Μαρτίου 1937

Υπάρχει μία πλευρά του Λεγεωναρικού Κινήματος η οποία δεν έχει εξερευνηθεί επαρκώς: η ελευθερία του ατόμου. Όντας πρωταρχικώς ένα πνευματικό κίνημα, ενδιαφερόμενο για την δημιουργία ενός Νέου Ανθρώπου και την σωτηρία του λαού μας, η Λεγεώνα δεν μπορεί να αναπτυχθεί και δεν θα μπορούσε να ωριμάσει χωρίς να εκτιμήσει την ελευθερία του ατόμου. Την ελευθερία για την οποία τόσα πολλά βιβλία έχουν γραφτεί, με τα οποία γέμισαν τόσες πολλές βιβλιοθήκες, για την υπεράσπιση της οποίας έγιναν πολλές δημοκρατικές ομιλίες, χωρίς ποτέ να βιωθεί αληθώς και να εκτιμηθεί.

Οι άνθρωποι οι οποίοι ομιλούν περί ελευθερίας και δηλώνουν εαυτούς πρόθυμους να πεθάνουν για αυτήν, είναι εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν σε υλιστικά δόγματα, σε μοιρολατρίες: κοινωνικές τάξεις, ταξικός πόλεμος, η πρωτοκαθεδρία της οικονομίας κ.τ.λ. Είναι τουλάχιστον παράξενο το να ακούς ένα πρόσωπο το οποίο δεν πιστεύει στον Θεό, να υπερασπίζεται την «ελευθερία», το οποίο δεν πιστεύει στην πρωτοκαθεδρία του πνεύματος ή στην μετά θάνατον ζωή. Τέτοια πρόσωπα, όταν ομιλούν καλοπροαίρετα, αναμειγνύουν την «ελευθερία» με την ελευθεριακότητα και την αναρχία. Λόγος περί ελευθερίας μπορεί να γίνει μόνο στην πνευματική ζωή. Εκείνοι οι οποίοι αρνούνται στο πνεύμα την πρωτοκαθεδρία του, εκπίπτουν αυτομάτως στον μηχανικό ντετερμινισμό (Μαρξισμό) και στην ανευθυνότητα.

Οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους συμφώνως είτε προς τον ηδονισμό, ή ένα κοινό οικονομικό πεπρωμένο. Είμαι σύντροφος του Χ, διότι συμβαίνει να είναι συγγενής μου, ή συνάδελφος στην δουλειά και κατ΄ αυτό μισθολογικοί σύντροφοι. Οι διασυνδέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους είναι σχεδόν πάντα ακούσιες, είναι φυσικώς δοσμένες. Δεν μπορώ να τροποποιήσω το οικογενειακό μου πεπρωμένο. Και όσον αφορά το οικονομικό πεπρωμένο, ανεξαρτήτως από το πόσο πολύ θα προσπαθήσω, το περισσότερο που θα μπορέσω, θα είναι να αλλάξω τους μισθολογικούς συντρόφους μου. Πάντοτε όμως θα βρίσκω απρόθυμα τον εαυτό μου, αλληλέγγυο με συγκεκριμένους ανθρώπους τους οποίους δεν γνωρίζω, προς τους οποίους συνδέομαι εξαιτίας του ότι είμαι φτωχός ή πλούσιος.

Υπάρχουν, εντούτοις, πνευματικά κινήματα στα οποία οι άνθρωποι συνδέονται από την ελευθερία. Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να ενταχθούν σε αυτήν την πνευματική οικογένεια. Κανένας εξωτερικός ντετερμινισμός δεν τους αναγκάζει να γίνουν αδερφοί. Πίσω στις μέρες που εξαπλωνόταν και προσελύτιζε, ο Χριστιανισμός ήταν ένα πνευματικό κίνημα, στο οποίο οι άνθρωποι εντάσσονταν εξαιτίας της κοινής επιθυμίας να πνευματικοποιήσουν τις ζωές τους και να υπερβούν τον θάνατο. Κανένας δεν ανάγκασε έναν παγανιστή να γίνει Χριστιανός. Αντιθέτως, το κράτος από την μία και τα ένστικτα συντήρησής του από την άλλη, ύψωναν νευρικώς εμπόδια στον Χριστιανικό προσηλυτισμό. Αλλά ακόμη και αντιμέτωπη με εμπόδια όπως αυτά, η δίψα του να είσαι ελεύθερος, του να σφυρηλατήσεις το δικό σου πεπρωμένο, του να νικήσεις τους βιολογικούς και οικονομικούς ντετερμινισμούς ήταν πολύ ισχυρή. Οι άνθρωποι ενετάσσοντο στον Χριστιανισμό, γνωρίζοντας πως θα γίνονταν φτωχοί σε μία νύχτα , ότι θα έπρεπε να αφήσουν πίσω τις ακόμη παγανιστικές οικογένειες τους, ότι θα μπορούσαν να φυλακισθούν ισοβίως, ή ακόμη να αντιμετωπίσουν τον σκληρότερο θάνατο, αυτόν του μάρτυρος.

Όντας ένα βαθέως Χριστιανικό κίνημα, τεκμηριώνοντας πάνω από όλα την διδασκαλία του επί του πνευματικού επιπέδου, ο λεγεωναρισμός ενθαρρύνει και οικοδομείται πάνω στην ελευθερία. Υποστηρίζεις τον λεγεωναρισμό επειδή είσαι ελεύθερος, επειδή αποφάσισες να ξεπεράσεις τους σιδερένιους κύκλους του βιολογικού ντετερμινισμού (φόβος του θανάτου, μαρτύριο κ.τ.λ.) και του οικονομικού ντετερμινισμού (φόβος του να γίνεις άστεγος). Η πρώτη χειρονομία την οποία θα επιδείξει ο λεγεωνάριος, γεννιέται εκ της απολύτου ελευθερίας: τολμά να ελευθερώσει τον εαυτό του από την πνευματική, βιολογική και οικονομική υποδούλωση. Κανένας εξωτερικός ντετερμινισμός δεν μπορεί να τον επηρεάσει. Η στιγμή κατά την οποία αποφασίζει να είναι ελεύθερος, είναι η στιγμή κατά την οποία όλοι οι φόβοι και τα συμπλέγματα κατωτερότητος εξαφανίζονται αμέσως. Αυτός που εισέρχεται στην Λεγεώνα, ενδύεται για πάντα το χιτώνιο του θανάτου. Αυτό σημαίνει πως ο λεγεωνάριος αισθάνεται τόσο ελεύθερος, πού ούτε ο ίδιος ο θάνατος δεν τον φοβίζει πλέον. Αν ο Λεγεωνάριος θρέφει το πνεύμα της θυσίας με τόσο πάθος και έχει αποδειχθεί ικανός να κάνει θυσίες – κορυφούμενες στον θάνατο του Μότα και του Μαρίν*- αυτές μαρτυρούν την απεριόριστη ελευθερία που έχει κερδίσει ένας λεγεωνάριος. «Αυτός που γνωρίζει πώς να πεθάνει, δεν θα είναι ποτέ σκλάβος». Και αυτό δεν αφορά μόνο εθνική ή πολιτική υποδούλωση, αλλά πρωτίστως πνευματική υποδούλωση. Αν είσαι έτοιμος να πεθάνεις κανένας φόβος, αδυναμία, ντροπαλότητα δεν μπορεί να σε σκλαβώσει. Το να κάνεις ειρήνη με τον θάνατο, είναι η πιο απόλυτη ελευθερία που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος σε αυτήν την Γη.

Μετάφραση-Απόδοση: Τήμενος

* Ο Ίον Μότα και ο Βασίλε Μαρίν ήταν υψηλόβαθμα στελέχη της ρουμανικής Σιδηράς Φρουράς, τα οποία σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου. Ο Μότα είχε προτείνει την δημιουργία εθελοντικού σώματος το οποίο θα μετέβαινε στην Ισπανία, όπου αρχικά θα παρέδιδε ως δώρο ένα ξίφος τύπου Τολέδο στον στρατηγό Μοσκάρδο, και το οποίο στην συνέχεια θα ελάμβανε μέρος στις εχθροπραξίες στο πλευρό των Εθνικιστών. Και οι δύο έχασαν την ζωή τους την ίδια μέρα ενώ πολεμούσαν στο μέτωπο της Μαδρίτης. Το τραίνο με τις σωρούς τους έφθασε στην Γερμανία, όπου το υποδέχθηκαν αγήματα των SS και των SA, αντιπρόσωποι του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, της Φασιστικής Ιταλίας και της ισπανικής Φάλαγγας. Οι κηδείες τους στο Βουκουρέστι συνοδεύτηκαν από μεγάλες εκδηλώσεις και παρελάσεις, τις οποίες παρακολούθησαν πλήθος κόσμου και αντιπρόσωποι της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιαπωνίας.

Λύρα και Τόξο

2011-09-03T01:18:00.000-07:00

Στον ομηρικό ύμνο εις Απόλλωνα φαίνεται να λέγει ο νεογέννητος θεός :

εἴη μοι κίθαρίς τε φίλη καὶ καμπύλα τόξα,
χρήσω δ᾿ ἀνθρώποισι Διὸς νημερτέα βουλήν.

δηλώνοντας αμέσως τις κύριες ασχολίες του: την τοξοβολία, την μουσική και την εξαγγελία της αλαθήτου βουλής του Διός. Οι καλοί τοξοβόλοι είχαν μάθει την τέχνη από τον ίδιο τον Απόλλωνα• όταν δε επιθυμούσαν μιαν επιτυχημένη βολή, επικαλούνταν τον θεό. Οι θεοί, ευφραίνονται όταν ακούν τους γλυκούς τόνους της λύρας του Απόλλωνος• οι Μούσες τραγουδούν και χορεύουν• άγρια ζώα των δασών, άνθρωποι και θεότητες, όλη η φύσις, μαγεύονται σαν ακουσθούν οι αρμονικοί ήχοι της φόρμιγγάς του.
Τα δύο αυτά όργανα ομοιάζουν κατά πολύ μεταξύ τους ως προς την υλική τους υπόσταση καθώς στα δύο υπάρχουν τεινόμενες χορδές, οι οποίες κατά τους αρχαίους χρόνους κατασκευάζονταν από έντερα ζώων κι χρήση τους γίνεται πάλλοντας τες. Πέρα όμως από την απλή αντίληψη του τόξου ως όπλου, της λύρας ως μουσικού οργάνου, και της σαφούς ομοιότητας της μηχανικής συνθέσεως και λειτουργίας τους, τα δύο αυτά χαρακτηριστικά αντικείμενα του Απόλλωνος έχουν και ομοιότητες στους βαθύτερους συμβολισμούς τους.

Στην τοξοβολία δεν υπάρχει άμεση επαφή τοξευτή και στόχου, παρά μεγάλο διάστημα• δεν απαιτείται μυϊκή δύναμη, αλλά απόλυτη συγκέντρωση. Την στιγμή κατά την οποία αφήνεται η χορδή από τα δάχτυλα του τοξοβόλου, πρέπει σώμα και νους να βρίσκονται σε πλήρη αρμονία, ώστε όλη η συσσωρευμένη στην τάση της χορδής ενέργεια, να αποδοθεί την κατάλληλη στιγμή στο ελευθερούμενο βέλος για να χτυπηθεί επακριβώς ο στόχος. Η πράξη του λυγίσματος του τόξου συμβολίζει από εσωτερική άποψη, την τέλεια νοητική συγκέντρωση, την επιδεξιότητα και την σταθερότητα, βασικές προϋποθέσεις για την πνευματική ανάβαση των ανθρώπων. Επίσης, η ίδια εικόνα, του τοξότη να λυγίζει και να τεντώνει το τόξο, χρησιμοποιείται πολύ συχνά με αυτήν την εσωτερική έννοια σε βουδιστικές παραβολές και κυρίως στο Ζεν. Τα βέλη του Απόλλωνος αποκαθαίρουν για πάντα την ψυχή από την αταξία, την δυσαρμονία, την αρρυθμία, την ασχήμια, την άνευ σχήματος όψη των πραγμάτων και των όντων και την αδικία· όπως όταν βρέφος 4 ημερών φόνευσε τον Πύθωνα και όπως όταν με την χαρακτηριστική τοξευτική του ικανότητα βάλλει από μακρόθεν κατά ανδρών μελλοθανάτων, χαρίζοντας τους έναν ήρεμο, σαν ύπνο, θάνατο.

Η αληθινή αρμονία, η οποία δύναται να επιτευχθεί με την μουσική, συμβολίζεται και με την λύρα. Οι παραγόμενες, εκ των παλλόμενων από τον θεό χορδές, μελωδίες δίνουν σχήμα στα άμορφα, ηρεμούν τα άγρια, θεραπεύουν τα άρρωστα και νοσούντα. Για το παίξιμο της λύρας απαιτείται δεξιοτεχνία και ορθή αντίληψη περί του ωραίου και αρμονικού. Σύμφωνα με τον μύθο για το χτίσιμο των τειχών της επτάπυλης Θήβας, ο δίδυμος αδελφός του Αμφίονος, Ζήθος με την μυθική του δύναμη μετέφερε βράχους από τα βουνά, ενώ ο Αμφίων με την λύρα και το τραγούδι τις μάγευε, έτσι που από μόνες τους στερεώνονταν πάνω στα τείχη. Θεμελιώδη στοιχεία άλλωστε της μουσικής είναι ο ρυθμός και η αρμονία. Οι ίδιες όμως λέξεις χρησιμοποιούνται και ως όροι της οικοδομικής. Οι λέξεις αυτές είτε αφορούν ήχους είτε οπτικά ερεθίσματα, είναι συνυφασμένες με την αισθητική και το κάλλος.

Έπειτα από τα παραπάνω εξέρχεται το συμπέρασμα ότι από αμφότερα τα όργανα εκτοξεύονται, από το μεν τόξο το βέλος που πλήττει, από την δε λύρα το εύστοχο άσμα, με στόχο την επιβολή της τάξεως και την επικράτηση της αρμονίας. Ο γνήσιος αοιδός είναι τόξο, το δε άσμα αυτού βέλος, το οποίο πετυχαίνει τον στόχο αυτού.

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά που προήλθαν από τον αποσυμβολισμό του τόξου και της λύρας, είναι κύρια γνωρίσματα του Απόλλωνος, αλλά οφείλουν να είναι και καθενός από μας. Σε έναν κόσμο δύσμορφο και χαοτικό, όπου κυριαρχούν η αταξία και η παντελής έλλειψη μέτρου, έχουμε την αποστολή, ως φορείς της Απολλώνειας αισθητικής, να βάλουμε κατά της σήψεως και των δημιουργών της. Η επαναφορά όμως της αρμονίας στον εξωτερικό αισθητό κόσμο, προϋποθέτει πρωτίστως την εσωτερική απόκτησή της, μέσω συνεχούς εξασκήσεως. Μόνον τότε θα έχουμε χτίσει μιαν ακέραια και ισχυρή, σαν τα τείχη της Θήβας, προσωπικότητα. Γιατί όπως μας αφηγείται ο μύθος, δεν απαιτείται μόνον δύναμη και ανδρεία, αλλά και εσωτερική καλλιέργεια και αρμονία· τότε μόνον τα εκτοξευόμενα βέλη μας θα πετυχαίνουν τον στόχο τους εις το ακέραιο!

Πραιτωριανός

Σημείωση : Το κείμενο βασίστηκε σε σκέψεις του Κων. Μερεντίτου από το βιβλίο του "Ο Απόλλων εν τη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων".

Περί τριμερούς σχήματος

2011-08-30T11:09:00.000-07:00

Κατά τον Ζ. Ντυμεζίλ οι Ινδοευρωπαϊκές κοινωνίες διαφοροποιούνταν απ’ όλες τις υπόλοιπες λόγω των «τριών λειτουργιών» που τις χαρακτήριζαν. Η θεωρία των «τριών λειτουργιών» αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 1938, ενώ παρουσιάσθηκε πλήρως το 1958. Κατά την θεώρηση αυτή, το τριμερές αυτό σχήμα χαρακτήριζε όλα τα επίπεδα του πολιτισμού, την ψυχοσύνθεση και την ψυχολογία όλων των Ινδοευρωπαϊκών λαών. Οι τρείς αυτές λειτουργίες ήταν η Ιερατική, η Πολεμική και η Παραγωγική…
Τη σήμερον ημέρα, οι κοινωνικές δομές αποτελούν παράγωγα ολίγων νοσηρών και πολλών συγχυσμένων νοήσεων. Ουδείς λόγος ενυπάρχει κατ’ ουσίαν στην μελέτη των αποτελεσμάτων αυτής της συγχύσεως ή στην προσπάθεια διαχειρίσεώς της. Ουδείς λόγος μπορεί να ανευρεθεί επίσης στην ανάλωσή μας διά την αντιμετώπισή της. Ο βλάξ είναι ανίκητος εχθρός. Ο εν συγχύσει αστός αποτελεί εν δυνάμει εμπόδιο των στόχων μας και εν ενεργεία κατασταλτικό όργανο. Ολόκληρη η κοινωνία, ως έχει, δεν εξευγενίζεται, δεν αλλάζει, δεν εξελίσσεται. Ακολουθεί την κατρακύλα που αρμόζει σε παρηκμασμένους λαούς, δίχως πολλά περιθώρια διασώσεως. Η μόνη δυνατότητα η οποία υπάρχει είναι η συνεχής συσπείρωση των υγιούς αντιδραστικότητoς και αληθούς επαναστατικής δράσεως μονάδων οι οποίοι ανηφορίζοντας κόντρα στην μάζα, σχηματίζουν κύτταρα ικανούς πλήρους αναδομήσεως του Εθνικού κορμού. Ο σύγχρονος Εθνικιστής, ο οποίος μεταβαίνει στον Παραδοσιακό Στρατιώτη, δεν είναι μονάχα πολεμιστής. Μήτε μονάχα παραγωγός, μήτε ασκητής διά την αναζήτηση του Θείου Στοιχείου εντός του. Η αρχέγονη τριάδα σχηματίζεται – ενσαρκώνεται σε αυτόν, κατακλύζει τον εσωτερικό του κόσμο και πλάθει τον εξωτερικό. Οι λειτουργίες των Αρίων ενεργούν στο «σύμπαν» , στην «κοινωνία» που εσωκλείει η ίδια του η ύπαρξη. Αυτή η πρόκληση, δεν αποτελεί φυσική εξέλιξη, αλλά μία αναγκαία συνθήκη δεδομένου των καταστάσεων, της οποίας η Εσωτερική Δικαιοσύνη – Ισορροπία των τριών αυτών στοιχείων έγκειται σε μία σκληρή συνεχή μάχη. Η αναγκαιότητα, λοιπόν, διαμορφώσεως Ανθρώπων βασισμένους στο τριμερές αυτό σχήμα, έγκειται κατά βάση στις απαιτήσεις του Αγώνος και του Αίματος. Δεν υπάρχουν κοινωνικές δομές, δεν υπάρχουν ούτε καν αρκετές νησίδες αντίστασης. Υπάρχουν μονάχα μονάδες ατόμων, των οποίων η Φυσική Παρουσία καλείται να μετατραπεί σε Όχημα υπάρξεως - στον χρόνο - της Φυλής, του Πολιτισμού και του Αγώνα.
Οι τρεις αυτές «λειτουργίες» του βίου ενός Παραδοσιακού Στρατιώτη, ενός Εθνικοσοσιαλιστή, κάθε Συντρόφου μας, δεν ενεργοποιούνται τόσο εύκολα, όσο μπορεί κάποιος να προσδιορίσει ή σε σύνολα λέξεων να εκτιμήσει. Ο ίδιος ο βίος , η ίδια η καθημερινή πάλη, δεικνύει τα ανυπέρβλητα εμπόδια και τους αμέτρητους εχθρούς που στέκονται απέναντι σε κάθε κορυφή του σχήματος. Επίσης, η κλίση καθενός προς την μία ή την άλλη κορυφή, οδηγεί στην ανάδυση εγωιστικών τάσεων, οι οποίες αποπροσανατολίζουν το σύνολο της προσωπικότητος χάριν της τέρψεως των επιτευγμάτων σε κάποιον συγκεκριμένο τομέα. Το πρόβλημα αυτό αντιμετωπίζεται με την συνεχή στρέψη μας προς τα σημεία όπου γνωρίζουμε πως υπολειπόμαστε. Ο καλός «παραγωγός» αν απομονωθεί στην επαγγελματική του καριέρα και επιτυχία θα σχηματίσει την ψευδαίσθηση της «υπερβάσεως». Η υπέρβαση του θα επέλθει όταν και εφόσον επιλέξει να υπερβεί τον «καλό» ασκητή, ή τον μάχιμο στρατιώτη. Αντιστοίχως, ο εν τη πνευματική άσκηση θαυμαστός σύντροφος, θα υπερβεί όντως τα όρια του αστού, όταν αποτελέσει και καλός παραγωγός και μαχητής. Με τα αντίστοιχα βέβαια μέτρα και σταθμά, διότι ουδέποτε οι καρμικές τάσεις δεν δύναται να εξαιρεθούν ή να παραβλεφθούν. Αντιθέτως, θεωρείται βέβαιο πως καθείς σε κάποια εκ των τριών λειτουργιών θα έχει μία ροπή που θα το στρέφει προς τον δρόμο της πραγματώσεως , ο οποίος ολοκληρώνεται με την ισορρόπηση. Διά την ανάβλυση των βυθισμένων στην λήθη αυτών λειτουργιών, προαπαιτείται η αυτοπειθαρχία, η επίγνωση και ο συνεχής έλεγχος του φλοιού μιας υπάρξεως. Κάθε μικρό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα φανερώσει εν συνεχεία την ενδελεχή δυσδιάκριτη αλληλεπίδραση των τριών λειτουργιών, κάτι το οποίο είναι απόρροια της μίας Ουσίας – Κέντρου, της οποίας εκφάνσεις αυτές αποτελούν. Η Ισορρόπηση των ομοούσιων εκφάνσεων οδηγεί και στην πλήρη επίγνωση – βίωση του Κέντρου. Κατά το ευγενέστερο για τους Αρίους μονοπάτι διαλογισμού η ουσιαστικότερη άσκηση δεν λαμβάνει χώρα σε κάποιο κάθισμα ή απομονωμένο χώρο, αλλά στην καθημερινή ζωή. Η Ιερατική λειτουργία αναδύεται στην πραγματική της κατάσταση, με την αληθινή της μορφή, την ώρα που ο φλοιός φοράει τον μανδύα του Στρατιώτη ή του Παραγωγού. Αντιστοίχως, η μαχητικότητα της στρατιωτικής φύσεως, αναβλύζει ως ακριβώς είναι πράγματι, την ώρα της πάλης για την καθυπόταξη του «εγώ», την πνευματική άσκηση και τις ανάγκες της «παραγωγής». Η Ενεργός Ζωή , όπως αυτή προσδιορίζεται από πληθώρα παραδοσιακών ανθρώπων ( ανάμεσά τους και ο Μάρκος Πάλλης) δείχνει τον δρόμο της συνεχούς – πλήρους εγρηγόρσεως ακόμη και όταν φαινομενικώς επικρατεί «ηρεμία» - «αφαίρεση». Η κατάσταση αυτή αποτελεί μία φυσική αρχή, μιας και η έννοια της ακινησίας αποτελεί ψευδαίσθηση του νου. Ακόμη και στο μικρότερο κομμάτι ύλης λαμβάνουν χώρα τιτάνιες συγκρούσεις, πόσο μάλιστα στο σύμπαν της υπάρξεως ενός ατόμου.
Ίσως θεωρηθεί πως μία διαχώριση των λειτουργιών, θα ήταν αποτελεσματικότερη και πιστότερη στην αρχέγονη καστική της μορφή. Πέραν του γεγονότος ότι αυτό είναι πρακτικά αδύνατον λόγω των διαφορετικών συνθηκών και περιβάλλοντος, αποτελεί μάλλον και μία βολική δικαιολογία αδρανών και δειλών. Εν μέσω χάους, εν μέσω αλλοτριώσεως και παρακμής, μία πολυμέτωπη μάχη , είναι εξουθενωτική. Σίγουρα θα υπάρξουν στιγμές κατάρρευσης, εξαντλήσεως και μεταπτώσεων. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, όμως, η ευγενέστερη διδασκαλία αφυπνίσεως των Αρίων είναι η αναζήτηση του βιώματος του «κενού», όπου δεν ζούμε τον Αγώνα, αφήνουμε τον Αγώνα να μας ζήσει, όπου με πρακτική άσκηση αντιμετωπίζουμε τις προσκολλήσεις, κάθε είδους πόνο, κάθε ψευδαίσθηση και ουδείς διαχωρισμός δύναται να διακριθεί μεταξύ του ιερού, της μάχης και της παραγωγής. Εκφάνσεις ιδίου κέντρου, πόλοι εντός της μίας φυσικής παρουσίας, όπου το δυναμικό τους την συγκρατεί συνεχώς εν δράσει.
Εμπρός στην Φλόγα, τρείς διαφορετικές σκιές, τρείς διαφορετικές μορφές, τρεις διαφορετικές «λειτουργίες», μα μία Αλήθεια, ένα Κέντρο. Η φυσική παρουσία ενός Αρίου, εφήμερης άσκησης, μάχης, παραγωγής, μα αιώνιας προσφοράς στο Αίμα της Κοινότητός του και ταυτοχρόνου συνενώσεως με το αγέννητο, το αθάνατο, το ακλόνητο…

Στοιχεία φυλετικής διαπαιδαγωγήσεως

2011-08-22T09:04:00.000-07:00

Ακολουθεί η παρουσίαση στα Ελληνικά 2 κεφαλαίων (12-13) από το βιβλίο ''Indirizzi per una educazione razziale'' (Naples 1941) - Στοιχεία Φυλετικής Διαπαιδαγωγήσεως -Νάπολη 1941 του Ιουλίου Έβολα.

Μετάφραση - Απόδοση : Πυθέας

Η φυλή και οι απαρχές

Η σημασία που αποκτά για την θεωρία μας η μελέτη των φυλετικών καταβολών μας και κατ’ επέκταση ολόκληρη η επιστήμη της προϊστορίας έχει ήδη αποσαφηνιστεί από τις αναφορές μας στο πεδίο εξέτασης του φυλετισμού «τρίτου επιπέδου». Κρίνεται, όμως , απαραίτητη η εισαγωγή σ' αυτά τα γνωστικά αντικείμενα επαναστατικών κριτηρίων, ταυτοχρόνως με την οριστική απομάκρυνση ορισμένου αριθμού προκαταλήψεων - χαρακτηριστικών της επιστημονικίστικης και θετικιστικής νοοτροπίας, οι οποίες ευνοούμενες από μια πλέον ξεπερασμένη ιστορική σχολή, δεν παύουν να παραμένουν στις πιο διαδεδομένες μορφές γενικής εκπαιδεύσεως. Εν συνεχεία, λοιπόν, θα δοθεί έμφαση σε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτών των τάσεων -σχολών.
Πρώτα απ' όλα πρέπει να ξεπεράσουμε την εξελικτική προκατάληψη στο όνομα της οποίας, και σε στενή σχέση με την προοδευτική και ιστορικίστικη τάση, ερμηνεύουμε τον κόσμο των απαρχών των ριζών μας, μα και ευρύτερα της προϊστορίας, σαν ένα σκοτεινό και άγριο κόσμο μιας ημιζωώδους ανθρωπότητας, η οποία σταδιακά και επώδυνα εκπολιτίστηκε και κατέστει ικανή να κατέχει μια κουλτούρα. Απεναντίας, αυτό που διαβεβαιώνει ο φυλετισμός ως επιστημονικό πεδίο είναι ότι υπήρξαν ήδη στην προϊστορική εποχή λαοί που εκτός από μια φυλετική καθαρότητα που έπειτα χάθηκε είχαν μια ευρεία κατανόηση του πνευματικού κόσμου η οποία εν συνεχεία παρήκμασε. Σαφώς δεν υπήρξαν «πολιτισμένοι» με την σύγχρονη έννοια της λέξης (βάσει της αναπτύξεως των πειραματικών επιστημών, της μηχανικής, του θετικού νομικού συστήματος κτλ), αλλά χαρακτηρίζονταν από μία ποιότητα κουλτούρας – χαρακτήρα καθώς και από μία μοναδική πνευματική αντίληψη του κόσμου, εκπορευμένη από πραγματικές επαφές με τις υπεράνθρωπες δυνάμεις της φύσεως. Είχαν αναπτύξει μια αντίληψη που δεν την «σκέπτονταν» μα την βίωναν, την συγκεκριμενοποιούσαν με τις παραδόσεις, την εξέφραζαν και την ανέπτυσσαν με σύμβολα, τελετουργίες και μύθους.
Σε σχέση μ' αυτή την θεώρηση μπορούμε να αντικρούσουμε την ορθότητά της από τα όρια που έχει φθάσει η έρευνα της προϊστορίας. Οι κατά το δυνατόν ολοκληρωμένες πρόσφατες φυλετικές υποθέσεις σχετικά με τις καταβολές του ανθρώπου μας οδηγούν γύρω από τον δέκατο προ χριστού αιώνα, ενώ μόλις πριν από λίγο καιρό έμοιαζε παρακινδυνευμένο να επικαλούμαστε πολιτισμούς που ανέρχονταν σε 2000 ή 3000 χρόνια προ χριστού. Όσον αφορά τώρα το γενικό πλαίσιο του προβλήματος αυτού που ονομάζουμε «καταγωγή», πρέπει να τοποθετηθούμε αποφασιστικά εναντίον του δαρβινισμού. Η αρχική προέλευση της ανθρωπότητας- στην οποία οι ανώτερες φυλές ,είτε αρχαίες είτε σύγχρονες, ανήκουν, δεν προέρχεται ούτε απ' τον πίθηκο, ούτε απ' τον άνθρωπο-πίθηκο της εποχής των παγετώνων (τον Μουστέριο άνθρωπο ή άνθρωπο του Νεάντερνταλ και τον άνθρωπο του Γκριμάλντι), γεγονός που οι μη φυλετιστές ειδικοί τείνουν όλο και περισσότερο να παραδέχονται επί του παρόντος. Ο πιθηκοειδής άνθρωπος δεν ανταποκρίνεται σε έναν ιδιαίτερο ανθρώπινο κλάδο, ως επί το πλείστον σε τροχιά εξαφάνισης, παρά μόνο μέσα από εκείνα τα στοιχεία που λανθασμένα του ενσωματώθηκαν από άλλες πολύ συγκεκριμένες ανώτερες ανθρώπινες φυλές λόγω κοινού τόπου παρουσίας τους. Η παρουσία βεβαίως των ανθρωπίνων φυλών υπήρξε πολύ μεταγενέστερη για να μπορεί να θεωρηθεί μία συνέχεια, ενώ, βεβαίως, δεν λαμβάνονται υπόψιν και οι μετακινήσεις αυτών των ανθρωπίνων φυλών από μέρη – κοιτίδες τα οποία ερημώσαν ή καταστραφήκαν από κατακλυσμούς και άλλες κλιματικές αλλαγές.
Αποτελεί καίριας σημασίας σημείο για την αντίληψη της θεάσεως του φυλετισμού η διαστρέβλωση αυτή. Το ανώτερο δεν δύναται να παραχθεί εκ του κατωτέρου. Μέσα στο μυστήριο του αίματός μας, στα αβυσσαλέα κατάβαθα της οντότητάς μας, παραμένει ανεξίτηλη η κληρονομικότητα των αρχέγονων περιόδων. Δεν πρόκειται, όμως, για μια κληρονομικότητα βαναυσότητας, απελευθερωμένων κτηνωδών και αγρίων ενστίκτων κατά την Εβραϊκή ψυχανάλυση της οποίας επέκταση είναι και ο «εξελικτισμός» και ο «δαρβινισμός». Αντιθέτως αυτή η κληρονομικότητα εκ των απαρχών, αυτή η κληρονομιά που πηγάζει απ' το βάθος των αιώνων είναι μια κληρονομιά Φωτός. Η δύναμη των αταβισμών, σαν έκφραση των κατωτέρων ενστίκτων, δεν ανήκει σ' αυτήν την θεμελιώδη κληρονομιά. Είναι κάτι είτε γεννημένο και ανεπτυγμένο είτε γεννήθηκε σύμφωνα με μια διαδικασία υποβάθμισης, υποχώρησης ή πτώσης (η ανάμνηση της οποίας παραμένει υπό την μορφή διαφόρων μύθων στις παραδόσεις σχεδόν όλων των λαών), είτε προέρχεται από μια μόλυνση, από έναν υβριδισμό, που οφειλόταν σε ξένη συμβολή και στις περιπέτειες του ανθρώπου της εποχής των παγετώνων. Είναι η φωνή ενός άλλου αίματος, μιας άλλης φυλής, μιας άλλης φύσεως, για την οποία δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι ανθρώπινη παρά μόνο από μεροληψία. Όπως και να 'χει, κάθε φορά που αισθανόμαστε την ορθότητα της πλατωνικής ρήσης: ''δυο ψυχές παλεύουν μέσα μου'', πρέπει να την ερμηνεύουμε στο φως αυτού που μόλις εκθέσαμε για να καταλάβουμε το ακριβές της νόημα. Μπορεί να ταχθεί με το μύθο του εξελικτισμού και του δαρβινισμού μόνο ο άνθρωπος μέσα στον οποίο κυλά η άλλη κληρονομικότητα (αυτή που εισήχθη έπειτα από την υβριδοποίηση), διότι κι αυτή επίσης κατάφερε να καταστεί αρκετά δυνατή για να επιβληθεί και να πνίξει κάθε αίσθηση της παρουσίας της πρώτης.
Μια άλλη προκατάληψη που πολεμήθηκε από τον φυλετισμό είναι αυτή που συμπεριλαμβάνεται στην γνωστότατη ρύση: Ex Oriente lux (σ.τ.μ. Εξ' ανατολών το φώς). Σε πολλούς παραμένει σήμερα η ιδέα σύμφωνα με την οποία οι αρχαιότεροι πολιτισμοί είχαν γεννηθεί στην ανατολική λεκάνη της μεσογείου ή στην δυτική Ασία καθώς και ότι υπήρξαν αυτοί σε συνδυασμό με την Εβραϊκή θρησκεία οι «φωτοδότες» της Δύσεως. Μιας Δύσεως η οποία μέχρι μία μεγάλη ύστερη περίοδο, κυρίως στις βόρειες περιοχές, θα είχε μείνει στην αγρία και βάρβαρη κατάσταση. Βάσει της επιστήμης του φυλετισμού έχουμε κι εδώ ακόμη μια τελείως διαφορετική σκοπιά. Αυτοί οι ασιατικοί πολιτισμοί δεν έχουν για εμάς τίποτα το πρωταρχικό - αυθεντικό, τίποτα το «καθαρό». Οι ρίζες του υψηλού πολιτισμικού επιπέδου της Λευκής Φυλής, και γενικότερα των ινδοευρωπαίων, δεν είναι ανατολικές αλλά δυτικές και βορειοδυτικές. Όπως έχει σημειωθεί, συμβαίνει να έχουμε φτάσει σ' αυτόν τον τομέα σε μια προϊστορία που μέχρι χθες ακόμα θα θεωρούσαμε μυθική. Απέναντι στη λάμψη μιας τέτοιας βορειοδυτικής και Αρίας προϊστορίας, οι ασιατικο-ανατολικοί πολιτισμοί μας φαίνονται ήδη σκοτεινοί και υβριδικοί τόσο από πνευματικής άποψης όσο κι από φυλετικής. Ό, τι το πραγματικά μεγάλο και φωτεινό κρύβουν προέρχεται στην πραγματικότητα από την αρχική πολιτισμική δράση πυρήνων που ανήκαν στην κυριαρχική βορειοδυτική φυλή που είχε άλλοτε εξαπλωθεί μέχρι εκεί.

Οι βορειο-δυτικές μετακινήσεις

Το ''φως του βορρά'', το ''υπερβόρειο μυστήριο'': αυτό είναι λοιπόν ένα θεμελιώδες πεδίο για το φυλετικό μας δόγμα. Ένα πεδίο το οποίο σε κάποιους θα φανεί παράδοξο, σε κάποιους άλλους ακόμη και ύποπτο ή δυσφημιστικό για τις Μεσογειακές μας παραδόσεις (σ.τ.μ. Ο αναγνώστης ας λάβει υπόψιν του ότι ο Έβολα απευθύνεται το 1941 σε ένα ιταλικό κοινό, κάτι που μας κάνει να πιστεύουμε ότι οι αντιρρήσεις και οι αντιδράσεις που το κείμενο θα συναντούσε ενδεχομένως και στην Ελλάδα δεν θα διέφεραν κατά πολύ από αυτές που ο μεγάλος διανοητής είχε υπόψιν του για την Ιταλία, κυρίως σε μια συγκυρία υποχώρησης για την Ιταλία και θριάμβου για την Γερμανία-1941) . Συνεπώς κάποιες διασαφηνίσεις επιβάλλονται.
Πρώτον, όταν μιλάμε για Βόρειο χώρο, δεν αναφερόμαστε στον γερμανικό χώρο. Η πρωταρχική κοιτίδα της Αρίας φυλής πρέπει αντιθέτως να προσδιοριστεί με μια περιοχή που ανταποκρίνεται στην σημερινή Αρκτική. Κι αυτό στην πολύ μακρινή προϊστορική εποχή την οποία αναφέραμε πιο πάνω. Αργότερα, πάντα στην προϊστορική εποχή, το κέντρο ακτινοβολίας δείχνει να συγκεντρώνεται σε μια βορειοδυτική περιοχή. Σε άλλα έργα μας, υποδείξαμε τις αναφορές που δικαιολογούν μια παρόμοια θέση-η οποία εξάλλου ανταποκρίνεται σε αναθυμήσεις και σε παραδοσιακές διδασκαλίες οι οποίες, σε όλους τους πολιτισμούς, συγκλίνουν. Ακόμη κι από γεωγραφικής απόψεως δύναται να γίνει αποδεκτό ότι η Αρκτική (ή, αν θέλετε, η Υπερβορεία) δεν έγινε μια ακατοίκητη περιοχή αιωνίων παγετών παρά λίγο-λίγο και από μια δεδομένη εποχή κι έπειτα. Όσο για την δεύτερη κοιτίδα (την βορειοδυτική) θα είχε, όπως φαίνεται, εξαφανισθεί έπειτα από έναν υποβρύχιο κατακλυσμό.
Όσον αφορά τον θόρυβο που προκλήθηκε από αυτή την βορειο-αρία φυλετική θεώρηση , αυτός οφείλεται σε παρερμηνεύσεις - διαστρεβλώσεις. Η υποστήριξη μιας τέτοιας θέσεως δεν σημαίνει καθόλου προσχώρηση στον παν - γερμανικό μύθο, ο οποίος αφού έκανε σχεδόν συνώνυμους τους όρους «βόρειος» και «γερμανικός» (σ.τ.μ. την ευρύτερη αρχαία έννοια: germanique/germanic), ''άριος'' και ''γερμανικός'' (σ.τ.μ με την σύγχρονη εθνική έννοια), διατείνεται τώρα ότι οτιδήποτε το ανώτερο υπάρχει στα διάφορα έθνη και τους πολιτισμούς της ηπείρου μας προερχόταν απ' τα γερμανικά στοιχεία- ενώ ό, τι δεν ανάγονταν σ' αυτά ήταν κατώτερο και υποδεέστερο. Ακριβώς για να αποφύγουμε αυτού του είδους τις συγχύσεις , προς σεβασμό έναντι της πρωταρχικής Αρίας φυλής, χρησιμοποιούμε τον όρο Υπερβόρειος, ο οποίος διαμορφώθηκε εν Ελλάδι σε μια εποχή όπου αγνοούσαν τα πάντα για τους Γερμανούς. Επίσης πρέπει να διευκρινιστεί πλήρως ότι Άριος , βόρειο -Άριος , βόρειο-δυτικός κ.τ.λ. δεν σημαίνουν, στο πλαίσιο μιας σοβαρής φυλετικής θεωρίας, «γερμανικός» (σ. τ. μ. με την στενή σύγχρονη εθνική σημασία) και «γερμανικός» (σ.τ.μ. με την ευρύτερη μεσαιωνική έννοια ). Είναι όροι που υποδεικνύουν μια πολύ πιο ευρεία πραγματικότητα. Αναφέρονται σε μια ρίζα της οποίας οι γερμανικοί λαοί της εποχής των εισβολών δεν είναι παρά μια από τις πολυάριθμες διακλαδώσεις, διότι οι πιο μεγάλες φυλές δημιουργοί πολιτισμού είτε στην Ανατολή είτε στην Δύση (η αρχαία Περσία, η αρχαία Ινδία, η πρώιμη Ελλάδα και η ίδια η Ρώμη) θα μπορούσαν δικαιολογημένα να ανάγουν εκεί την καταγωγή τους. Μεταξύ όλων αυτών των φυλών, αυτό που μπόρεσε να υπάρξει, είναι ένας όμαιμος συσχετισμός, όμως σε καμιά περίπτωση αποκλειστική προέλευση. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για προέλευση παρά μόνο σε σχέση με αυτήν την κοινή Υπερβόρεια καταγωγή που αναφέραμε προηγουμένως- η οποία ανάγεται βέβαια σε μια τόσο μακρινή προϊστορία ώστε κάθε απαίτηση, απ' την πλευρά οποιουδήποτε ιστορικού λαού (πόσο μάλλον αν είναι και πρόσφατος) να θέλει να την παρουσιάσει ως αποκλειστικά δική του καταγωγή, είναι πολύ απλά και καθαρά παραλογισμός.
Η εξάπλωση των βόρειο – Αρίων πληθυσμών ακολούθησε δυο βασικές κατευθύνσεις: η μια οριζόντια (ερχόμενη εκ Δυσμάς περνώντας απ' την μεσόγειο, τις Βαλεαρίδες, την Σαρδηνία, την Κρήτη και την Αίγυπτο), ή άλλη διαγώνια (κατευθύνσεις βόρειο-δυτικά βόρεια-ανατολικά , απ' την Ιρλανδία μέχρι την Ινδία, με εντοπισμένα κέντρα στις παραδουνάβιες περιοχές και τον Καύκασο- ο οποίος χωρίς να είναι, όπως πιστεύονταν, η κοιτίδα της λευκής φυλής, υπήρξε μια εστία εξάπλωσης στην πορεία που ακολουθήθηκε από ένα εκ των βόρειο-αρίων ρευμάτων). Ειδικά, όσον αφορά την μετακίνηση των γερμανικών λαών σε σχέση με τις δυο προηγούμενες, ανάγεται σε μια ασυγκρίτως πιο πρόσφατη εποχή-υπόψιν ότι εδώ, μετράμε με χιλιετίες. Κατά μήκος αυτού του οριζόντιου άξονα και, εν μέρη, έπειτα από συναντήσεις με τον διαγώνιο άξονα πάνω στην ευρασιατική ήπειρο, γεννήθηκαν οι πιο μεγάλοι πολιτισμοί της μεσογειακής λεκάνης- αυτοί που γνωρίζουμε όπως κι αυτοί απ’ τους οποίους τίποτα δεν έφτασε ως εμάς, πέρα από κάποια εκφυλισμένα κατάλοιπα. Σε σχέση με τέτοιους πολιτισμούς, λαμβάνοντας υπόψιν αυτούς τους εντελώς καινούριους προϊστορικούς ορίζοντες, πρέπει να δούμε στους βορειο-γερμανικούς λαούς της περιόδου των εισβολών απλούς επιγόνους, ανθρώπους δηλαδή προερχόμενους απ' την κοινή οικογένεια, οι τελευταίοι που εμφανίστηκαν στην σκηνή της ιστορίας. Από κάθε άποψη, δεν εμφανίστηκαν επουδενί οι «καθαροί».
Βέβαια, μη έχοντας πίσω τους όλο αυτό το παρελθόν των άλλων ομάδων της ίδιας οικογενείας, εκείνοι δεν εκτέθηκαν το ίδιο στον κίνδυνο των προσμείξεων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο φυσικά και βιολογικά εμφανίστηκαν περισσότερο ''εν τάξει''. Επιπλέον, η ζωή τους σε περιοχές όπου οι κλιματικές συνθήκες όπως αυτές του κέντρου (της Ευρώπης σ.τ.μ.), είχαν γίνει πολύ σκληρές . Σε συνδυασμό με το ότι υπήρξαν οι τελευταίοι που τις αφήσαν ενισχύθηκε η διαδικασία επιλογής. Έτσι επιβεβαιώθηκαν και ενισχύθηκαν κλίσεις χαρακτήρα όπως η επιμονή, η επινοητικότητα και το θάρρος, ενώ η απουσία κάθε επαφής με τις εξωτερικές και αστικές μορφές πολιτισμού κρατήσαν ζωντανές για πολύ καιρό, στους γερμανικούς λαούς, τις σχέσεις άνδρα προς άνδρα που δένονταν απ' τις πολεμικές αρετές και το αίσθημα της τιμής και της αφοσίωσης.
Τα πράγματα, όμως, εξελίχθηκαν εντελώς διαφορετικά όσον αφορά τον ειδικώς πνευματικό τομέα αυτών των απογόνων της βόρειο-Αρίας φυλής, ο ποίος υπέστη μία εμφανή κατάπτωση. Οι παραδόσεις είδαν το μεταφυσικό και πρωταρχικό «ηλιακό» τους περιεχόμενό να θολώνει. Έγιναν ατελείς, ξέπεσαν στο φολκλόρ, τα σαγκά (σ.τ.μ. saga: σκανδιναβικά ηρωικά ποιήματα ) και τις λαϊκές δεισιδαιμονίες. Επιπλέον, περισσότερο κι απ' την ανάμνηση των καταβολών, κατάφερε να επικρατήσει μέσα σ' αυτές τις (σ.τ.μ. γερμανικές ) παραδόσεις η μυθοποιημένη ανάμνηση των τραγικών δοκιμασιών ενός εκ των κέντρων του υπερβόρειου πολιτισμού: αυτού των Άσες (Ases), ή θεϊκών ηρώων του ''Μίτγκαρντ'' (Midgard),-απ'όπου προέρχεται και το πολύ γνωστό θέμα του ''ράγκνα-κεκκρ'' (ragna-kökkr), μεταφραζόμενο κοινώς ως το ''λυκόφως των θεών''. Έτσι λοιπόν, για να προσανατολιστεί κανείς ανάμεσα στις βόρειο-γερμανικές παραδόσεις των λαών της λεγόμενης εποχής των εισβολών και για να καταλάβει την πραγματική σημασία των βασικών συμβόλων και των αναθυμήσεων που εσωκλείουν πρέπει να αντλήσει σημεία αναφοράς απ' την εμπεριστατωμένη μελέτη των αρχαιοτέρων Αρίων παραδόσεων στις οποίες διατηρήθηκαν σε καθαρότερη και πληρέστερη μορφή τα ίδια αυτά διδάγματα- παραδόσεις, που και πάλι, δεν είναι «γερμανικές», αλλά υπάγονται στους αρχαίους Αρίους πολιτισμούς της Ινδίας, της Περσίας, της Ελλάδος και της ίδιας της Ρώμης. Ορισμένοι Γερμανοί φυλετιστές, όπως ο Γκύντερ (Günter), είναι απ' τους πρώτους που το παραδέχονται αυτό ασυζητητί.
Συνεπώς το γενικό πλαίσιο του προβλήματος των καταβολών έτσι όπως μόλις το εκθέσαμε δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να προκαλέσει ένα αίσθημα κατωτερότητας ή υπόταξης απ' την πλευρά μας, ως Ιταλών, σε σχέση με τους πιο πρόσφατους, γερμανικούς λαούς. Απεναντίας, όπως τα καλύτερα στοιχεία του ιταλικού λαού ανταποκρίνονται, απ' την άποψη της ''φυλής του σώματος'', σε ένα τύπο που πρέπει να θεωρηθεί ως προερχόμενος απ' αυτόν της βόρειας φυλής, έτσι μπορούμε να βρούμε και μέσα στην κληρονομιά των πιο υψηλών μας παραδόσεων (οι οποίες τις περισσότερες φορές ανάγονται στα πρωταρχικά χρόνια), τα ίδια στοιχεία που χαρακτηρίζουν την «φυλή της ψυχής» (με όρους προτύπου ζωής, ήθους κτλ) και την κοινή σε όλους τους μεγάλους Αρίους και βόρειο-Αρίους πολιτισμούς κοσμοθέαση. Κατά συνέπεια αυτό που θέτουμε υπό αμφισβήτηση, με την βόρειο-αρία θέση που υπερασπίζεται ο δικός μας φυλετισμός, είναι το δικαίωμα οποιουδήποτε λαού να σφετεριστεί και να μονοπωλήσει το μεγαλείο της κοινής καταγωγής, κάτι που σημαίνει ότι εμείς, στο μέτρο που είμαστε ή θέλουμε να είμαστε οι κληρονόμοι του αρχαίου και Αρίου ρωμαϊσμού, όπως και του ρωμαίο-γερμανικού πολιτισμού που τον διαδέχτηκε, δεν δεχόμαστε να απαξιωθούμε από κανέναν σε θέματα υπερβορείου πνεύματος, κλίσης και παραδόσεων.
Εννοείται ότι μια τέτοια τοποθέτηση μας δεσμεύει διότι μας οδηγεί απ' τον θεωρητικό στον δρώντα και δημιουργικό φυλετισμό. Σε αυτόν που μέσα στον γενικό διαφοροποιημένο ιταλικό τύπο του σήμερα συνίσταται στην άντληση και την επιβεβαίωση με όλο και πιο ουσιαστικό και σαφή τρόπο του φυσικού και συνάμα πνευματικού τύπου της εξαίρετης φυλής μας - ο οποίος τύπος είναι εξίσου παρών τόσο στον ιταλικό όσο και στον γερμανικό λαό. Βεβαίως, και ο ένας και ο άλλος στενάζουν υπό το βάρος (σ.τ.μ. ξενικών ) φυλετικών καταλοίπων, άλλων φυλετικών συνιστωσών και συνεπειών προγενεστέρων διαδικασιών βιολογικής και πολιτισμικής παρακμής.
Η σημασία της σωστής τοποθέτησης του προβλήματος των καταβολών για την διαμόρφωση της θέλησης και της αυτογνωσίας ενός νέου τύπου Ιταλού είναι τώρα καταφανής. Απ' αυτήν απορρέει πραγματικά η δύναμη της Ιδέας, ένα αίσθημα αξιοπρέπειας και ανωτερότητας, μακράν από μία ψευδή υπεροψία, βασισμένο όχι σε συγκεχυμένους μύθους προς απλή πολιτική χρήση, αλλά σε σαφέστατες παραδοσιακές γνώσεις.

Η Μυκηναϊκή Προέλευση της Ελληνικής Μυθολογίας

2011-08-16T07:53:00.000-07:00

«Η Μυκηναϊκή Προέλευση της Ελληνικής Μυθολογίας» αποτελεί έργο του Σουηδού καθηγητού Martin Person Nilsson και πρωτοεκδόθηκε το 1932 από τις εκδόσεις του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, ενώ κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Δωδώνη το 1979 σε μετάφραση του Ι.Κ. Μαζαράκη-Αινιάνος. Ο M.P.Nilsson γεννήθηκε στο Kristiansad της Σουηδίας το 1874 και πέθανε στο Lund τον Απρίλιο του 1967. Διετέλεσε καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας και Αρχαίας Ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Lund και καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.

Στο αναφερόμενο βιβλίο του ο καθηγητής Nilsson εξετάζει τις απαρχές της ελληνικής ηρωικής μυθολογίας και παραθέτει τις απόψεις των διαφόρων σχολών και μελετητών επί του θέματος, όπως της συγκριτικής μυθολογίας που μέσω της συγκρίσεως των ελληνικών ηρωικών παραδόσεων με αυτές των υπόλοιπων Αρίων λαών, τις ήθελε να είναι παλαιότερες από την εμφάνιση των πρωτοελληνικών φύλων στην Χερσόνησο του Αίμου, ή της ιστορικής σχολής η οποία αποδεχόμενη την ύπαρξη κάποιων επών πριν την εποχή του Ομήρου, απέδιδε εντούτοις όχι μόνο την ανάπλαση, αλλά και την γέννηση πολλών μύθων στην επική ποίηση, δηλαδή στην ομηρική και μεταομηρική περίοδο. Αναλύει τους μύθους της Πελοποννήσου, της Αττικής, των Ιονίων Νήσων, της Βοιωτίας και της Θεσσαλίας καθώς και αυτούς που αφορούν τον Ηρακλή. Βασιζόμενος στα αρχαιολογικά τεκμήρια της εποχής του καθώς και στις φιλολογικές πηγές, αποδέχεται τον ρόλο των τραγικών και παλαιότερα των επικών ποιητών στην διαμόρφωση των μύθων, αλλά οδηγείται στο συμπέρασμα πως ο πυρήνας των ηρωικών παραδόσεων για την Τροία, την Θήβα, τον Ηρακλή, τον Θησέα, τον Βελλερεφόντη και άλλους ήρωες είχε δημιουργηθεί ήδη κατά την μυκηναϊκή εποχή. Βασίζει την θέση του αυτή: α) στην ύπαρξη λαμπρών ηρωικών παραδόσεων σε περιοχές όπου ανακαλύφθηκαν σημαντικά μυκηναϊκά ευρήματα όπως οι Μυκήνες, η Τίρυνθα, η Πύλος και η Θήβα, β) στις συνθήκες της περιόδου εκείνης: όπως την κυριαρχία μίας πολεμικής αριστοκρατίας, στις σχέσεις των κατά τόπους αρχόντων και στην συνεχή μετανάστευση φύλων και γ) στο ότι πολλές από αυτές τις τοποθεσίες ήταν ασήμαντες κατά την μεταμυκηναϊκή, γεωμετρική και αρχαϊκή περίοδο.

Καταλήγει λοιπόν στην διαπίστωση πως οι συνθήκες της μυκηναϊκής Ελλάδος ήταν αυτές που προσέφεραν γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη ασμάτων που εξυμνούσαν τους αγώνες τοπικών ηρώων και αρχόντων. Στα άσματα αυτά με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν και άλλα στοιχεία, ενώ αποτέλεσαν και την πρώτη ύλη πάνω στην οποία δούλεψαν ο Όμηρος, οι επικοί και οι τραγικοί ποιητές, για να φτάσουν τελικά οι μύθοι σε εμάς, με την μορφή που τους γνωρίζουμε.

Σύνδεσμος με την αγγλική έκδοση του βιβλίου:http://www.sacred-texts.com/cla/mog/mog00.htm

Θείος Κόσμος

2011-08-11T05:24:00.000-07:00

Οι τρεις διάδοχες θρησκευτικές εξουσίες στην Ελλάδα σηματοδοτούσαν βεβαίως τους τρεις αναβαθμούς του φιλοσοφικού στοχασμού των μακρινών εκείνων προγόνων μας. Είχαν όμως και ομαλή συνέχεια μεταξύ τους και πολλές αντιστοιχίες. Οι ολύμπιοι θεοί ήσαν 12, όπως 12 ήσαν και οι ουρανιώνες. Το επί κεφαλής ζεύγος των θεών Ουρανός-Γη μετεβλήθη σε Κρόνο-Ρέα και αργότερα σε Δία-Ήρα, πάντοτε δε ο άρρην θεός συμβόλιζε το Πνεύμα , την Βούλησι, τον «άρρενα Λόγον» του κόσμου, ενώ η θηλυκή θεότης την ύλη, την Μνήμη, την Μορφή. Η μητέρα Γη στο δωδεκάθεο του Ολύμπου αποδιδόταν αρχικά με την Ήρα (ίδιας ίσως ετυμολογικής προελεύσεως με την Ρέα), αλλά αργότερα τον ρόλο αυτό ανέλαβε η Δημήτηρ (Γη-Μήτηρ), οπότε η Ήρα άλλαξε συμβολισμό, αποδίδοντας το Θήλυ-Σύζυγο, την οικογενειακή σύντροφο και κατ’ επέκτασιν την οικογενειακή εστία – μετά απ’ αυτήν την μετατόπισι επεσκιάσθη φυσιολογικά η πανάρχαια θεά Εστία, η οποία συγχωνεύτηκε με την «Μεγάλη Μητέρα» Ρέα. Έτσι στην εποχή του Διός υποβαθμίστηκε βαθμηδόν η σημασία της Γης, αφού έπαψε να είναι ισόβαθμη με τον Δία θεά, ενώ αναβαθμίστηκε το άρρεν στοιχείο, το πνευματικό, το ολύμπιο.
Με την επικράτισι της ολυμπιακής θρησκεία, όμως μας λέγει ο Όμηρος, τα τρία παιδιά του Κρόνου και της Ρέα μοιράσθηκαν τον Κόσμο. Ο Ζεύς βασίλευσε στον Ουρανό, ο Ποσειδών στην Θάλασσα και ο Άδης στον Αέρα (το βασίλειο των νεκρών, αφού τα σώματά τους τότε εκαίοντο). Τα άλλα δύο μέρη του Κόσμου έμειναν κοινά για όλους : η Γη και ο «μακρός Όλυμπος». Αυτή η 5μερής σύστασι του Κόσμου είχε υποστή μεγάλη εμβάθυνσι και πολλή επεξεργασία από την αρχαία σκέψι όλων των εποχών. Τα 4 πρώτα αφορούν στις υπάρχουσες μορφές της ύλης, την στερεά, την αέρια, την υγρή και την ακτινοειδή (των quanta, λέγομε σήμερα). Αντίστοιχοι εποπτεύοντες θεοί ήσαν η Ρέα, ο Άδης, ο Ποσειδών και η Εστία. Εκεί ανάγονται τα σύμβολα του δίκρανου για τον Άδη, που ηγείτο της δεύτερης Ουσίας του κόσμου, της τρίαινας για τον Ποσειδώνα, που ηγείτο της τρίτης Ουσίας, αλλά καί του διαδήματος με τους τέσσερεις πύργους που έφερε η προϊσταμένη της τετάρτης Ουσίας Εστία. Το πέμπτο στοιχείο όμως του Κόσμου, το ολύμπιο (Ζεύς), δεν είναι υλικό. Κατά τον Πλάτωνα, υπάρχει η Γη, ο Αέρας, το Ύδωρ και το Πυρ (που δίδεται εξ ουρανού), ενώ η πέμπτη ουσία είναι υπεραισθητή, θεία, αυτή που διαπερνά τα πάντα. Με άλλη ερμηνεία, οι 5 Ουσίες του Κόσμου εκδηλώνονται στις 5 βαθμίδες της ζωής, την Άβιο, την Φυτική, την Ζωώδη, την Ανθρώπινη και την Θεία. Αυτήν ακριβώς την ολύμπια «πεμπτουσία του κόσμου» συμβόλιζε το πανάρχαιο Ε’, που υπήρχε στο ξύλινο αέτωμα του πρώτου δελφικού ναού (πριν καή το -548). Στους ύστερους χρόνους φαίνεται πως δεν κατανοούσαν πια αυτό το έμβλημα – άλλο το ανέφεραν σαν Ε και άλλοι σαν Ει – και γι’ αυτό η ερμηνεία του έμενε μυστηριώδης. Δόθηκαν ερμηνείες για την περίπτωσι του υποθετικού ει, γι’ αυτήν του ρήματος εἶ (δεύτερο πρόσωπο του ειμί), γι’ αυτήν του γράμματος Ε, γι’ αυτήν του απολύτου αριθμητικού 5 (πέντε) και άλλες. Μέχρι και το μινωικό σύμβολο (Bates) ή και … βαρβαρικό υπέθεσαν (Καραθεοδωρής). Την περίπτωσι όμως του τακτικού αριθμητικού (πέμπτος), παραδόξως δεν την ενετόπισαν (μολονότι ο Πλούταρχος ανεφέρθη στις «πέντε» ουσίες του κόσμου). Σ’ έναν όμως ναό αφιερωμένο στον θεό δεν θα υπήρχε όντως καταλληλότερο έμβλημα από το σύμβολο της πέμπτης συνιστώσης του κόσμου, της θείας – μιας συνιστώσης όμως, που ταυτόχρονα είναι και η συνισταμένη του. Διότι, σύμφωνα με τον Ορφισμό, όλες οι ουσίες του κόσμου είναι πράγματι παραλλάσσοντα σχήματα μιας και μοναδικής Ουσίας. «Ἕν δέ δέμας βασίλειον, ἐν ὦ τάδε πάντα κυκλεῖται, πῦρ καί ὕδωρ καί γαῖα καί αἰθήρ, νύξ τε καί ἧμαρ». Μία είναι κατά βάθος η Ουσία του κόσμου, η Θεία, η οποία σαν ύλη ιριδίζει στις άλλες τέσσερις μορφές. Ο Πλωτίνος δίνει άλλη παρομοίωσι : Μία είναι η Ουσία του κόσμου, η ψυχική, η οποία σαν φως αφήνει κάπου μια σκιά – αυτή είναι η ύλη! Όλα τα αισθητά σώματα είναι έμψυχα, όπου το αισθητό τους μέρος αποτελεί την σκιά της ψυχής τους. Επομένως, η ύλη δεν υπάρχει πράγματι! «Η ύλη είναι το στοιχείο της μηδαμινότητος που υπάρχει μέσα στα αισθητά όντα».

Με την εισαγωγή των Ολύμπιων θεών η θρησκευτική ενόρασι του ελληνικού κόσμου πλουτίσθηκε και ολοκληρώθηκε. Νέοι μεγάλοι θεοί, πνευματικοί ρυθμισταί των παγκοσμίων τυχών και των τυχών των ανθρώπων, συμπλήρωσαν το Ελληνικό Πάνθεο. Αυτή η πολυθεΐα του ελληνικού κόσμους ήταν που αργότερα θα κατακρινόταν και τα διαβαλλόταν. Η διάκρισι όμως μεταξύ Μονοθεϊσμού και Πολυθεϊσμού αποτελεί βεβαίως κατά βάσιν μια πλάνη της γήινης λογικής μας. Τα «ένας» και «πολλοί» είναι έννοια αριθμητική, που μικρή αξία έχει στον υπεραισθητό κόσμο. Είναι διάκρισι που έγινε μεταγενέστερα, όταν προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν και τον Θεό-Πνεύμα, κατατάσσοντας κι Αυτόν σε λογικές κατηγορίες, κι απετέλεσε απλώς αφορμή για συγκρούσεις μεταξύ φανατικών. Ο ελληνικός στοχασμός δεν έκανε τέτοιες αφελείς διαστολές. Αντίκρυζε ταυτόχρονα τον Θεό και τους Θεούς. «Ο λατρεύων τους θεούς λατρεύει τον θεόν», έλεγεν ο Πλωτίνος. Ο Θεός δεν έχει καμιά νοητή ιδιότητα, προσέθετε. Είναι πέραν του νοητού, αδιανόητες και αδιάγνωστος. Μπορούμε να πούμε μόνο, τι δεν είναι, κι όχι τι είναι!
[…]
Είναι αυθάδες να πιστεύει ο άνθρωπος ότι είναι το ανώτατο έμβιο ον στον κόσμο, όπως αυθάδης ήταν άλλοτε η πίστι του ότι η Γη αποτελεί το κέντρο του Σύμπαντος, πέριξ της οποίας περιστρέφεται τάχα το παν. Σήμερα ξέρουμε ότι η Γη μας δεν είναι παρά ένα μικρό ουράνιο σώμα, από τα τρισεκατομμύρια που υπάρχουν. Ξέρουμε, επίσης, ότι υπάρχει μια κλιμακωτή διαβάθμισι έμβιων όντων, φυτών, ζώων, ανθρώπων – περιλαμβανομένων ακόμη και των «δυνάμει ζώντων» ορυκτών. Η κλιμακωτή αυτή διαβάθμισι ασφαλώς συνεχίζεται και πολύ υπεράνω του ανθρώπου, έστω κι αν η χαμηλή ανθρώπινη ορατότης δεν μας επιτρέπει να την δούμε και να την γνωρίσουμε. Αυτή ήταν η μεγάλη ενορατική πίστι του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, την οποία κανείς μεγάλος εκείνου του κορυφαίου πολιτισμού δεν αμφισβήτησε ποτέ. Δεν ήταν αφέλεια η αρχαία πίστι σε πολυάριθμους ήρωες, νύμφες, ημίθεους, θεούς. Ήταν κραταιά σύλληψι της ελληνικής μεγαλοφυΐας και ευσέβειας, που έβλεπε όλον τον κόσμο πλήρη πνευματικών, θείων δυνάμεων. «Θεών είναι πλήρη πάντα», έλεγε ο σοφός Θαλής.
Όλες οι αμέτρητες θεϊκές δυνάμεις, που γεμίζουν τον κόσμο, δεν είναι βέβαια ανεξάρτητες μεταξύ τους. Τα πάντα λειτουργούν αρμονικά, διότι μια είναι η θεία ουσία του κόσμου. Γι’ αυτό, δεν υπάρχει επίσης αντίφασι μεταξύ Θεϊσμού και Πανθεϊσμού, αφού, όπως επισημαίνει ο Πλωτίνος, ο Θεός υπέρκειται των πάντων (Θεϊσμός), αλλά ταυτοχρόνως περιλαμβάνει και τα πάντα (Πανθεϊσμός). Οι μυριάδες θεϊκές δυνάμεις που γεμίζουν τον κόσμο μας, μολονότι συμβαίνει συχνά και να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, είναι εκφάνσεις και βουλήσεις του Ενός. Μολονότι επίσης υπάρχουν και διαβαθμίσεις των θεϊκών υποστάσεων, όπως μας λέγει ο Πλούταρχος, όλες όμως είναι μέρη του όντως Όντος. Το ελληνικό πνεύμα έχοντας επίγνωσι αυτής της υπερβατικής πραγματικότητος, θέλησε να ονομάσει τις διάφορες θεϊκές υποστάσεις και τους έδωσε συχνά ονόματα επιφανών ανθρώπων, οι οποίοι μετά θάνατον εθεωρήθη ότι αποπνευματώθηκαν και ηρωοποιήθηκαν. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι αυτοί έγιναν μετά θάνατον θεοί, αλλά χρησιμοποιήθηκαν τα ονόματά τους για να ονοματισθούν οι θείες εκείνες υποστάσεις, οι οποίες άλλως θα ήσαν άρρητες. Βεβαίως επίστευαν οι Έλληνες ότι οι αγαθοί και επιφανείς άνθρωποι μετά θάνατον ανέρχονται σε ανώτερα πνευματικά επίπεδα ήρωος ή «δαίμονος», η βάπτισι δε πολλών θεών έγινε με τα ονόματα τέτοιων δαιμόνων. Έτσι, π.χ. το όνομα του ιεροφάντη Ερμή του τρισμέγιστου, που έδρασε στην Αίγυπτο, απεδόθη σ’ έναν ολύμπιο θεό, όπως έγινε και με τον Διόνυσο, που υπήρξε μέγας ηγέτης του ελληνισμού στην Ανατολή. Άλλοι όμως ολύμπιοι θεοί πήραν ονόματα από τα βασίλεια του κόσμου, όπου κυριαρχούν, όπως η Δημήτηρ, ο Άρης, ο Πλούτων, κ.λ.π.
Οι ολύμπιοι θεοί ήσαν οι ανώτατες βουλήσεις του Θεού, οι θείοι νόμοι. Καθένας είχε το «βασίλειό του». Με τους νόμους Του εκδηλώνει το Θείον την βούλησί Του. Αυτοί είναι που «τάσσουν» τον κόσμο. Και πέρα απ’ αυτούς, ένα άλλο τεράστιο πλέγμα θείων νόμων υπάρχει στην Φύσι, που το ελληνικό πνεύμα προσωποποιούσε σε χιλιάδες ημίθεους, δαίμονες, νύμφες, ήρωες. Αυτούς τους νόμους προσπαθούσαν να ανιχνεύσουν οι Έλληνες με την φιλοσοφίας του, για να πληροφορούνται την Θεία Βουλή και να μπορούν να ζουν σύμφωνα με αυτήν. «Ἄλλαι προς ἄλλα δυνάμεις καὶ φύσεις γεγενημέναι, ὧν ἑκάστη κινεῖται διαφόρως, κἄν ἕν ἦ τὸ κινοῦν ἁπάσας».
Επειδή λοιπόν το πλέγμα των θείων αυτών νόμων είναι πελώριο και συχνά αλληλοσυγκρουόμενο –από εκεί ο συμβολισμός των διαφωνιών μεταξύ των θεών στην μυθολογία –απετείνοντο στα Μαντεία. […]

Ο Κόσμος κατευθύνεται από άπειρους νόμους. Υπάρχουν νόμοι φυσικοί, που ορίζουν την συμπεριφορά των υλικών σωμάτων. Υπάρχουν νόμοι βιολογικοί, που ρυθμίζουν την επίγεια ζωή. Υπάρχουν νόμοι ηθικοί, που προορίζονται για τον άνθρωπο. Υπάρχουν κι άλλοι νόμοι ασφαλώς, άγνωστοι στον άνθρωπο, νόμοι του υπεραισθητού κόσμου. Η ύπαρξι όμως «νόμων» σημαίνει πως υπάρχει και δυνατότης παραβάσεώς τους, εκφυγής απ’αυτούς. Η εκφυγή βεβαίως τιμωρείται, αλλά η δυνατότης παραβάσεώς τους οπωσδήποτε υπάρχει. Στους ηθικούς νόμους οι Έλληνες μιλούσαν για την Ανάγκη και την Ειμαρμένη, που όμως δεν αποκλείουν την Ελευθερία – αλλά ούτε και την Νέμεσι! Και στους βιολογικούς νόμους υπάρχει ελευθερία για την παράβασί τους (π.χ. στο ζευγάρωμα ετερογενών όντων), αλλά και εδώ υπάρχει Νέμεσις. Ακόμη και στους φαινομενικά άτεγκτους φυσικούς νόμους έχει τελευταία αποδειχθή ότι ενυπάρχει μια ελευθεριότης («απροσδιοριστία»). Ο Πλωτίνος είχε μάλιστα την μεγαλοφυή σύλληψι, πως η δημιουργία του Αισθητού Κόσμου προήλθε από μια τέτοια ελευθεριότητα του Υπεραισθητού Κόσμου! Έτσι, η Ελευθερία ως ύψιστη κοσμογονική δύναμι, παρέχει μεν και στον άνθρωπο την Ευθύνη των πράξεών του, αλλά προϋποθέτει και την ανάγκη καλής γνώσεως των Νόμων και ευσεβούς συμμορφώσεως σ’αυτούς. Χωρίς αυτήν την γνώση, η ευθύνη της ελευθερίας τρομάζει τόσο, που προτιμάει κανείς την σιγουριά της Ειμαρμένης…
Η Ανάγκη ή Αδράστεια, όσο κι αν είναι σιδηρά, αφίνει στον άνθρωπο, μαζί με την Ελευθερία, και την Ελπίδα – ιδίως όταν του συμπαρίσταται ο θεός. Η εμφάνισι του Έρωτος, γράφει ο Πλάτων, μαλάκωσε την Ανάγκη! Μην ξεχνούμε δε, ότι ο Προμηθεύς στηρίχτηκε σε μια μαντεία που του εμπιστεύθηκε η Γη, για να αντιμετωπίσει με αποφασιστικότητα και αισιοδοξία την Ειμαρμένη της καθηλώσεώς του –στάθηκε έτσι πρότυπο του Ιδανικού Ανθρώπου, του δυνάμενου να αντιμετωπίζει και να υπερβαίνει την Ειμαρμένη με την βοήθεια της Ενθέου Μαντικής!
Ένα μεγάλο ζεύγος θείων Νόμων στον κόσμο είναι η Φιλότης και το Νείκος, που είχε επισημάνει ο Εμπεδοκλής. Η Φιλότης (ο πανάρχαιος Έρως και αργότερα η Αφροδίτη) ωθεί τα πράγματα προς συνένωση, το Νείκος δε τα απωθεί. Οι δυνάμεις αυτές δρουν ταυτόχρονα και αρμονικά (η Αρμονία ήταν κόρη του Άρη και της Αφροδίτης). Τις βλέπουμε στην κίνηση των ουράνιων σωμάτων, όπως και των ηλεκτρονίων στον μικρόκοσμο : Αυτά συγκρατούνται ελκόμενα, αλλά και απωθούνται περιστρεφόμενα. Τις βλέπουμε σε όλα τα επίπεδα της φύσεως και της ζωής - η «παλίντροπος αρμονίη», έλεγε ο Ηράκλειτος. Στις κοινωνίες των όντων οδηγούν ταυτόχρονα στην ζωή της αγέλης και στην ανεξάρτητη δράσι των ατόμων. Ακόμη και οι θείοι νόμοι συχνά συγκρούονται μεταξύ τους (π.χ. Πλούτων με την Αφροδίτη, όταν ο αγαπημένος της πεθαίνει, ή η Ήρα με τον Άρη, όταν ο σύζυγος ξεκινά για τον πόλεμο). Στον κόσμο δεν δρα μόνη της η μία δύναμι, ενεργούν και οι δύο. Μόνη της η Φιλότης θα οδηγούσε σε συσσωμάτωσι και καταστροφή (την «εκπύρωσι του κόσμου» των Στωικών), μόνο του δε το Νείκος σε διασπορά και διάλυσι. Στο ύψιστο επίπεδο του Ενός τα πάντα βεβαίως είναι συνηρημένα. Το ζεύγος Φιλότητος-Νείκους αρχίζει να λειτουργεί στο δεύτερο επίπεδο, στον Κόσμο των Ιδεών. Σ’αυτόν τον θείο Κόσμο φωλιάζουν οι Εντελέχειες όλων των έμβιων όντων, τα Αρχέτυπά τους, ο «Σπερματικός Λόγος» τους. Εκεί έχομε τις πρώτες διακρίσεις και θείες διαφοροποιήσεις. Στον ακόμη κατώτερο Κόσμο μας, τον αισθητό, η δράσι του ζεύγους αυτών των δυνάμεων είναι εντονώτερη. Φαίνεται πως στην αύξουσα παρουσία αυτού του κοσμογονικού Ζεύγους, όσο κατερχόμεθα στους κόσμους, οφείλεται η πολυδιάσπασι των ψυχών.
Το ζεύγος όμως αυτό των κοσμογονικών δυνάμεων από κοινού επιτυγχάνει, χάρις στην θεία Σοφία, μιαν αρμονική ελευθεριότητα –ιδού πάλι η ύπαρξι της Ελευθερίας. Και ο άνθρωπος είναι ταγμένος να συμμετέχει σ’αυτό το παιχνίδι του θείου Ζεύγους, ρυθμίζοντας τις ελευθερίες του κατάλληλα. Και στην πορεία του για την θέωσι πάντα θα βρίσκει αντίπαλο την υλική ανάγκη – η μυθική αντιπαλότης της Ήρας προς τον Διόνυσο.
Ο Αγών είναι άρα μέρος του θείου Νόμου – «πόλεμος πατήρ πάντων» -, όπως άλλωστε και η Αγάπη (Φιλότης). Αγώνας υπάρχει επίσης στον άνθρωπο και για την υπερνίκηση του Κακού – ηθικός αγώνας κατά της Ανάγκης. Ορφική ήταν η πίστι για την ιερότητα του Αγώνα στην ζωή, που οι Έλληνες την θεσμοθέτησαν με τον κλασικό αθλητισμό (όπου συνυπάρχουν αρμονικά Νείκος και Φιλότης). Ο Αθλητής αποτελεί άλλωστε την πρώτη βαθμίδα αναβάσεως του ανθρώπου προς το Θείον – ακολουθεί ο ήρως, ο ιερεύς, ο μάντις, βαθμίδες του ίδιου «αύξοντος λόγου». Έτσι, στα Μαντεία έπρεπε να βρίσκονται τα αθλητικά στάδια! Αυτή η πίστι ήταν πανάρχαια στην Ελλάδα, από τότε ήδη που η Ολυμπία ήταν μαντείο της Γης : η καθιέρωση των ολυμπιακών αγώνων είχε επομένως θρησκευτικό και συμβολικό υπόβαθρο.
«Κακό» για την ελληνική αντίληψη είναι η παράβασι κάποιου Νόμου, θείου ή ανθρώπινου. Στην ηθική όμως ζωή, συχνά συμβαίνει, το Καλό για ένα Νόμο να είναι Κακό για άλλον : Αυτές τις συγκρούσεις αποτύπωνε η αρχαία τραγωδία! Η συμβολικώτατη θέσι και των θεάτρων ήταν έτσι πάλι στα Μαντεία, αφού ο σωστός συγκερασμός Φιλότητος και Νείκους και η κατά περίπτωσι εφαρμογή της μιας ή της άλλης δυνάμεως αποτελούν ένα ανθρώπινο χρέος που έπρεπε να γίνεται με την συμβουλή του Μαντείου - διότι, διαφορετικά, η Νέμεσις καραδοκεί. Όταν μάλιστα επιπίπτει ο πέλεκυς της Νεμέσεως, θα πρέπει να αναζητηθεί η αιτία : ποιος δηλαδή ηθικός νόμος παραβιάσθη και είχε προκαλέσει το πλήγμα της –ποτέ η Νέμεσις δεν ενεργεί τυχαίως. Αν δεν μπορούσε να βρει κανείς μόνος του την αιτία, το Μαντείο θα του την απεκάλυπτε. Κι έτσι θα επιδιωκόταν η θεραπεία της, η «κάθαρση». Όπως δε στα Μαντεία επεζητείτο η ψυχική κάθαρση του χρηστηριαζόμενου, έτσι ακριβώς και στις τραγωδίες : η κάθαρση επιτυγχανόταν με θεία Χάρι – είτε με τον δελφικό χρησμό είτε με τον «από μηχανής θεό».
Αντιλαμβανόμαστε έτσι, ότι και το Κακό ήταν για το ελληνικό πνεύμα μέρος του κόσμου, συμμέτοχο στην θεία βούλησι. Στην Φύσι μπορεί αυτό να προέλθει από δυνάμεις φυσικές, η σκοπιμότητα των οποίων υπερβαίνει την ανθρώπινη κατανόησι. Στο ανθρώπινο όμως επίπεδο, το ηθικό, αποκηρύσσεται το Κακό από τους θείους νόμους και τιμωρείται, αλλά χωρίς την ύπαρξί του δεν θα υπήρχε Ελευθερία. Το μεγαλείο της Θείας Τάξεως είναι ακριβώς αυτό, να δίνει στον άνθρωπο την ελευθερία να επιλέγει –συμμετέχοντας έτσι κι ο ίδιος στην λειτουργία του θείου κόσμου. Μπορεί η ελευθερία να είναι ελάχιστη, αμυδρή, δεν παύει όμως να είναι η σχισματιά, απ’ όπου εισχωρεί το φως του θεού.
Το να αποδοθή το κακό σε κάποιον «κακό δαίμονα» εθεωρείτο στην αρχαιότητα (ιδίως δε από τους μυημένους στον Ορφισμό) βλασφημία. «Μην προστυχεύεις τον Θεό, για να ωραιοποιήσεις το δικό σου κακό –δεν θα πείσεις μ’αυτά κανένα σοφό», έλεγε ο Ευριπίδης. Ο Δυϊσμός (Καλού-Κακού ή Πνεύματος-Ύλης ή Θεού –Σατανά), υπό την έννοια μιας εσωτερικής αντιφάσεως του Κόσμου, ήταν για τον ελληνισμό ακατανόητος. Κάθε νόμος προέρχεται εκ Θεού, κι όχι μόνο η Φιλότητης. Το κακό δεν προέρχεται από κάποιον αντι-θεό, αλλ’ αποτελεί μέρος της θείας Τάξεως, σημαίνει την εκφυγή από κάποιον Νόμο – συχνά, η άρνησι και του Νείκους ήταν Κακό. Η ταύτισι του Κακού με το Νείκος ή με Ύλη ή (πολλώ μάλλον) με κάποιον «Σατανά» εθεωρείτο «μωρία». «Διί πάντα μέν τἄλλα ὑπήκοά τε καὶ φίλια, καὶ οὐδ’ ἄν ἕν πολέμιον οὐδ’ ἀνθεστηκός οὔτε δύσνουν», έλεγε ο Γ. Πλήθων. Στον Χριστιανικό μονοθεϊσμός όμως, που δεν μπορούσε να κατανοηθή η σύγκρουσι των θείων Νόμων, επλάσθηκε ο Διάβολος (χώρια που η παρουσία του σαν βαθείας σκιάς εμφανίζει την εικόνα του ενός θεού πιο ανάγλυφη και, άρα, πιο ζωντανή!).
Η ασχήμια είναι η έλλειψι του κάλλους και το κακό είναι η έλλειψι του αγαθού, όπως ακριβώς η σκιά είναι η έλλειψι του φωτός. Πηγές φωτός υπάρχουν, πηγές σκότους όχι. Η αντίθεσι δεν είναι αντικατοπτρική. Το Αγαθό τείνει προς το άπειρο, ενώ το Κακό, όπως και η Ασχήμια, έχουν όρια : Μέσα τους ενυπάρχει πάντα κάποιο αγαθό σπέρμα, κάποια δικαιολογία, κάποια συγγνώμη.

Απόσπασμα από το βιβλίο Στο Άδυτο των Ελληνικών Μαντείων
Δημήτριος Π.Δημόπουλος, Εκδ. Ελεύθερη Σκέψις

Εκ του Κέντρου διδασκόμενοι

2011-07-24T12:33:00.000-07:00

Πολλές φορές, οι ρυθμοί των εξελίξεων γύρω μας αποπροσανατολίζουν ακόμη και εξαίρετης οξυδέρκειας ή μαχητικότητας στρατιώτες. Διά την ορθή χάραξη οποιουδήποτε ιδεολογικοπολιτικού δρόμου απαιτείται μία συνεχή επαφή με το Κέντρο, όχι μόνο ενός ανθρώπου, αλλά και ενός ευρύτερου συνόλου.

Ένα αληθές Κέντρο, το οποίο δύναται αενάως να Φωτίζει, είναι η Σπάρτη. Σίγουρα είναι αδύνατον με τις παρούσες συνθήκες να υπάρξει μία ανάλογης λαμπρότητας κοινωνία. Σίγουρα μια τέτοια γενιά δύναται να υπάρξει κατόπιν της εγκαθιδρύσεως μιας επαναστάσεως και αφότου η γενιά που την πραγματοποίησε παραδώσει ζωτικό χώρο υγιές και γόνιμο για να υπάρξει η επόμενη. Σίγουρα, όμως, η Σπάρτη, τα λιτά αποφθέγματα που έχουν διασωθεί, είναι ικανά να δεικνύουν ατραπούς στις πιο δύσκολες στιγμές, στα ομιχλώδη τοπία του ιδεολογικού χάους, στον μηδενισμό της συγχρόνου πραγματικότητος.

Πολλοί θα διαχωριστούν από την βιοθεωρία της κοινότητος μας λόγω μιας -δικαιολογημένης για τα σύγχρονα αστικά πρότυπα- ανάγκης που νιώθουν για εκσυγχρονισμό της δράσεως, για διάνοιξη πολιτικών συμμαχιών, για εξάπλωση της ιδέας κ.ο.κ. Στα πλαίσια αυτά λαμβάνουν χώρα δράσεις – προσφορά στο κράτος – αυτοκαταστροφικών αποτελεσμάτων, συνεργασίες με προσωπικότητες της δημοκρατίας και του κοινοβουλίου, διαμόρφωση μιας επικίνδυνης ιδιάζουσας αντιλήψεως περί εθνικού και κοινωνικού και πολλές άλλες τάσεις – ρεύματα που αντικειμενικώς κάποιος μπορεί να χαρακτηρίσει ως «σημεία των καιρών».

Στον αντίποδα όλων αυτών , δεν θα παρουσιάσουμε καμία μακροσκελή ανάλυση για να πείσουμε κάποιον περί της ορθότητος της βιοθεωρίας του Άρματος, αλλά δύο αποφθέγματα από το Αιώνιο Κέντρο του Εθνικού Σοσιαλισμού. Όχι μόνο επειδή αδιαφορούμε για την «πειθώ»πιστεύοντας στην «έμπνευση», αλλά και επειδή είναι κατανοητό ότι η αντίληψη περί του τι είναι «ορθό» και τι όχι, προϋποθέτει παιδεία, σθένος και εκρίζωση κάθε εγωιστικού στοιχείου, κάτι τρομερά δύσκολο στην σύγχρονη κοινωνία.

Κάποιος Αθηναίος , λοιπόν, είχε αναφέρει στον Νίκανδρο : « Σε σας τους Σπαρτιάτες πολύ σας αρέσει ω Νίκανδρε, να μένετε αργοί ( με την έννοια του σχολάζειν). Και ο Νίκανδρος του απάντησε : «Αυτό αληθεύει , είπε, αλλά όχι σαν εσάς, που ασχολείσθε με ό, τι τύχη»

Στις παροτρύνσεις, συμβουλές και καλο – ή κακοπροαίρετες κριτικές απέναντι στον εθνοκοινοτικό μας δεσμό, η απάντησή μας μπορεί να είναι μονάχα αυτή. Αρνούμαστε να ασχοληθούμε με όποιον και ό, τι τύχει. Προτιμούμε να παραμένουμε Πιστοί στην Παραδοσιακή ( αν αυτός ο όρος δύναται να γίνει αντιληπτός) μας πορεία, ανάμεσα μονάχα σε αληθινούς συντρόφους, με μόνο στόχο την ανέλιξη.

Επίσης, στο ζήτημα περί «δράσεων», όταν ο Λυκούργος ερωτήθηκε γιατί απαγόρευσε στους Σπαρτιάτες να επιτίθενται εναντίων φρουρίων και τειχών, απήντησε : « Για να μην σκοτώνονται οι γενναίοι από γυναίκα ή παιδί ή άνανδρο άνδρα».

Κάθε επικεφαλής, οποιασδήποτε ομάδος, οφείλει να προστατέψει τις ποιότητες των συντρόφων του, από τον εξευτελισμό και τις ανούσιες διώξεις. Δεν ήταν η δύναμη της δημοκρατίας η οποία απομόνωσε από τον χώρο του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού εξαίρετες προσωπικότητες, αλλά ο ίδιος ο «χώρος». Δεν ήταν οι εχθροί αυτοί που εξόντωσαν , εξουθένωσαν και εν τέλει κατάφεραν να μετατρέψουν σε μονάδες ( - αντί ισχυρά σύνολα) δεκάδες ηρωικά στοιχεία, αλλά οι αποφάσεις και οι «δράσεις» του χώρου. Δεν χρειάστηκε ποτέ κανείς καταδότης για την χαρτογράφηση της δυναμικής του εθνικισμού στην Ελλάδα. Μπορούν και μόνοι τους οι «εθνικιστές» να αλληλοπροδίδονται ή με «ριζοσπαστικές» κινήσεις να συλλαμβάνονται κατά ομάδες.

Εν κατακλείδι, όταν ο Ζευξίδαμος ερωτήθει γιατί δεν υπήρχαν στην Σπάρτη γραμμένοι οι άγραφοι νόμοι της Ανδρείας για να τους δίδουν για μελέτη στους νέους, εκείνος απήντησε : « Γιατί είναι καλύτερα να συνηθίζουν στις ανδραγαθίες , παρά να προσέχουν στα γραμμένα»….

Είναι προτιμότερο να συνηθίσουμε στην εργασία, παρά να μιλάμε για Έλληνες εργάτες, είναι προτιμότερο να συνηθίσουμε στην αυτοβελτίωση, παρά να μοιρολογούμε για την έλλειψη προσωπικοτήτων, είναι προτιμότερο να δημιουργούμε Φυσική Κοινότητα με Συντρόφους, παρά να αναλύουμε την θεώρησή της…

Μάρκος Πάλλης

2011-07-24T12:13:00.000-07:00

(Το παρόν βιογραφικό δημοσιεύθηκε στις 15 Ιουνίου 1989, στην Αγγλική εφημερίδα Independet).

Ο Μάρκος Πάλλης γεννήθηκε στο Λίβερπουλ από Έλληνες γονείς. Εν τούτοις, ήταν κυρίως Ινδικές επιρροές που έπαιξαν αρχικά ρόλο στην διαμόρφωση της φαντασίας του, καθώς ο πατέρας του Αλέξανδρος συνδύαζε την επιχειρηματική ζωή, στη μεγάλη εμπορική φίρμα της Ανατολής των αδελφών Ράλλη, με τις φιλολογικές μελέτες και την ποίηση ( μετέφρασε στα νέα Ελληνικά Όμηρο και Σαίξπηρ) , και το πατρικό σπίτι περιείχε ποικιλία ανατολικών έργων τέχνης. Ο Μάρκος πέρασε από το Χάροου με άθικτα τα μουσικά και βοτανολογικά ενδιαφέροντά του, και, συνοδευόμενος από τον αδελφό και την αδελφή του, υπηρέτησε ως τραυματιοφορέας στον Βαλκανικό πόλεμο του 1912 – 13. Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο κατατάχτηκε στην Φρουρά των Γραναδιέρων και μετά τον τραυματισμό του στην Γαλλία, η ασυνήθιστη γλωσσομάθειά του χρησιμοποιήθηκε στην λογοκρισία. Μετά από μία περίοδο στο πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ, τα τρία κύρια ρεύματα της ζωής του, η μουσική, η ορειβασία και η μεταφυσική, αρχίζουν να εκδηλώνονται. Οι επισκέψεις του πριν από τον πόλεμο στο Βενέυ και ο θαυμασμός του για το έργο του Βάγκνερ, είχαν πυροδοτήσει το ενδιαφέρον του για την μουσική, το οποίο τώρα εξελίσσεται σε ενεργό ενθουσιασμό για τον Μπαχ και στην συνέχεια τον οδηγεί στην δραστηριοποίησή του για την αναβίωση της πρώιμης μουσικής. Το 1925 γίνεται μαθητής του Άρνολντ Ντόλμετς και συναντά τον Ρίτσαρντ Νίκολσον, τον μελλοντικό αφοσιωμένο φίλο ζωής, όταν αυτός ήταν ακόμη στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Μαζί μελετούν βιόλα και πιάνο και συγκεντρώνουν γύρω τους μια ομάδα μουσικών. Ο αδελφός ενός από αυτούς μύησε τον Μάρκο στον αλπινισμό, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα την επαφή του με τους Θιβετιανούς και τον Βουδισμό. Με το πέρασμα του χρόνου, τα μουσικά και ορειβατικά σχέδιά του γίνονται όλο και πιο τολμηρά και το 1930 ιδρύεται στο Λίβερπουλ το Αγγλικό Συνέδριο Βιολών. Συνάμα, πραγματοποιούνται διάφορες επισκέψεις στις Άλπεις και το 1933 και το 1936 οργανώνει δύο επισκέψεις στα Ιμαλάια. Σε αυτό το διάστημα γοητεύεται από τον Γκάντι και τον απορροφούν οι διδασκαλίες του Rene Guenon. Αυτά βοήθησαν στην προετοιμασία του νου του για την από πρώτο χέρι συνάντησή του με τον Θιβετιανό Βουδισμό, τον οποίο και ασπάστηκε το 1936. Εμπειρίες και στοχασμοί πάνω σε αυτά τα ταξίδια καταγράφονται στο “Peaks and Lamas” (1939) , ένα ταξιδιωτικό βιβλίο που συνδυάζει την οξυδερκή έκθεση των κύριων όψεων του Θιβετιανού Βουδισμού με τις γραφικές περιγραφές των ίδιων των ορειβατικών αποστολών. Δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα να υποθέσουμε ότι σε αυτήν την περίοδο της ζωής του η ώθηση για αναρρίχηση άρχισε να εστιάζεται σ’ ένα υψηλότερο και πιο πνευματικό επίπεδο. Ο μυστικισμός όμως ( μια λέξη που σπάνια χρησιμοποιούσε και ίσως δεν συμπαθούσε) , όπως συνέβαινε και με τον Meister Eckhart, συνδυαζόταν πάντα με τον ρεαλισμό και την πρακτικότητα. Στον πόλεμο του 1939 – 45, για παράδειγμα, αφοσιώνονται στην κοινωφελή εργασία στο Λίβερπουλ και στη μελέτη της Θιβετιανής γλώσσας. Με το τέλος του πολέμου είναι τελείως έτοιμος για την επιστροφή , ο 1947 στο Σικίμ, με άδεια επίσκεψης για το Τζιάντσε και Σιγκάτσε στο Θιβέτ. Αυτό το ταξίδι πραγματοποιείται με τον Ρίτσαρντ Νίκολσον μόνο. Ακολουθεί μία μακρά παραμονή στην Ινδία στην διάρκεια της οποίας ο Μάρκος συνεχίζει τις επαφές του με Θιβετιανούς , γράφει μάλιστα κι ένα βιβλίο στα Θιβετιανά υποδεικνύοντας τους κινδύνους που σύντομα θα περιστοίχιζαν τον πολιτισμό και την θρησκεία τους. Μετά την εισβολή της Κίνας στο Θιβέτ, επιστρέφει στην Αγγλία. Το Αγγλικό Συνέδριο Βιολών επανιδρύεται στο Λονδίνο και συνεχίζει να φέρνει φως και να εκτελεί σχετικά άγνωστη Αγγλική μουσική δωματίου του 16^ου και 17^ου αιώνα. Οι μουσικές συνθέσεις και εκτελέσεις προχωρούν τώρα παράλληλα με μεταφυσικές εργασίες και πρακτική συνδρομή στους Θιβετιανούς εξορίστους στην Μεγάλη Βρετανία. Ο Μάρκος έγινε όχι μόνο φίλος , αλλά και σύμβουλός τους, κι αυτό αναγνωρίζεται σήμερα από Λάμας , τόσο εδώ, όσο και κατά μήκος των Ιμαλάϊων. Η μουσικής αυτής της περιόδου περιλαμβάνει μέρη ασμάτων, κομμάτια για βιόλα ντα γκάμπα, μία καντάτα για σόλο βαρύτονο και ορχήστρα, ένα κουαρτέτο εγχόρδων , και πολλές εργασίες δημοσιευμένες με την μορφή βιβλίων (“ The way and the Mountain” , “A Buddhist Spectrum”) καθώς και συλλογές άρθρων όπως “ Studies in Comparative Religion” και “ The sword of Gnosis” ( το τελευταίο εκδόθηκε από τον Jacob Needleman) . Τα τελευταία χρόνια του αφιερώνονται στην συγγραφή μιας μακροσκελούς όπερας για τον Θιβετιανό σοφό Μιλαρέπα. Μένει να αποτολμήσουμε ένα σύντομο σχόλιο: Ήταν και παραμένει ένα μεγάλος δάσκαλος – μπορεί κανείς να πει επίσης προφήτης – που κατανόησε βαθιά τόσο αυτή την ζωή , όσο και την μέλλουσα, που η παρουσία του έκανε αξεπέραστες δυσκολίες να μοιάζουν λιγότερο τρομακτικές, που ακούραστα βοήθησε αυτούς που του εμπιστεύθηκαν τα προβλήματά τους. Για εκείνον, η πνευματική αίτηση στην προσευχή ήταν το μόνο αναγκαίο και με την ίδια του την ζωή απέδειξε την ισχύ και την αλήθεια των παραδοσιακών διδασκαλιών. Έδειξε ότι αυτές , όσο και αν εξασθενούν από τον μοντερνισμό, παραμένουν τα μοναδικά άξια κριτήρια γι΄αυτούς που, όπως θα το έθετε και ο ίδιος, έχουν τα αυτιά ν΄ ακούσουν. Η ζωή του ήταν μία γιορτή του « Γάμου της Σοφίας και της Μεθόδου», που είναι και ο τίτλος μιας εργασίας του.

Ο Μάρκος Αλεξάνδρου Πάλλης, μουσικός , ορειβάτης και μεταφυσικός, γεννήθηκε στο Λίβερπουλ στις 19 Ιουνίου του 1895 και πέθανε στο Ήστμπουρυ στις 5 Ιουνίου του 1989.

Peter Talbot Willcox.

Περί κοινοτισμού

2011-07-24T05:31:00.000-07:00

Ένα σύνολο ατόμων, μία πληθυσμιακή ομάδα ή ένα άθροισμα προσωπικοτήτων για να μπορέσει να θεωρηθεί κοινότητα θα πρέπει να έχουν προκαθοριστεί τα «κοινά» στοιχεία όσων αποτελέσουν τα ζωτικά μέρη ενός ευρύτερου οργανικού συνόλου. Αυτό το «κοινό» αποτελεί το σπέρμα γεννήσεως μιας κοινότητος, την σπίθα σε μία φλόγα. Κατόπιν, λαμβάνει χώρα η ανάπτυξη του ζωντανού αυτού οργανισμού, με όλα τα μέρη – όργανα- άτομα να συντελούν αρχικώς σε μία υγιή πορεία και μετέπειτα σε μία πραγμάτωση των σκοπών του συνόλου. Μονάχα με αυτή την συνοπτικά παρουσιαζόμενη βάση μπορούμε να προχωρήσουμε στην γραπτή αποτύπωση κάποιων στοιχειωδών θέσεών μας.
Αυτή λοιπόν η κοινότητα, όντας ζωντανή, φυσική, κοσμική παρουσιάζει πολλά κοινά στοιχεία με μία ανθρώπινη φυσική παρουσία. Όπως σε έναν οργανισμό η αντιμετώπιση μίας ισχυρής ασθενείας εξαρτάται κατά μεγάλο κομμάτι από τις δυνατότητες του ανοσοποιητικού συστήματος καθώς και την ποιότητα της υγείας, η οποία έχει διαμορφωθεί βάσει του προτέρου βίου, έτσι και σε μία κοινότητα, έθνος, λαό οι αντιδράσεις του σε οποιαδήποτε «αρρώστια», εξαρτώνται από την κατάσταση της υγείας του και συγκεκριμένα των αμυντικών μηχανισμών που διαθέτει απέναντι σε επιπλοκές, μικρόβια κ.ο.κ. Οι αμυντικοί αυτοί μηχανισμοί προϋποθέτουν χρόνια προσπάθεια διαμορφώσεώς τους, σκληραγώγηση, εκγύμναση σώματος και νου.
Κατά αυτές τις βασικές φυσικές αρχές, αν θελήσουμε να υπάρξουμε εντός μίας κοινότητος, οφείλουμε να εργαστούμε για την «υγεία» - σκληραγώγηση της θέσεώς μας οπουδήποτε στο «σώμα» αυτό, αλλά και για την συνολική εύρυθμη λειτουργία – πορεία του οργανισμού. Η εναρμόνιση όλων των ζωτικών οργάνων έγκειται στον δευτερεύον κέντρο του εγκεφάλου και στο πρωτεύον της κοιλιακής χώρας. Η πραγμάτωση οποιουδήποτε σκοπού , έγκειται στην κατάσταση που βρίσκεται ακόμη και το πιο φαινομενικώς ασήμαντο κύτταρο. Εν προκειμένω, αξίζει να αναφερθεί πως όπως στην φύση δεν νοείται η έννοια του ασήμαντου, αντιστοίχως και σε μία υγιή κοινότητα δεν μπορεί να υπάρξει η έννοια αυτή. Κάθε πράξη, κάθε πτυχή μιας προσωπικότητος, κάθε λέξη, κάθε συμπεριφορά αποτελούν εκφάνσεις της καταστάσεως και πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν. Μπορεί ευρύτερα να ομιλούμε ή να γράφουμε πολύ εύκολα για κοινοτισμό, αλλά η ορθή γνώση επί του θέματος εσωκλείει την αντίληψη – σύλληψη της τρομερής δυσκολίας του. Διότι, η γέννηση και η ανάπτυξη ενός τέτοιου εγχειρήματος απαιτεί θέληση, αποφασιστικότητα, γνώση, δύναμη, πόρους, ήθος, ηθική, αφοσίωση, πίστη. Η ύπαρξή του , όμως, στον χρόνο απαιτεί μία γενιά σφόδρα εχθρική στην αρρώστια του εφήμερου. Μία γενιά αρκετά σκληρή και πολυμήχανη να υπάρξει στην καπιταλιστική κόλαση για την εξασφάλιση των απαραιτήτων πόρων, ικανή να σταθεί και να εξελιχθεί σε οποιοδήποτε περιβάλλον, αυστηρή στις αρχές της και πιστή στην πραγμάτωση, όχι των «ονείρων» που έχουν πλάσει τα αστικά κατάλοιπα, αλλά των καθηκόντων που η ιδία τους η αξιοπρέπεια απέναντι στην Φυλή και τον Πολιτισμό τους επιτάσσει. Το μόνο «εφήμερο» το οποίο μπορεί να υπάρχει σε αυτή την γενιά είναι ο πόνος είτε εκ των πάσης φύσεως «δυσχερειών» είτε εκ των παντός είδους «πληγών».
Ο κίνδυνος του εφήμερου εντός μιας τέτοιας κοινότητος, δεν προσδιορίζεται μονάχα στο κομμάτι της καταστάσεώς της, αλλά ακόμη και στον προσανατολισμό της δράσεως. Ο ενθουσιασμός, η απογοήτευση, οι έντονες μεταπτώσεις, αποτελούν τροχοπέδη στην δύσβατη ανηφοριά των καιρών. Το συνειδητοποιημένο μέλος ενός οργανισμού εργάζεται με την μεγάλη πρόκληση της ισορρόπησής του σε λεπτά νήματα. Αποσκοπεί μονάχα σε αυτό που πρέπει να γίνει έχοντας όμως συνειδητά προσδιορίσει πρωτύτερα αυτά τα «πρέπει». Δεν υπάρχουν χαμόγελα μήτε δάκρυα σε αυτό το στάδιο. Δεν υπάρχουν επιβραβεύσεις. Υπάρχει μονάχα επαγρύπνηση, συντροφικότητα, αφοσίωση. Τα συναισθήματα υποχωρούν, όταν η αξιοπρέπεια και η τιμή γίνει αντιληπτή, όπως η σκουριά από ένα μέταλλο που αφέθηκε καιρό δίχως φροντίδα. Απογυμνωμένοι από εντυπώσεις και θέατρα σκιών, από προβολείς και συγχύσεις, στεκόμαστε ακλόνητοι στην θέση που έχουμε φθάσει όταν οι θύελλες μανιωδώς μας χτυπούν και προχωρούμε μπροστά όταν οι δυνάμεις και η ορατότητά μας το επιτρέπουν.
Στην ομίχλη της δημοκρατίας, στα βάραθρα αυτά της παρακμής και της συγχύσεως, δεν θα κάνουμε το παραμικρό βήμα, αν δεν έχουμε τον πλήρη έλεγχο του δικού μας επομένου βήματος. Η δημοκρατία φαντάζει σαν την σάπια ξύλινη σκάλα, όπου αυτοί που βρίσκονται στην κορυφή της σε καλούν να την διαβείς για να αποτελέσεις το απαραίτητο βάρος διαλύσεως ενός σκαλοπατιού, όπου και εσύ θα χαθείς στο χάος που βρίσκεται από κάτω και εκείνοι εξασφάλισαν την θέση τους στην κορυφή για κάποιο καιρό ακόμη. Ολόκληρη η δημοκρατία αποτελεί έναν τιτάνιο εχθρό με ισχυρότατο ανοσοποιητικό σύστημα. Καταφέρνει να εξοντώνει τους ισχυρότερους εχθρούς της με τεχνάσματα που τους οδηγούν εντός των ερειπίων της δημιουργώντας τους την ψευδαίσθηση πως γνωρίζουν που «πατούν». Οι δημοκράτες , όμως, γνωρίζουν επακριβώς κάθε σπιθαμή του οικοδομήματός τους, γνωρίζουν κάθε σαθρό σημείο της σκακιέρας τους, γνωρίζουν πώς να εξοντώνουν ηρωικά στοιχεία, πώς να ξεφτιλίζουν εξαίρετες ποιότητες, πώς να παρέχουν χώρο εκτονώσεως στην αντιδραστικότητα δίχως κίνδυνο για το σύστημά τους.
Ο δρόμος μας είναι μακράν των δημοκρατικών πλαισίων καθώς και όλων εκείνων των εφήμερων στοιχείων τα οποία θα διογκωνόντουσαν εντός αυτών, αλλά κατ΄ουσίαν θα ήτο πλήρως ελεγχόμενοι «ελεύθεροι χώροι» που εν γνώσει της η δημοκρατίας θα παρείχε. Στην σκακιέρα της δημοκρατίας θα σταθεί το πρώτο πιόνι ενός υγιούς οργανισμού όταν είναι τόσο ισχυρό ούτως ώστε με το που ακουμπήσει στο δάπεδο, να το συντρίψει. Η είσοδος στο οικοδόμημά της πραγματοποιείται με ευθύ προσανατολισμό προς τον εμπρησμό των σάπιων ξύλινων σκαλιών και τίποτα άλλο.
Δεν αποσκοπούμε στην δημιουργία δομών, υποδομών ή ότι άλλο στα μέτρα μιας περιόδου παρακμής. Αγωνιζόμαστε για την ανάπτυξη ενός οργανισμού στα μέτρα του Ελληνικού και του Άριου με ποσοτικές αναλογίες τέτοιες, ώστε να εξασφαλίζεται η επιθυμητή ποιοτική ανάπτυξή του. Δεν αποτελούμε τάση ρευμάτων μήτε ανήκουμε σε κάποιο «χώρο». Ο μόνος χώρος που αντιλαμβανόμαστε είναι αυτός που δημιουργούμε, όπου σίγουρα πέραν της κοινότητος υπάρχει και «περιβάλλων» κύκλος. Βάσει αυτών, κάθε μεταβολή εντός μίας πολιτισμικής και ευρύτερης σε πολλά επίπεδα κατοχής δεν δύναται να θεωρείται πεδίο δράσεώς μας. Η δική μας δράση υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πέραν «κρίσεων» και «ασταθειών». Αγωνιζόμαστε για ένα τελείως διαφορετικό σκοπό από την εξουσία ή την εξάπλωση τάσεων. Αγωνιζόμαστε για μία τελείως διαφορετική Πατρίδα από την «Ελλάς Α.Ε.», για την οποία θα είμαστε Πατριώτες. Αγωνιζόμαστε για ένα τελείως διαφορετικό Έθνος από αυτό των νεοελλήνων, για το οποίο θα είμαστε Εθνικιστές. Αγωνιζόμαστε για έναν ριζικά διαφοροποιημένο εθνοκοινοτισμό, εντός του οποίου θα μείνουμε Ζωντανοί.

Völsungasaga

2011-07-10T04:01:00.000-07:00

Η Völsungasaga γράφτηκε κατά τον 13^ο αιώνα, μεταξύ του 1200 και 1270 από κάποιον ανώνυμο Ισλανδό, ο οποίος βασίστηκε σε ιστορίες οι οποίες περιέχονταν σε παλαιότερα Σκανδιναβικά ποιήματα. Πραγματεύεται την ιστορία της γενιάς των Volsung, την γέννηση, τα κατορθώματα και τον θάνατο των μελών της, όπως του επώνυμου γενάρχη Volsung, του Sigmund και του Sigurd. Μέσα από τις σελίδες τις περνούν μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη περιστατικά όπως η γέννηση του Volsung, το τράβηγμα του ξίφους το οποίο ο Odin κάρφωσε στο δέντρο Barnstock, από τον Sigmund, η αιμομικτική ένωση του Sigmund με την αδερφή του Signy και η γέννηση του Sinfjotli, η λυκανθρωπία των Sigmund και Sinfjotli, η γέννηση του Sigurd και οι άθλοι του όπως ο φόνος του δράκου Fafnir και το πέρασμα μέσα από το πύρινο τείχος για να φτάσει στην Brynhild, ο φόνος του Sigurd, η καταστροφή των Βουργουνδών, ο τραγικός θάνατος της κόρης του Svanhild μετά από εντολή του βασιλιά των Γότθων Jormunrek και η εκδίκηση των αδερφών της. Πολλά από τα εξιστορούμενα επεισόδια έχουν τις ρίζες τους σε πραγματικά γεγονότα της εποχής των Μεταναστεύσεων, κατά τον 4^ο και 5^ο μ.χ. αιώνα, όταν γερμανικά φύλα και οι Ούννοι εισέβαλαν στις περιοχές της καταρρέουσας Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι συγκρούσεις και οι μεταναστεύσεις κατά την περίοδο αυτή διατηρήθηκαν στην μνήμη και την παράδοση των γερμανικών λαών της Δυτικής, Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης και με τα ταξίδια των Βίκινγκς μεταφέρθηκαν μέχρι την Ισλανδία, όπου έγιναν αντικείμενο της ποιήσεως. Ο χαρακτήρας του Jormunrek βασίζεται στον βασιλιά των Οστρογότθων Ερμανάριχο, ο Atli στον Αττίλα , ο Gunnar στον ιστορικό βασιλιά των Βουργουνδών Gundaharius, ο οποίος έπεσε στο πεδίο της μάχης το 436 σε μάχη με τους Ούννους μισθοφόρους του Αέτιου. Για τον Sigurd έχουν προταθεί ερμηνείες όπως αυτή που τον συνδέει με τον Arminius ή τον Φράγκο ηγεμόνα Sigiberd. Στην saga αντανακλώνται επίσης στοιχεία από την κοινωνικοπολιτική δομή των γερμανικών φύλων, όπως οι δεσμοί αίματος, η πατριαρχική οργάνωση ( ο Fafnir μέμφεται τον Sigurd γιατί είναι ορφανός χωρίς πατέρα, ο Sigurd μετά τον γάμο του με την Gudrun εισέρχεται στην οικογένειά της και όχι το αντίθετο, πράγμα το οποίο καθιστά την θέση του επισφαλή.), η αδελφοποιτία και οι επιγαμίες ως μέσο συμμαχίας. Η περίπτωση της λυκανθρωπίας του Sigmund και του Sinfjotli και η ζωή τους στα δάση πρέπει να συνδέεται με παλαιότερες τελετουργικές πρακτικές και την ύπαρξη ευρημάτων όπου απεικονίζονται πολεμιστές με δέρματα λύκων. Η Völsungasaga ενέπνευσε τον Richard Wagner στην συγγραφή του έργου του “Der Ring des Nibelungen”, ο William Morris ξαναδιηγήθηκε την ιστορία στο επικό ποίημα του “The Story of Sigurd the Volsung and the Fall of the Niblungs” και ο J.R.R. Tolkien την διασκεύασε στο “The Legend of Sigurd and Gudrun”.

Το Εφήμερο

2011-06-30T06:37:00.000-07:00

Σε κάποιο παλιό βιβλίο του Ανδρέα Δενδρινού εν ονόματι «Μεταίχμιο» υπάρχει ένα κεφάλαιο με τον τίτλο « Εφήμερο» όπου η έννοια και η ουσία του αποτελεί ένα από τα πολλά σημάδια – στίγματα του αρρωστημένου πολιτισμού της μεταβάσεως από τον παραδοσιακό στον σύγχρονο κόσμο. Ως νεότεροι, αντικρύζοντας την μαύρη γραμματοσειρά στο κιτρινωπό χαρτί, μιας και τέτοια βιβλία ουδείς θεώρησε αναγκαίο να ανατυπωθούν, ένας στιγμιαίος τρόμος κατακλύζει την σκέψη. Δίχως να ανατρέξουμε στην ανάλυση του συγγραφέα, με τη σύλληψη μονάχα της ιδέας του, η σκέψη αρχίζει και υπερχειλίζει από εικόνες και γεγονότα της καθημερινότητάς μας, τα οποία επαληθεύουν περίτρανα πως μεγαλώνουμε στην εποχή που ο εχθρός «εφήμερο» αναβλύζει συνεχώς από την κληρονομιά της αστικής κουλτούρας.
Ουδεμία πιθανότητα δύναται να δοθεί στην υπέρβαση της πληθώρας τάσεων και ροπών αντιθέτου φοράς και διευθύνσεως εξ αυτής που ο Αγών μας καλεί να επιλέξουμε, αν δεν λάβει χώρα μία κατά το δυνατόν πλήρη παρατήρηση των χαρακτηριστικών εκείνων τα οποία πάντοτε θα καταστρέφουν σε στιγμιαίο χρόνο, όσα χρόνια μπορεί να χτίζονταν με κόπο και θυσίες. Οι αδυναμίες, τα πάθη, οι «ιδιαιτερότητες» και παρομοίας φύσεως ατομιστικές και εγωιστικές κατά βάση δικαιολογίες αποτελούν το πρωτογενές υλικό της άμμου, όπου όσοι πύργοι και να χτιστούν με αυτήν, όσο περίτεχνα σχέδια και να χαραχθούν πάνω της, όσα στολίδια και χρώματα και αν απλωθούν στα οικοδομήματά της, ένας κυματισμός αρκεί για να τα συντρίψει όλα. Η εφήμερη αντίληψη περί της καθημερινότητας, μία κατ’ εξοχήν συνθήκη υπάρξεως της απαραίτητης συγχύσεως διά την σκέδαση των προσωπικοτήτων και την εκρίζωσή τους από κάθε κέντρο, σταθερά ανελισσομένου και εξελισσομένου, ουδεμία σχέση έχει με την εμπειρική ζωή, την βιωματική δηλαδή κατάσταση της στιγμής. Αυτό, οφείλουμε να το διευκρινίσουμε, μιας και οι «new age» εσωτεριστές, διαλογιζόμενοι και ασκητές μιας γελοίας ατομικής ευδαιμονίας πολλές φορές σκοπίμως διαστρεβλώνουν.
Ανάμεσα, λοιπόν, στις αστικές χαράδρες των τσιμεντένιων κολάσεων, στο εσωτερικό των εκάστοτε κελιών, ο σύγχρονος άνθρωπος αγωνιά για πληθώρα ζητημάτων όπως το γέμισμα του στομαχιού του, την εκτόνωση των ηδονών του, την αύξηση του λογαριασμού του, την εξασφάλιση χρημάτων, την απόκτηση κάποιων αγαθών. Η ζωή των περισσοτέρων αστών είναι απαλλαγμένη από οποιοδήποτε όραμα, ιδανικό ή αξία. Και ακόμη όταν επικαλύπτουν την ύπαρξή τους με κάποιο ιδεολογικό μανδύα, αυτός εξυπηρετεί μονάχα βιώματα, συμπλέγματα ή κατά πλειοψηφία ψυχολογικές ή οικονομικές ανάγκες. Η ζωή δρομολογείται από την ανάγκη καλύψεως των κάθε είδους και ήθους εφήμερων απολαύσεών τους. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, διόλου παράξενο μπορεί να μας φανεί, πως επιλέγουν πράξεις οι οποίες καταστρέφουν ουσιαστικώς, ό,τι φαινομενικώς χτιζόταν επί μακράν.
Στον αντίποδα, όμως, μιας εφήμερης καθημερινότητας, βρίσκεται κάθε άνθρωπος που επιλέγει την αφοσίωση και την πίστη, όχι μόνο σε μία ιδέα ή μία κατάσταση, αλλά στην έμπρακτη ατέρμονη προσπάθεια για αυτήν. Η αντίληψη περί του εφήμερου της φυσικής μας παρουσίας διαφέρει άρδην από την αντίληψη περί του εφήμερου των πεπραγμένων κατά την διάρκεια της. Στην μεν πρώτη κατάσταση συνεπάγεται η αναζήτηση της υπερβάσεως του χρόνου και του εφήμερου μέσω της συνειδητής ένταξής μας στην φυσική κοινότητα της φυλής μας, όπου μόνον εκεί είναι εφικτή και η εκάστοτε αυτοπραγμάτωση, ενώ στην δε δεύτερη κατάσταση, κατ’ ουσίαν κατακρημνίζονται όλα στο βάραθρο της ανυπαρξίας, μιας και όλη η ζωή κινείται γύρω από εφήμερες απολαύσεις ( ακόμη και αν παρουσιάζονται με την μορφή στερήσεων ή πόνου δεν παύουν να αποτελούν εγωιστικές τάσεις) δίχως καμία συνένωση με κάποια υπερβατική αλήθεια. Απλό παράδειγμα, η πατρίδα και η φυλή, η γη δηλαδή και το αίμα, τα οποία αποτελούν ομοούσια στοιχεία με το κέντρο της υπάρξεως κάθε ανθρώπου. Είμαστε άρρηκτα δεμένοι μαζί τους, είτε επιθυμούμε να το δεχτούμε είτε όχι και όποια πραγμάτωση δεν δύναται να λάβει χώρα μακράν αυτών.
Επιστρέφοντας στην εναντίωσή μας στην εφήμερη αντίληψη περί του βίου, η οποία αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του βίου των μαζών, αξίζει να εστιαστεί η προσοχή στους κύριους άξονες οι οποίοι ορίζουν τις συντεταγμένες πάνω στις οποίες διαγράφεται η καθημερινότητα. Βάσει αυτών των αξόνων αναφοράς παρατηρείται, εξηγείται και αναλύεται οποιαδήποτε κίνηση ενός εθνικοσοσιαλιστή. Αν θελήσει κάποιος να κοιτάξει απλώς την αυτοβελτίωση δεν θα καταλάβει τίποτα. Αν πάλι θελήσει να κοιτάξει την εργασία, την οικογένεια, την εκγύμναση ή την όποια άλλη πτυχή της ζωής του μεμονωμένα, πάλι δεν θα καταλάβει τίποτα. Η μόνη δυνατότητα αντιλήψεως του βίου που δρομολογεί ή πρέπει να δρομολογεί είναι εφικτή μέσω μίας ολιστικής θεωρήσεως του Αγώνα . Και επειδή οι επιταγές του Αγώνος αποτελούν σκληρές και επίπονες δοκιμασίες σε σωματικό, ψυχικό, συναισθηματικό και πνευματικό πεδίο, απαιτούν δράση σε τέτοιο βάθος χρόνου , που ο εφήμερος άνθρωπος ουδέποτε θα μπορέσει να αντιληφθεί. Το χτίσιμο ενός οικοδομήματος – φρουρίου της Ελληνικότητος και του Λευκού Ανθρώπου από υλικά που θα αντέξουν τόσο στον χρόνο όσο και στους δύσκολους καιρούς δεν μπορεί να συγκριθεί με κάστρα και εφήμερα χαραγμένα μεγάλα λόγια στις αμμουδιές, πλάι στα κύματα της αστικής εφήμερης πραγματικότητος.
Πολλοί μπορεί να θεωρήσουν πως είμαστε πολύ πίσω ή πως τα βήματά μας είναι πολύ αργά. Άλλοι μπορεί να απορήσουν για την αφοσίωσή μας στην ιεραρχία, σε περίσσειες αρχές ιδεολογικού ήθους και ηθικής ή ακόμη και σε άλλα ζητήματα εκ του εκάστοτε ατομικού βίου. Η μόνη απόκριση σε τέτοιας φύσεως προβληματισμούς είναι απλώς να σκύψουμε το κεφάλι και να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε έστω και για μία σπιθαμή «ζωτικού χώρου», η οποία όμως θα είναι πραγματικά ελεύθερη από εμάς τους ιδίους και ικανή να παραμείνει ελεύθερη τα χρόνια που θα έρθουν.
Στον δρόμο αυτό , δεν χωρούν μήτε το εφήμερο, μήτε οι άνθρωποι του εφήμερου. Υπάρχει χώρος μόνο για εκείνους που κάθε τους στιγμή εντάσσεται σε έναν αγώνα για κάτι Αιώνιο και όλη τους η σκέψη και η δράση, πλάθεται από την βουλητική ανάγκη χτισίματος θεμελίων για να πατήσουν αυτοί που θα έρθουν. Διότι, ο παραδοσιακός άνθρωπος, ο εθνικοσοσιαλιστής, δεν αγωνιά για το αν σήμερα, χθες ή αύριο θα ευημερήσει, θα πάει διακοπές ή θα ταξιδέψει, θα διασκεδάσει ή θα εκτονωθεί. Δεν αγωνιά, για τον αν θα υπάρχουν γύρω του άλλοι που θα τον επευφημούν ή θα τον εχθρεύονται, θα τον κατονομάζουν εθνικοσοσιαλιστή ή ό,τι άλλο. Αγωνιά μονάχα για εκείνες τις στιγμές κατόπιν του φυσικού του τέλους αν αυτοί οι τελευταίοι πιστοί σύντροφοι που μένουν πίσω, αυτοί που συνεχίζουν να κρατούν την δάδα, ψιθυρίσουν πως έφυγε εν τέλει κάποιος, ο οποίος όσο ζούσε αγωνίστηκε για τον εθνικοσοσιαλισμό και την Λευκή Φυλή και άφησε πίσω του γη για να συνεχιστεί η σπορά…

Gustav Vigeland

2011-06-15T13:58:00.000-07:00

Νορβηγός γλύπτης· γεννήθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας το 1869. Απο μικρός ασχολήθηκε με την ξυλογλυπτική καθώς ο πατέρας του ήταν ξυλουργός. Παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία Σχεδίου του Όσλο και ταξίδεψε σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης· στο Παρίσι γνώρισε τον Auguste Rodin,από τον οποίο επηρεάστηκε έντονα στην τέχνη και την τεχνική του. Άφησε καλλιτεχνική κληρονομιά περίπου 1600 γλυπτών, 12,000 ζωγραφιών και σχεδίων και 400 ξυλογραφιών - εκτίθενται στο Μουσείο Vigeland.

Το Vigeland Park, στο Όσλο, ένα πάρκο 80 στρεμμάτων, του οποίου υπεύθυνος για την αρχιτεκτονική σχεδίαση ήταν ο ίδιος ο Vigeland, κοσμείται από τα μπρούτζινα και γρανιτένια γλυπτά του, 192 τον αριθμό με συνολικά 600 φιγούρες. Ακολουθεί τον κύκλο της ζωής του ανθρώπου, αποτυπώνοντας τις ιδιαίτερες σχέσεις που δένουν τα μέλη μιας οικογένειας, τα δύο φύλα και ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών. Επιβλητικές και συγκινητικές φιγούρες, αποκαλύπτουν το μεγαλείο των Δεσμών Αίματος και της Συντροφικότητας.

http://www.vigeland.museum.no/

Όλα τα γλυπτά του πάρκου :
http://www.vigeland.museum.no/en/vigeland-park

Περί της θέσεως ενός Στρατιώτη

2011-06-09T08:22:00.001-07:00

Όσο και αν ορθώσουμε το ανάστημά μας , όσο και αν φουσκώσουμε τα στήθη μας με αέρα, όσο ξεκάθαρα και αν παρατηρήσουμε δια μέσου διοπτρικών φακών την πτητική του ικανότητα, όσο ακριβέστερα και αν «μοντελοποιήσουμε» τις δίνες που δημιουργούνται εντός των αερίων μαζών γύρω του, ουδέποτε θα κατορθώσουμε να εμπνευστούμε ειλικρινώς και να ανέλθουμε και εμείς ουσιωδώς εκ της αίγλης της αριστείας, αν δεν γονατίσουμε πρωτύτερα μπροστά στην αρχέγονη, φυσική, αμόλυντη μεγαλοπρέπεια, ευγένεια και υπεροχή ενός Αετού.
Εντός της συγχρόνου τεχνοκρατικής, υλιστικής και αντικοσμικής κολάσεως θεωρείται ότι η συλλογή δεδομένων, η γνώση αυτών, η συνεχής παρατήρηση και η συνεχής φόρτωση του νου αποτελούν αναγκαίες μα και ικανές συνθήκες πλήρους κατανοήσεως, ταυτίσεως, καθώς και κατακτήσεως. Θεωρείται πως η ίδια η Φύση αποτελεί ασημαντότητα προς τέρψη και εκμετάλλευση. Οι νόμοι και οι αρχές της ως αντικείμενο διέγερσης των ικανοτήτων της νοήσεως διά την πλήρη αποκωδικοποίησή τους. Δυστυχώς, αρνείται να αντιληφθεί καθείς τεχνοκράτης, απαρνούμενος την υπεροχή της Φύσεως, πως ο ίδιος θα αποτελεί εν τέλει θλιβερή λεπτομέρεια στην κοσμική ολότητα, την οποία θα διαλύσει εν μία στιγμή η ίδια η εσωτερική εντροπία των κοσμικών «συστημάτων» εντός του. Αντιτιθέμενοι σε ολόκληρο το Καρτεσιανό οικοδόμημα, εμπνεόμενοι από την ομοούσια με την Φυσική , Αιώνια Σοφία ( Sophia Perennis ) , αντιλαμβανόμενοι το εφήμερο της ατομικότητος και την αιωνιότητα του Αίματος – κοινότητος, στεκόμαστε στον φλοιό του εσωτερικού σύμπαντος με νου και σώμα προς το εξώτερο ( - σύμπαν) ,μα ψυχή που ταλαντεύεται μεταξύ υψηλών και χαμηλών δυναμικών.
Κατ΄ αυτή την κοσμοθέαση, γονατίζουμε όχι ταπεινά, μήτε υποκριτικά , αλλά περήφανα και βαθύτατα συνειδητά στην Φυσική Ιεραρχία εντός μιας κοινότητος Αριοελληνικού Λαϊκού – Παραδοσιακού χαρακτήρα. Η επάνδρωση των δομών και η ιδεολογική και κοινωνική επανατοποθέτηση του εθνοκοινοτισμού σε συγκεκριμένο χωροχρονικό πλαίσιο, δεν αποτελούν δογματικές επιταγές κάποιας εντός στεγανών πλαισίων εξουσίας, μα εκφάνσεις των δρομολογουμένων εκ της ίδιας της φυσικής επιλογής πορείας διά των ανωτάτων και ανωτέρων φυσικών παρουσιών. Το Κέντρο κάθε υγιούς κοινότητος, ο Αρχηγός, δεν αποτελεί μονάχα πόλο καθοδηγήσεως. Αποτελεί πηγή εμπνεύσεως, άσβηστη πυρά πνευματικής φωτίσεως και πρότυπο ορθής διαμορφώσεως του επιθυμητού Ανθρώπου. Βεβαίως, όπως απαιτείται σθένος διά την αντίληψη της μικρότητας των γνώσεων μας και των ικανοτήτων μας, εμπρός ενός απλού αετού, ομοίως απαιτείτε σθένος διά την αντίληψη της εκάστοτε υποδεέστερης κατάστασής μας, εμπρός ανωτέρων συντρόφων μας. Η Αξιοκρατία μπορεί σε θεωρητικό επίπεδο να αποτελεί επιδίωξη όλων, σε πρακτικό όμως, πόσοι νεοέλληνες είναι διατεθειμένοι να αντικρίσουν την πραγματική και όχι την πλασματική τους θέση στον χώρο των ιδεών τους; Πόσοι είναι διατεθειμένοι να εξαλείψουν τα οθωμανικά κατάλοιπα στην κουλτούρα και τις συνήθειές τους; Να υπάρξουν ξανά εργάτες και στρατιώτες με εθνοφυλετική συνείδηση; Να σπάσουν τα δεσμά από την νεοελληνική κατάντια; Δυστυχώς, ο εγωισμός, ο ατομισμός, οι ψευδαισθήσεις που δημιουργούνται από την σύγχυση που προκαλεί η αοριστία, η φλυαρία και η έλλειψη σαφής ιδεολογικής γραμμής, έχει οδηγήσει στην αντίληψη περί αποδοχής των πάντων στο όνομα κάποιου «αγώνα», δίχως να λαμβάνεται υπόψιν πως δεν μετατοπίζεται το βουνό προς τον επίδοξο ορειβάτη, αλλά εκείνος καλείται να μοχθήσει για να το ανέβει.
Η ιεραρχία, ως μία φυσική πραγματικότητα, ενυπάρχει με παρόμοιο τρόπο και στην εσωτερική συγκρότηση ενός ατόμου αποτελώντας καταλύτη στην προαναφερόμενη εξωτερική της διάσταση. Η στοιχειώδης ιεράρχηση των αξιών εντός μας αποτελεί μία πρωταρχική κατάσταση βιώσεως, όχι της Αλήθειας, αλλά της απαρχής του μονοπατιού που κάποτε μπορεί να οδηγήσει σε εκφάνσεις αυτής. Οι ρίζες του εθνικοσοσιαλισμού, στα βάθη του ιδίου του κέντρου, με φλοιό – επιφάνεια αυτού την πολιτική του αποτύπωση, αποτελούν εκφάνσεις της Αλήθειας, όσο είναι δυνατόν αυτή να γίνει αντιληπτή σε ένα αντι – κοσμικό αστικό περιβάλλον. Αποτελεί ντροπιαστική αυτοχειρία η «απογείωση» από τον φλοιό – πολιτική του εθνικοσοσιαλισμού χάριν αορίστων «πατριωτικών» ρευμάτων που κατ’ ουσίαν μονάχα την φθίνουσα πορεία του «χώρου» επιταχύνουν. Αντιθέτως, με γνώμονα την ιεραρχία τόσο των αξιών μας, όσο και των στόχων μας εντός του ατομικού μας οικοδομήματος, ορίζουμε και την εξωτερική μας δράση, η οποία εν προκειμένω είναι η διαμόρφωση κοινότητoς – κυττάρου διαπλάσεως ενός νέου Έλληνα σήμερα. Η εσωτερική ιεραρχία προϋποθέτει αυτοπειθαρχία και αυτοκυριαρχία, χαρακτηριστικά τα οποία αποτελούν προϋπόθεση ορθής αντιλήψεως ακόμη και της απλής καθημερινής ιεράρχησης των ενασχολήσεών μας. Κατά μία παραδοσιακή διδαχή Αρίας προελεύσεως, την Σαμπασάβα Σούτρα, οι προσκολλήσεις – αδυναμίες δεν κυριαρχούνται με έναν τρόπο μονάχα. Αναλόγως της φύσεώς τους δύνανται να κατανικηθούν άλλες με την επίγνωση, άλλες με την καθυπόταξη, άλλες με την ορθή χρήση, άλλες με την υπομονή, άλλες με την αποφυγή, άλλες με την εξάλειψη και άλλες με την καλλιέργεια. Ο τρόπος δηλαδή με τον οποίο εσωτερικά θα δίνεται η μάχη χάριν –αρχικώς – της αυτοπειθαρχίας και κατ’ επόμενα στάδια για άλλα βιωματικά πεδία, ποικίλει αναλόγως των χαρακτηριστικών που εμείς οι ίδιοι αρχικώς έχουμε παρατηρήσει στο ίδιο μας εσωτερικό κόσμο. Ομοίως η ίδια μάχη λαμβάνει χώρα εν συνεχεία και σε εξωτερικό - συλλογικό επίπεδο χάριν της ορθής κοινοτικής αγωνιστικότητος. Η απαιτούμενη Σιδηρά Πειθαρχία δύναται να λάβει χώρα στον ζωτικό χώρο που κατακτιέται από εμάς τους ιδίους τόσο σε υλικό όσο και σε άυλο επίπεδο , κατόπιν της εκδιώξεως των παρείσακτων οργανισμών – αδυναμιών που μέχρι πρότινος μας- το κατέκλυζαν. Βεβαίως, η ίδια μας η ανθρώπινη φύση, συνεχώς θα λυγίζει εμπρός ποικίλων λαθών και αδυναμιών, κάτι όμως το οποίο μας διατηρεί συνεχώς στην εγρήγορση της μάχης για την συνεχή αντιμετώπισή τους.
Για την αντίληψη, λοιπόν, της φυσικής ιεραρχίας σε ένα σύνολο συνεχώς εξελισσομένων (απαραιτήτως) προσωπικοτήτων , προαπαιτείται η αντίληψη και ο εντοπισμός της αναγκαιότητάς της, αλλά και του καθορισμού της στους ίδιους μας τους εαυτούς μέσο της κατανοήσεως της υπαγωγής μας στην φυσική επιλογή, όπου μονάχα οι δυνατοί θα μπορέσουν να σταθούν όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια, αμόλυντοι από τον βούρκο και ικανοί να υπάρξουν την επομένη της πλήρους εθνικής καταπτώσεως. Αν ένας στρατιώτης δεν έχει κατανοήσει ευθύς εξαρχής ο ίδιος στον εαυτό του τον λόγο για τον οποίο έχει στρατευθεί σε έναν τιτάνιο αγώνα, αν δεν έχει ιεραρχήσει εντός του τι βρίσκεται στην κορυφή και τι στον πυθμένα της εφήμερης καθημερινότητάς του, τότε ουδέποτε δεν θα μπορέσει να υπάρξει σε οποιοδήποτε σύνολο. Αναλόγως της κλίσης του επιπέδου της αοριστίας και της εσωτερικής του συγχύσεως άλλοτε θα κατρακυλά, άλλοτε θα ακινητοποιείται και άλλοτε θα διαβαίνει. Να ανελιχθεί ουσιωδώς, όμως, θα είναι αδύνατον. Για αυτόν τον λόγο, ο ένθερμος στρατιώτης των Ιδεών μας, ο επίδοξος αριστοκράτης του πνεύματος και ο πρώτος μιας νέας γενιάς Ελλήνων Εθνικοσοσιαλιστών, γνωρίζει πως τιμή του είναι να έχει άξιους ανωτέρους και λαμπρή Αρχή ενώ περηφάνια του είναι η τιμή που θα νιώθουν εκείνοι για τον στρατιώτη αυτόν.

29 Μαΐου 1453 - Ο Τελευταίος Παλαιολόγος

2011-05-29T00:59:00.000-07:00

"Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος... πέθανε πολεμώντας. Ήταν ένας σοφός και μετριοπαθής άνθρωπος στον ιδιωτικό του βίο και φιλόπονος στον ύψιστο βαθμό στην σύνεση και την αρετή, οξυδερκής όσο και οι πλέον πειθαρχημένοι άνδρες."

Μιχαήλ Κριτόβουλος: "Κριτοβούλου του Ιμβρίου Ιστορία"

"Γης και αν τον κρατάς, δεν τον έφαγες Άδη

Δεν πέθανε.Μαρμάρωσε.Κοιμάται.Θα ξυπνήσει..."

Κωστής Παλαμάς:"Η Φλογέρα του Βασιλιά"

"-Ὅταν τρανέψῃς, γυόκα μου, κι᾿ ἁρματωθῇς καὶ κάμῃς

τὸν ὅρκο στὴν Ἐλευθεριά, σὺ κι᾿ ὅλ᾿ ἡ νεολαία,

νὰ σώσετε τὴν χώρα.

Τότε θὲ νἄρθ᾿ ὁ ἄγγελος κι᾿ ἀγγελικαὶ δυνάμεις,

νὰ μποῦνε, νὰ ξυπνήσουνε, νὰ ποῦν στὸν Βασιλέα,

πὼς ᾖλθε πιὰ ἡ ὥρα!"

Γεώργιος Βιζυηνός:"Ο Τελευταίος Παλαιολόγος"

Ο Πρώτος Έλληνας "Καμικάζι" - Γρηγόριος Βαλκανάς

2011-05-18T05:35:00.000-07:00

Ο Γρηγόρης Βαλκανάς γεννήθηκε το 1916 στους Χράνους Αρκαδίας, τον Αύγουστο του 1936 κατατάχθηκε στην Σχολή Αεροπορίας (Τμήμα Υπαξιωματικών ) και απεφοίτησε τον Σεπτέμβριο του 1938 με τον βαθμό του Σμηνία και ειδικότητα Χειριστή. Ο πόλεμος τον βρήκε να υπηρετεί στην 23η Μ.Δ. με έδρα την Λάρισα. Στις 18 Νοεμβρίου 1940, κατά την εκτέλεση διατεταγμένης αποστολής περιπολίας με α/φ P.Z.L. της Μοίρας Διώξεως, ενεπλάκη σε αερομαχία με ιταλικά αεροπλάνα διώξεως στην περιοχή Ιβάν Αλβανίας, Β.Α της Κορυτσάς. Ως γνωστόν η Πολεμική μας Αεροπορία συνολικά διέθετε τότε 78 περίπου επιχειρησιακά, ετοιμοπόλεμα να αντιμετωπίσουν περίπου 468 και πλέον α/φ της Ιταλικής Regia aeronautica. Η μεγάλη αυτή διαφορά και η υπεροχή σε μέσα σμίκρυνε και αντιστάθμιζε ο ηρωισμός, η αυταπάρνηση και η αυτοθυσία των Ελλήνων Αεροπόρων. Ο Σμηνίας Γρηγόρης Βαλκανάς συμμετείχε σε Αερομαχία στην οποία ενεπλάκησαν πέντε ελληνικά P.Z.L. των 22 Μ.Δ. και 23 Μ.Δ. με ιταλικά καταδιωκτικά και βομβαρδιστικά αεροπλάνα, όπου όταν εξηντλήθησαν τα πυρομαχικά του, εξετέλεσε επίθεση αυτοκτονίας.....

Δανείζομαι από τον Τρίτο Τόμο της Ιστορίας της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Εκδ. 1990. Σχετική αναφορά στον Ηρωικό θάνατο του Γρηγόρη Βαλκανά.

Χειριστής ενός από τα ελληνικά P.Z.L. ήταν ο Σμηνίας Βαλκανάς Γρηγόριος, ο μόνος από τους χειριστές της 23ης Μοίρας που δεν είχε ακόμα στο ενεργητικό του κατάρριψη εχθρικού αεροσκάφους. Την αερομαχία πάνω από την Μόροβα την θεώρησε σαν την ευκαιρία που ζητούσε και που δεν του είχε παρουσιαστεί ως τότε. Όταν, μετά από συνεχή ανταλλαγή πυρών, εξαντλήθηκαν όλα τα πυρομαχικά του, χωρίς ακόμα να έχει πετύχει τον αντικειμενικό σκοπό του, αποφασισμένος να μην επιστρέψει άπρακτος στην βάση του, έκανε επίθεση αυτοκτονίας, πέφτοντας με το αεροσκάφος του πάνω σε ένα ιταλικό καταδιωκτικό. Η σύγκρουση ήταν μοιραία. Τα δύο αεροπλάνα έπεσαν φλεγόμενα στο έδαφος και τα πληρώματα τους απανθρακώθηκαν. Όμως, η ηρωική αυτή πράξη αυτοθυσίας του Σμηνία Γρηγόρη Βαλκανά είναι σχεδόν άγνωστη στην αεροπορική μας οικογένεια και στο ευρύτερο ελληνικό κοινό. Ποτέ σε κανένα κείμενο ( με εξαίρεση την ιστορία της Πολεμική Αεροπορίας - έκδοση ΓΕΑ), ιστορικό πολυσέλιδο ή έκθεση για τα γεγονότα του '40, δεν έχει αναφερθεί η αυτοθυσία-αυτοκτονία του Γρηγόρη Βαλκανά . Ο ήρωας Σμηνίας Γρηγόρης Βαλκανάς (και όχι μόνο αυτός), ο Έλληνας πρόγονος των Καμικάζι, αυτός που φρουρώντας τις εναέριες Θερμοπύλες θυσίασε ό,τι πολυτιμότερο είχε, την ζωή του, για να κρατήσει ελεύθερους -μαζί με τους συμπολεμιστές του -τους Ελληνικούς ουρανούς, παραμένει άγνωστος μαζί με το ανεπανάληπτο μέχρι σήμερα κατόρθωμά του.

Σημ. Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα άρθρου του κ.Γιώργου Ορφανάκη, Σμηνάρχου ε.α.

Πηγή

Σκέψεις περί της χριστιανικής και Αρίας κοσμοθεάσεως

2011-05-03T11:44:00.000-07:00

υπό Προμηθέως

Είναι αρκετά ευχάριστο να λαμβάνουμε κείμενα για ζητήματα που αφορούν την εσωτερική καλλιέργεια ενός συγχρόνου μαχητή των εθνικοσοσιαλιστικών ιδανικών. Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί αποτύπωση σκέψεων ενός νέου συντρόφου, στον Αγώνα για την διάπλαση των κυττάρων της εθνοφυλετικής μας αναπλάσεως.

Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο ήταν η ανάγνωση ενός αποσπάσματος από ένα βιβλίο του Julius Evola εν ονόματι « ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΩΝ ΑΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΙΚΗ».Ο συγγραφεύς παραθέτει μία φράση από το ινδικό έπος BHAGAVAD GITA: «Διά της πραγματοποιήσεως εκείνου που βρίσκεται πέρα της νοήσεως, ενίσχυσε διά του εαυτού σου τον εαυτό σου και σκότωσε τον υπό μορφήν επιθυμίας εχθρό σου, (έναν εχθρό) που δυσκολότατα μπορεί να νικηθεί »
Η φράση αυτή θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει έναν πιστό χριστιανό να ισχυρισθεί ότι η Αρία έννοια της αυτοσυγκρατήσεως και του εσωτερικού πολέμου όπως την παρουσιάζει ο Έβολα, ταυτίζεται με την έννοια του εσωτερικού αγώνος όπως προβάλλεται από την χριστιανική διδασκαλία.
Σημαντικό σημείο διαφοροποιήσεως των δύο κοσμοαντιλήψεων αποτελεί η απομόνωση-αποκοπή από το κοσμικό πνεύμα που ευρίσκεται στο χριστιανικό δόγμα, η οποία συνάδει με την διαδικασία της καταπτώσεως- αποκοπής του ανθρώπινου ατομικού όντος τόσο από τους δεσμούς με τις φυσικές του καταβολές όσο εκ της συνδέσεώς του από την ανώτατη κοσμική αρχή. Αυτού του είδους η αποκοπή προάγει μία αντιθέληση για ζωή, μια δυσλειτουργία στον μηχανισμό αναπαραγωγής καρποφόρων ιδεών, μια νοσηρή κατάσταση λήθαργου. Έτσι, ο άνθρωπος γίνεται μέλος ενός αγώνος ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό, με σκοπό την φαλκίδευση της υπάρξεώς του, ως βιολογική οντότητα αλλά και ως πνευματικό κοσμικό στοιχείο. Το γεγονός αυτό δεν θα μπορούσε παρά να είναι προϊόν μιας βιομηχανίας κατασκευής επίπλαστων ιδεών, αφού με την συγκεκριμένη μορφή της «εσωτερικότητος», εκφράζονται «μεταφυσικές» - διαστροφικές αποχρώσεις , όπου ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον συμπαντικό κόσμο ως έχοντα άψυχη και υλική μόνο αξία. Ο λευκός άνθρωπος αφού πρωτύτερα, διά του χριστιανισμού, αποκόπηκε από την ίδια του τη φύση, βυθίστηκε σε μια ατέρμονη θλίψη και εν συνεχεία μετά την μετάβασή του στην «σύγχρονη» εποχή της Δύσεως, κατά την αναζήτηση διεξόδων σκεπάστηκε από τη νεφέλη του καταναλωτικού μανδύα .Το ατομικό ον χαμένο μέσα στη λήθη του κίβδηλου κήπου της Εδέμ αδυνατεί να αντιληφθεί το σάπισμα των μήλων της γνώσεως με αποτέλεσμα το καπηλευμένο ναυάγιο της αγιοσύνης που προσδοκά, να τον παρασύρει στον πυθμένα της ήδη μολυσμένης θαλάσσης .
Αντ΄ αυτού η σημασία ενός εσωτερικού βίου κατά την άρια παράδοση της ινδοευρωπαϊκής θρησκευτικότητος δεν συνάδει με μία φυσική αυταπάρνηση. Το ατομικό ον δεν αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι του κόσμου, αλλά ομοούσιο της κοσμικής υποστάσεως. Η εσωτερικότητα ( όχι η απομόνωση) αποτελεί το μέσο δια του οποίου θα επιτευχθεί η ανεπηρέαστη αποζήτηση της εσώτερης αλλά και κοσμικής αληθείας. Με αυτόν τον τρόπο ο πολεμιστής παραμένει κατά διαστήματα αποστασιοποιημένος από το επιφανειακό κοινωνικό γίγνεσθαι, στοχεύοντας στην αναδίφηση των προσωπικών του αρετών, στην καθυπόταξη ζοφερών ενστίκτων και χαοτικών στοιχείων, στην αναζήτηση της κοσμικής τάξεως μέσα στην ψυχή του, στην υπερνίκηση των αδυναμιών του και στην ανέλιξη του πνευματικού του εαυτού. Ο ίδιος ο κόσμος γίνεται γι αυτόν η συντροφιά στο μοναχικό αυτό ταξίδι, η απόλυτη αρμονία με το «είναι» του, με τους φυσικούς και μεταφυσικούς του νόμους, αποτελεί την (υπό την πλατωνική έννοια-την ύψιστη υφή) ερωτική σύντροφο που του χαρίζει την πνευματική τέρψη. Αυτός και ο εαυτός του, ο εαυτός του και ο κόσμος - ο κόσμος της αιωνίου ανακυκλήσεως που μόνο μέσου αυτής πραγματώνεται ο μεγάλος ιερός πόλεμος». Ο πολεμιστής ακόμα εκεί, μαχόμενος εντός της δίνης των σκέψεων και των προβληματισμών, μια σχοινοτενής θέλησης για αυθυπέρβαση, μιας αιωνίως προκαθορισμένης ροπής προς δύναμη, τον καθοδηγεί στα μονοπάτια της ενοράσεως του νιτσεϊκού ειδώλου του υπερανθρώπου. Αυτή είναι και η ουσιαστική έννοια της Αρίας εσωτερικότητος, απαλλαγμένη από κάθε ψεγάδι εσωτερικής αποξενώσεως και μηδενιστικής οσφυοκαμψίας, η έννοια του εσωτερικού ασκητικού ιδεώδους σε όλη της την λάμψη.
Συνοψίζοντας για το ζήτημα της ουσιαστικής διαφοροποιήσεως των δύο μορφών εσωτερικότητος ( η πρώτη με την ουσιαστική έννοια της συμπαντικής αποξενώσεως), δύναται κανείς να αντιληφθεί στην αντιθετική έκφραση των δύο κοσμοαντιλήψεων, η οποία έχει ως βασικό υπόστρωμα, την μεταφυσική βαρύτητα που προσδιορίζει το ιδεολογικό οικοδόμημα της Αρίας παραδόσεως, αφού είναι εκείνη (η διαφορά) που προσδίδει στον εσωτερικό πόλεμο την απαστράπτουσα απόδειξη της αυθεντικότητός της. Μία ακόμα όμως βαρύνουσας σημασίας επισήμανση επάνω στο ζήτημα του διαφορετικού τύπου εσωτερικότητος, όπως εκείνη εκφράζεται διά της Αρίας παραδόσεως και εκείνης του χριστιανικού δόγματος, είναι η εξής:
Η εσωτερικότητα μέσω της χριστιανικής ιδεοληψίας όπως ανέφερα και προηγουμένως εκφράζεται διά της προσωπικής και κοσμικής απομονώσεως. Ο πιστός λαμβάνοντας τις διαιτητικές εντολές των χριστιανών "πατέρων" καθυποτάσσεται στην αδυναμία αναζητήσεως της εσωτερικής κοσμικής αλήθειας η οποία (αδυναμία) μεταφράζεται ως μία διαδικασία προσεγγίσεως ενός ανώτερου υπερκοσμικού «αγαθού». Ένα αγαθό όμως εντελώς αποκομμένο από τον Φυσικό Νόμο, απομακρυσμένο και ξένο σε σχέση με την πλατωνική θεώρηση, ένα αγαθό καθ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσιν του Εβραίου Γιαχβέ. Η πορεία συνυπάρξεώς του, τόσο με το κοσμικό υπερπέραν όσο και με μια όχι μεταφυσική αλλά υπερφυσική και εν τέλει αντι-φυσική αντι-πραγματικότητα προσδιορίζει έναν νοσηρό τρόπο σκέψεως με αποτέλεσμα την αποκρυστάλλωση ενός νοσηρού τρόπου δράσεως. Η χριστιανική θρησκοληψία αποξενώνει τον άνθρωπο από την βιολογική και φυλετική του ύπαρξη, επιβραδύνοντας ταυτοχρόνως την αέναη κίνηση της ψυχής του, αφού η διαδικασία αναπαραγωγής σκέψεώς τον εκτρέπει από το νόημα της προσεγγίσεως του κοσμικού άξονος, με αποτέλεσμα την μορφοποίηση ενός αλλότριου από τον κόσμο οργανισμού. Οι υπηρεσίες του δεν είναι στην διάθεση της Κοσμικής Αρχής, γεγονός το οποίο συνεπάγεται με την ολοκληρωτική απόρριψη του αγώνος φυλετικής ανελίξεως στα πλαίσια της Αρίας παραδόσεως, της φυσικής τάξεως και της ισορροπίας του κοινωνικού γίγνεσθαι της ανθρωπότητος . Στον χριστιανισμό, η αντί-αξία που προσδιορίζει τον «εσωτερικό» του πόλεμο ουδεμία σχέση έχει με την Αρία κοσμική νομοτέλεια, αντ’αυτού, του αποτυπώνει σημάδια μνησικακίας προς την συμπαντική και φυσική τάξη διά της διαδικασίας της απογυμνώσεως από τους νόμους και τους κανόνες που την διέπουν. Τελικώς λοιπόν, το ον αποποιείται το γενεσιουργό στοιχείο της υπάρξεώς του, το οποίο δεν είναι άλλο παρά η συμβολή του στην αδιάλειπτη προσπάθεια ανελίξεως διά της εναρμονίσεως με την ανώτατη συμπαντική αρχή.
Διαμετρικώς αντίθετα αποτυπώνεται η έννοια και η σημασία της Αρίας εσώτερης πάλης, από εκείνη την εκφυλιστική φόρμα του χριστιανικού δόγματος. Η εσωτερικότητα και μοναχικότητα που βιώνει ο πολεμιστής του φωτός δεν συνεπάγεται την γέννηση συναισθημάτων μίσους προς την ανθρώπινη ολότητα, παρ’ όλα αυτά μία διαδικασία προσαρμογής της σκέψεώς του στην αναζήτηση των θεμελιωδών εκείνων ιδεών που στηρίζουν το κοσμικό και φυσικό οικοδόμημα. Η σκέψη του μέσω της ενορασιακής του προδιαθέσεως επιτυγχάνεται διά της εσωτερικότητος που διέπει τον βίον του. Η ροπή προς τον άξονα του συμπαντικού κύκλου συνδέεται αενάως διά της προσωπικής εσώτερης ακτίνος που δημιουργεί ο πολεμιστής με τον εαυτό του. Η τελευταία ( η ακτίνα) ενυπάρχει ως αναγκαία γέφυρα προσεγγίσεως του ατομικού (όχι υπό την έννοια του ατομιστικού) στοιχείου, αντικατοπτριζόμενον ως προς τη σύνδεση και προσφορά του προς το όλον. Αυτή είναι η ανιδιοτέλεια του πολεμιστού, αυτός ο ιπποτικός ηρωισμός του, που ως ορμητικός καταρράκτης πλημυρίζει το ποτάμι της υπάρξεως του Αρίου ανθρώπου μέσα στον χωροχρόνο. Η ωστική δύναμη κοσμικής αγάπης που βρίσκεται πέρα από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, μετουσιώνει το νόημα της εσωτερικότητος. Άνθρωπος και κόσμος μία αλήθεια, άτομο και φυλή ένα σώμα.-Αυτή είναι φωνάζει, αυτή είναι η αγάπη μας προς τον κόσμο. Αυτή η ανώτερη υφή της ερωτικής μας τέρψεως. Οι πολεμιστές των αιωνίων αξιών, οι άγρυπνοι φρουροί της κοσμικής τάξεως, οφείλουν να προσφέρουν την ζωτική αρωγή τους για το Αίμα και την Τιμή.
Συνδετικά λοιπόν με τα παραπάνω, δίδεται απάντηση και στο αρχικό ερώτημα - που πιθανόν να τεθεί και στο μέλλον. Αδιαμφισβήτητα ένα φωτισμένο πνεύμα βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση ώστε να αποσυμβολίσει την χαμερπή προσπάθεια της χριστιανικής προπαγανδιστικής «εταιρίας» ιδεών να ενσωματώσει στο πενιχρό και κάκιστα κατασκευασμένο από άποψη μεταφυσικής περατότητος δόγμα της, διαστρεβλωμένα στοιχεία Αρίας προελεύσεως, με απώτερο στόχο την μετάδοση-εξάπλωση των μοραλιστικών της ιδεών και την όσον των δυνατών λυσσαλέα προσπάθεια εκφυλισμού της Αρίας παραδόσεως στα μάτια των μαζανθρώπων. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο χριστιανισμός διαστρεβλώνει «στοιχεία» Αρίας προελεύσεως. Παραδείγματα όπως : η υποθετική ημερομηνία γεννήσεως του Χριστού 25 Δεκεμβρίου έχει επινοηθεί έτσι ώστε να συμπίπτει με τις ημέρες εορτασμού του Χειμερινού Ηλιοστασίου, οι φωτιές του αγίου Ιωάννου πήραν την θέση του Θερινού Ηλιοστασίου, η Ανάληψις την γιορτή της θεάς Αρτέμιδος ,τα Θεοφάνεια την θέση του βαπτίσματος αλλά και εορτών σχετισμένων με τον Διόνυσο, αποκωδικοποιούν τις στρατηγικές κινήσεις συνδέσεως με την Αρία παράδοση του ιουδαιοχριστιανικού πρακτοράτου στο πλαίσιο της υπάρξεως του στην κοσμική σκακιέρα. Όλες οι μεθοδευμένες, υπόγειες διαδικασίες στις οποίες προέβη ο χριστιανισμός δεν ήταν πάρα προσπάθειες μετατροπής του Ιουδαϊσμου από θρησκεία του Ισραήλ σε οικουμενική κοσμοαντίληψη, με παράλληλα λυσσαλέα χτυπήματα στην Αρία παράδοση. Εις μάτην όμως όλη αυτή σχοινοτενής προσπάθεια εκφυλισμού της Αρίας παραδόσεως. Το πνεύμα του Αρίου δεν έσβησε και δεν σβήνει, όσο η βιολογική αλλά και μεταφυσική παρουσία του Αρίου πολεμιστού στον υλικό αλλά και στον ιδεατό κόσμο θα προκαλεί αλλαγές στην ροή της ιστορίας. Οι πολεμιστές του Φωτός θα είναι πάντα εκεί πρωτοστάτες στον πόλεμο κατά της υποδουλώσεως του πνεύματος. Μπορεί άραγε το Σκότος να νικήσει το Φως; Μπορεί ο κόσμος να πάψει να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του; Όσο πυκνό και ας είναι το έρεβος της εκφυλιστικής λαίλαπας του μοντερνισμού, ο Άριος ως σύμβολο μιας ανέσπερης συνειδήσεως μαχόμενης ενάντια στις δυνάμεις της κοσμικής αταξίας, θα είναι πάντα εκεί, για να κερδίζει το φως το σκοτάδι…

ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!

Περί πνεύματος και δράσεως

2011-04-24T13:32:00.000-07:00

Κινούμαστε, ως φυσικές παρουσίες, σε μία κοινωνία φαινομενικώς «πιστή» σε συγκεκριμένα ανθελληνικά θρησκευτικά πλαίσια, αλλά κατ΄ ουσίαν μηδενιστική, αποϊεροποιημένη και εγωιστική. Δεν είναι ζήτημα του παρόντος κειμένου η ανάλυση των λόγων που έχουν οδηγήσει εκεί, αλλά μία απλή οπτική διερεύνηση γύρω μας θα πείσει για του λόγου το αληθές. Επίσης, δυστυχώς, κατακλυζόμαστε και από ρεύματα εισβολέων, φανατικά προσηλωμένων στα δόγματά τους, τρομακτικά οργανωμένων σε θρησκευτικές νησίδες, με συμμάχους θαυμαστά αφοσιωμένους ανθρώπους στην ανθελληνική τους μάχη.Αγωνιούμε, λοιπόν, μεταξύ πολλών άλλων ζητημάτων, για την διέξοδό μας από τον συνήθη – κατά Rene Guenon – βίο των υλιστών, προς μία αγνή θρησκευτικότητα και μία ουσιώδη πνευματικότητα. Ο εσωτερισμός διά μέσου ποικίλων διδασκαλιών, αναλόγως με την κλίση του καθενός, αποτελεί όχι απλή επιλογή, αλλά βιώσιμη ανάγκη. Το μονοπάτι όμως της ενδοσκοπήσεως, της εσώτερης αναζητήσεως της Θείας Ουσίας, της εναρμόνισης του Είναι μας με τον Κόσμο, της βιώσεως της –κατά Πλωτίνο- εγκυμονούσης ουσίας του Ενός εντός της Θείας Ολότητας είναι κακοτράχαλο. Όχι τόσο αυτό καθ΄ αυτό - αλλά κυρίως οι «πυξίδες», οι «οδηγοί» και το δικό μας επίπεδο δυνατοτήτων που μας περιχαρακώνει. Είναι φανερή, στην διαδικτυακή μας αυτήν έκφραση, η ευρύτερη τάση μας τόσο προς την αρχαιοελληνική και ευρύτερη Αρία κοσμοθέαση αλλά και σε παραδόσεις της ανατολής, οι οποίες παρ΄ ότι μη αμιγώς Αρίας προελεύσεως, χαρακτηρίζονται όμως από την ίδια «λαμπρότητα» και διαύγεια. Θα παρουσιάσουμε λοιπόν δύο αποσπάσματα, ένα από την Πολιτεία του Πλάτωνος κι ένα από τον Ιάπωνα δάσκαλο του Ζεν Τακουάν, όπου δίδεται η απάντηση σε έναν βαθύ προβληματισμό πολλών εξ εκείνων που ενστερνίζονται τον συγκερασμό του «ασκητή» και του «αντάρτη», σχετικά με το κατά πόσο ο εσωτερισμός οδηγεί στον ατομισμό ή, απεναντίας, δύναται να πραγματώσει μία ουσιαστική αυταπάρνηση, μια υπέρβαση του «εγώ», εντός κοινωνικών και αγωνιστικών, για τις ιδέες μας, πλαισίων.

Αναφέρεται στην Πολιτεία, μεταξύ Σωκράτη και Αδείμαντου στο κεφάλαιο ΣΤ΄ :

- Γιατί κατά την γνώμη μου, Αδείμαντε, εκείνος που πράγματι έχει στρέψει την προσοχή του στο Ον δεν έχει τον καιρό να ρίχνει τα βλέμματά του προς τα κάτω, προς τας συνήθεις ασχολίας των ανθρώπων, και να γεμίζει την ψυχή του με φθόνο και μίση κατά την διαμάχη του προς αυτούς - αλλά τουναντίον, αποβλέπων και με προσοχήν εξετάζων όσα έχουν τακτοποιηθεί σε μία ορισμένη αδιατάρακτη τάξη και ευρίσκονται πάντοτε σε μία αμετάβλητη και αιώνια κατάσταση που ούτε αδικεί ούτε αδικείται το ένα από το άλλο, αλλά ευρίσκονται όλα τοποθετημένα με τάξη και με λογική, αυτά μιμείται και προσπαθεί να εξομοιώνεται όσο μπορεί προς αυτά, ή νομίζεις πως υπάρχει κανένας τρόπος ώστε όταν βλέπει κανείς κάτι με θαυμασμό δεν προσπαθεί να το μιμείται;

- Αυτό είναι αδύνατο, είπε.

- Επομένως ο φιλόσοφος συναναστρεφόμενος με το θεϊκό και το κόσμιο θα γίνει και αυτός κόσμιος και θεϊκός τόσο, όσο αυτό είναι δυνατό σε άνθρωπο· η κατασυκοφάντηση όμως είναι πολλή και παντού.

- Αναμφιβόλως.

- Αν λοιπόν, είπα, αναγκασθεί για οιονδήποτε λόγο όσα βλέπει εκεί να τα μεταφέρει στα ανθρώπινα ήθη και να τα εφαρμόσει στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο των ανθρώπων και να μη προσπαθεί μόνον να τελειοποιήσει τον εαυτό του , νομίζεις τάχα πως θα γίνει κακός δάσκαλος της σωφροσύνης και της δικαιοσύνης και γενικά όλης της πολιτικής αρετής;

Είναι φανερή σε αυτό το μικρό απόσπασμα, πέραν και ολοκλήρου του έργου της Πολιτείας, η διάλυση των ψευδαισθήσεων περί ασυμβατότητας ενατένισης προς την Θεία Ουσία και παράλληλης συμμετοχής στην κοινωνική δράση. Αντιθέτως, λόγω του ότι για έναν Έλληνα στην Φυλή και το Πνεύμα, άνθρωπο του 2011, οι «ανάγκες» ενασχόλησης με τα κοινά, είναι αμέτρητες, δεν νοείται αμφιβολία και ενδοιασμός πάνω σε αυτό το ζήτημα. Αν η Ελλάδα είχε κάποτε ανάγκην από σώφρονες, δικαίους και άνδρες με αρετή, αυτή η ανάγκη πλέον είναι απολύτως επιτακτική, καθώς η Ελλάς δεν εξαφανίζεται μονάχα πολιτισμικά αλλά και βιολογικά. Δεν οδεύουμε προς μία νέα σκλαβιά αλλά προς τον αφανισμό. Επίσης, γίνεται φανερή και η διαμόρφωση του Αγώνος κατόπιν της ενασχολήσεως με την προσέγγιση του εσωτερισμού. Παύει κάποιος να ασχολείται με τα μίση και τις ποταπές διαμάχες της μικρο-«πολιτικής» και μιμείται τα μεγάλα και αληθή τα οποία έχει νοιώσει και βιώσει στην αναζήτησή του. Είναι άρα σώφρων και δίκαιος, υπό πράγματι κοσμικήν και θείαν έννοια, αφοσιωμένος στην Αληθή Πολιτική.Προτού αναφερθούμε στο έτερο κείμενο που στοχεύει σε μία παρόμοια τεκμηρίωση, ας διακρίνουμε κάποια κοινά στοιχεία αυτού του αποσπάσματος με άλλα παραδοσιακά κείμενα της ανατολής, ώστε και να διαλύονται οι συγχύσεις περί του λόγου ενασχόλησής μας και με αυτές τις παραδόσεις.

Διαβάζουμε στο Ταό Τε Κινγκ του Λάο Τσε :

Ο ουρανός και η γη διαρκούν αιώνια.

Για ποιον άραγε λόγο διαρκούν αιώνια ο ουρανός και η γη;

Είναι αγέννητοι.Γι΄ αυτό ζουν πάντα.

Ο συνετός κρατιέται πίσω κι έτσι βρίσκεται μπροστά.

Τηρεί απόσταση κι έτσι ενώνεται μ΄ όλα.

Κατορθώνει να εκπληρώνεται με πράξη αφιλόκερδη.

Άραγε ο προσδιορισμός του κατά Πλάτωνα προορισμού δεν αντιστοιχεί προς όσα αναγράφονται στο λιτό αυτό κείμενο του Λάο Τσε; Άραγε ο συνετός δεν κρατιέται πίσω, ώστε εν συνεχεία να ενωθεί με το Όλον; Ένας συνετός μαχητής, δεν οφείλει να αποστασιοποιηθεί από τον βούρκο και με ανιδιοτέλεια να αγωνίζεται με γνώμονα τις αιώνιες αξίες; Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ενώνεται με την Αλήθεια, είτε ως εκπεφρασμένη αληθή Πολιτική, είτε ως ο εσωτερικός εκείνος άξονας που αποτελεί την μυστική αλλ’ απτή βάση κάθε αληθούς του επισκοπήσεως, δράσεως και αναζητήσεως.

Επανερχόμενοι στο ζήτημα περί εσωτερισμού και δράσεως, θα αναφερθούμε σε ένα γράμμα προς τον σαμουράι Γιαγκιού Μουνενόρι του προαναφερθέντος Ιάπωνος δασκάλου του Ζεν Τακουάν, σχετικά με το περιεχόμενο των πολεμικών τεχνών. Έμεινε γνωστό στην Ιαπωνία ως «Fudochi Shinmyo Roku – Η θαυμαστή σοφία του ακλόνητου Νου». Σε όλο το γράμμα είναι αποτυπωμένη η σοφία του Ζεν και κυρίως το ζήτημα της υπερβάσεως της «προσκολλήσεως», καθώς και η έκφραση αυτής της υπεροχής στις πολεμικές τέχνες, καθώς μία πολεμική τέχνη αποτελεί απλώς ένα πεδίο, ένα φορέα εξασκήσεως και αποτυπώσεως της πνευματικής και εσωτερικής καταστάσεως. Το καίριο σημείο στο οποίο θέλουμε να αναφερθούμε δεν είναι τόσο το Ζεν αλλά το επιστέγασμα του γράμματος, το πώς δηλαδή ο Τακουάν κλείνει αυτό το γράμμα, απευθυνόμενος προσωπικά στον Μουνενόρι.

…Το «υπηρετείς με πίστη και αφοσίωση» σημαίνει πρώτα από όλα να διορθώσεις το πνεύμα σου. Να διατηρείς τον αυτοέλεγχό σου. Ποτέ, ούτε στο ελάχιστο να μη προδίδεις την εμπιστοσύνη του ( – του άρχοντά σου). Ποτέ να μη ρίχνεις το φταίξιμο ή να κατηγορείς άλλους. Σημαίνει ακόμη να μην παραμελείς τα καθημερινά σου επαγγελματικά καθήκοντα. Να είσαι ευσεβής προς τους γονείς σου μέσα στο σπιτικό τους, να μη παραμελείς τις σχέσεις σου με τη σύζυγό σου, να της φέρεσαι με ευπρέπεια, να μη επιτρέπεις στον εαυτό σου να ερωτεύεται άλλη γυναίκα, να μη παραδίδεσαι σε σεξουαλικά πάθη.

…Εφ΄ όσον κάποιος εξουσιάζεται από τα πάθη του, αφήνεται να παρασύρεται από πολυτέλειες, δεν θέλει να ρίξει ούτε μια ματιά σε ενάρετους ανθρώπους, αρνείται να τους εκτιμήσει από τα καλά τους έργα και αναδεικνύει ανθρώπους με άγνοια επειδή του είναι αρεστοί, τότε συμπεριφέρεται με αυταρέσκεια και εγωισμό. Αν υπάρχει κάποιος ενάρετος αλλά δεν χρησιμοποιείται, είναι σαν να μη υπάρχει καθόλου αρετή. Κατά τον ίδιο τρόπο, ακόμη και αν υπάρχουν χιλιάδες στρατιώτες, στην κρίσιμη στιγμή μπορεί να μη βρεθεί ούτε ένας που να ακολουθήσει τις εντολές του κυρίου του…

...Ένας άπειρος νέος που, αν και είναι αγαπητός, ο νους του δεν έχει φτάσει στο σημείο να λειτουργεί ορθά, την κρίσιμη στιγμή μπορεί να προσπαθήσει να αγνοήσει μία διαταγή, προκειμένου να σώσει την ζωή του. Δεν υπάρχει ούτε μια ιστορία με κάποιον, ο οποίος να είχε νου που να μη λειτουργούσε σωστά και να προσέφερε κάτι χρήσιμο. Όταν σε κάποια εργασία χρησιμοποιείς έναν αφοσιωμένο μαθητή, ο οποίος όμως έχει τέτοιο νου, πίστεψέ με πως θα αποκτήσεις μία πικρή εμπειρία. Δεν θα πρέπει λοιπόν να είσαι προσεκτικός, ώστε να μη παρασυρθείς και κάνεις το κακό αυτό; Αφού γνωρίζεις από πριν ότι οι πράξεις του μαθητού έχουν ως βάση επιθυμίες κάπως διαφορετικές από τις δικές σου; Έστω και αν πιστεύεις πως όσοι δεν γνωρίζουν στο τέλος μαθαίνουν, παρατηρώντας έστω και στον ελάχιστο βαθμό αυτά που γίνονται· πράγματα τα οποία εσύ ξέρεις ότι είναι γνωστά στους θεούς και ότι πραγματοποιούνται από τους συνετούς ανθρώπους.
Τέτοια συμπεριφορά [δηλ. που απορρέει από σφαλερό νου] είναι πολύ επικίνδυνη για την άμυνα της χώρας. Να την εκλάβεις ως πλανημένη αφοσίωση…

…Αν διορθώσεις το μίασμα του πνεύματός σου, αποφύγεις τους κακούς ανθρώπους, επιβάλεις την δικαιοσύνη στην διακυβέρνηση της χώρας, θα είσαι εμποτισμένος από πίστη και αφοσίωση…

Παρατηρούμε πως το επιστέγασμα ενός από τα σημαντικότερα κείμενα σχετικά με το Ζεν και τις πολεμικές τέχνες, ένα αξεπέραστο «άνθος» της εν ζωή βιώσεως της αρμονίας της κοσμικής ολότητος, εκφραζομένης από απτές συμβουλές για τον καθημερινό βίο, την οικογένεια, την εργασία, την πολιτική. Όπως μάλιστα και στον Πλάτωνα, έτσι και ο Τακουάν αναφέρεται στην ορθή διακυβέρνηση της χώρας ακριβώς από εκείνους που έχουν φθάσει σε σημαντικώς υψηλό πνευματικό επίπεδο, θίγοντας πολλά ζητήματα που αφορούν αυτό ακριβώς το επίπεδο.
Βεβαίως, εδώ θα πρέπει να δοθεί προσοχή στην ψευδαίσθηση πολλών ότι έχουν φθάσει σε κάποιο ανάλογο επίπεδο, την κατάσταση δηλαδή που χαρακτηρίζει ο Rene Guenon ως ψευδο - μύηση και, εν τέλει, καταστροφική για την παράδοση αντι –μύηση. Ήτοι, η επιμελώς περιτυλιγμένη σε ψευδομυητικές (αυτ-)απάτες οίηση κι ένα καλά κρυμμένο καγχαστικό πονηρό μικρο-εγώ θα καταλήξει οπωσδήποτε στον αντίποδα αυτού που υποτίθεται πως εκπροσωπεί κι επιδιώκει, ενσωματώνοντας ακόμη μιάν απολιθωμένη απόλυτη αρνητικότητα, μικρότητα κι υστερόβουλη εθελοτυφλία: φασκιωμένη, όμως, σε ανόητες και σφαλερές αυτοκλειστές ιερολογίες, που ούτε ακούν τίποτε κι ούτε βλέπουν, ενέχοντας στο γενεσιουργό τους γονιδίωμα την στοχευμένη τους αντι-οντικότητα κι επιθετική ανουσιότητα.Εν ολίγοις, πιστεύουμε ακράδαντα στην αλληλεπίδραση δράσεως και πνεύματος, σώματος και νου. Η υπέρβαση της εφήμερης φυσικής παρουσίας δεν έγκειται μόνο στην βίωση της Ουσίας ή στην γνώση της Αιώνιας Σοφίας αλλά και στην υπεράσπιση και προσπάθεια αποτυπώσεως των Αιωνίων Αξιών- Αληθειών σε κοινωνικό- συλλογικό πεδίο, ακριβώς όπως η θεωρητικολογία χωρίς το προσωπικό βίωμα προδίδει θεμελιώδη ανεπάρκεια κι εσωτερικήν αντίφαση. Γευόμαστε το αιώνιο, διακρίνουμε τις ρωγμές στους «κύκλους», οσφραινόμαστε την τέφρα του κόσμου της νεωτερικότητας, υπηρετώντας ενεργώς τα Αιώνια Ιδανικά - υπό τη σκιά πάντα των Αιωνίων Συμβόλων – τα οποία δεν πρέπει ν΄ αφήνουμε να διαλύονται μέσα σε μια γενικόλογη ψευδομυητική απεραντολογία που ενσαρκώνει τον χείριστο Προκρούστη σε μεταφυσικό επίπεδο, κατά τον τρόπον των γνωστών ολεθρίων βραχυκυκλωτικών Σημιτικών ψευδο-ϊερών δογμάτων…

Τα αποσπάσματα εκ του γράμματος του Τακουάν προέρχονται από το βιβλίο "Η θαυμαστή σοφία του ακλόνητου νου", εκδόσεις Σώμανους και μετάφρασης Δημήτριου Πατσίλια.

Περί παραδοσιακού τρόπου ζωής

2011-04-24T10:35:00.000-07:00

Συχνά αναφερόμαστε στον Παραδοσιακό τρόπο ζωής. Λόγω του ότι πολλές φορές οι όροι γίνονται αντιληπτοί με τελείως διαφορετικό τρόπο από την πρωταρχική τους ουσία, θα παρουσιάσουμε ένα βιβλίο το οποίο δεν διευκρινίζει απλώς το θεωρητικό – πνευματικό υπόβαθρο ενός παραδοσιακού – και όχι παραδοσιολόγου- ανθρώπου, αλλά επεκτείνεται και στις καθημερινές εκφάνσεις του βίου αυτού σε όλες τις πτυχές της ζωής. Το άνωθεν παρουσιαζόμενο βιβλίο, αποτελεί μία εργασία εντός της Ιταλικής ομάδος Raido, όπου βασισμένοι κυρίως στον Ιούλιο Έβολα και τον Corneliu Zelea Codreanu, διαμορφώνουν ένα λιτό, αλλά πλήρες πλαίσιο σκέψεως και δράσεως. Η Πλατωνική φιλοσοφία, το έργο του Ησίοδου, η αρχαία Αρία κοσμοθέαση ευρύτερα, αποτελούν βάσεις στις οποίες έχει στηριχθεί η παρούσα μελέτη, σε συνδυασμό πάντοτε με το έργο σύγχρονων εσωτεριστών, όπως του Rene Guenon. Εν κατακλείδι, αποτελεί ένα βιβλίο, « συνοπτικό οδηγό», πάνω στο ζήτημα της διαμορφώσεως του Παραδοσιακού Στρατιώτη.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις :

http://www.arktos.com/